# Szkoła samoobrony dla kobiet i smoków

Александр Иванович Карцев

Перевод романа "Польская командировка" на польский язык сделали замечательные Lada Toulik и Ewa Lipińska.

Szkoła samoobrony dla kobiet i smoków


Żony moich przyjaciół, znajome dziewczyny i nawet

moje pacjentki (czasami oprócz pisania książek

zajmuje się masażami rehabilitacyjnymi) często

zwracały się z prośbą, żeby pokazać im

i nauczyć jakichś efektywnych chwytów samoobrony.


Na ich prośbę przystąpiłem do stworzenia

kursu samoobrony dla kobiet, w czym mi bardzo pomógł

Sergiej Karpow (bohater mojej książki o wojnie w

Afganistanie "Jedwabny szlak"), który nie tak

dawno wrócił z kolejnej delegacji. Tym razem na

zamówienie Rządu Rzeczypospolitej zajmował się

przygotowaniem oddziału wywiadu Wojska Polskiego. I razem ze

swoją ukochaną wykonywał kolejne zadanie rosyjskiego

dowództwa. Ale o tym mowa będzie później.


Aleksandr Karcew, 2006 r.


ROZDZIAŁ I


...kto w drobnej rzeczy

jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny,


a kto w drobnej rzeczy jest

nieuczciwym ten i w wielkiej nieuczciwym będzie.


Św. Łukasz, Nowy

testament


Żony moich przyjaciół, znajome dziewczyny i nawet

moje pacjentki (czasami oprócz pisania książek

zajmuje się masażami) często zwracały się z

prośbą, żeby pokazać im i nauczyć jakichś

efektywnych chwytów samoobrony. Nauczyć je same lub ich

dzieci. Mówiły o tym, jakie są ciężkie

teraz czasy, o nasileniu przestępczości, jak niebezpiecznie

jest na ulicach, gdy wraca się wieczorem do domu. Mówiły,

że martwią się nie tylko o siebie, ale również

o własne dzieci.


Nigdy nie potrafiłem odmawiać. Szczególnie nigdy nie

potrafiłem odmawiać dziewczynom. Tym bardziej tak pięknym.

Jeszcze w dzieciństwie ojciec nauczył mnie tego. Tak

właśnie powiedział: "Nigdy nie odmawiaj

dziewczynom od razu, wykręcisz się później."

Wtedy to "wykręcisz się" było nie całkiem

jasnym dla mnie. Jednak to, że odmawiać płci pięknej

nie wolno, zrozumiałem w lot i na całe życie.


Dlatego pokazywałem im różne sprytne chwyty, sposoby

uwolnienia od uchwytów i blokad. One mnie prosiły, więc

pokazywałem. Lecz jeżeli któraś z nich

zapytałaby, czy ta wiedza przyda się jej w realnym życiu,

nie wątpił bym ani chwili. Moja odpowiedź brzmiałaby

"NIE"! I to jest prawdą.


Jak mawiał mój przyjaciel Goethe "Teoria jest

sucha, a drzewo życia zieleni się obficie". Wiedza

teoretyczna nie może być gwarancją pełnego

bezpieczeństwa. Chociaż, o czym tu mowa! Nawet sam Pan Bóg

nie może gwarantować w pełni bezpieczeństwa. Dla

opanowania tych chwytów potrzebna jest przede wszystkim

praktyka. A właśnie jej brakowało i to bardzo, moim

sympatycznym uczennicom. I jeżeli mam być bardziej

szczerym, to jej nie było w cale. Oprócz tego, wiedzieć

gdzie są wrażliwe punkty napastnika i bić go, to nie

całkiem to samo. Już nie wspominając, że paniom

może elementarnie zabraknąć siły fizycznej

potrzebnej dla skutecznego uderzenia. Najbardziej smutnym jednak był

fakt, że one po prostu nie potrafiły uderzyć innego

człowieka. Nauczyć tego było najtrudniej.


Bez tego nie da się osiągnąć przy samoobronie

wymaganego rezultatu, tzn. zapewnić sobie bezpieczeństwo.

Nawet gorzej, przecież mogły swoim zachowaniem sprowokować

napastnika na bardziej agresywne działanie w stosunku do nich.


Mój chrześniak, mający 27 lat, wystąpił

któregoś razu w obronie dziewczyny, którą

napastowali chuligani na ulicy. Próbowali zabrać jej

torebkę. Jak później okazało się była

tam tylko portmonetka z około dwoma rublami drobnymi. Chrześniak

był dobrym sportowcem, mistrzem boksu. W tej sytuacji nie było

dla niego nic trudnego. Nawet nie miał zamiaru nikogo uderzyć,

tylko poprosił chłopaków aby zostawili dziewczynę

w spokoju. Chłopaki też nie chcieli bijatyki. Po prostu

uderzyli go nożem w plecy. On zmarł jeszcze przed

przybyciem karetki pogotowia. Torebka nie była tego warta.


Bardzo dobrze to rozumiałem. Jeżeli dobry sportowiec, facet

z ciężkimi pięściami, który do tego

potrafi ich używać, okazał się bezsilnym, jak

sobie poradzi w takiej sytuacji delikatna dziewczyna?! Dlatego nie

chciałem, żeby panie miały jakieś iluzje na swój

temat. Praktycznie nie ma nadziei na to, że one same mogą

dać sobie radę w krytycznych warunkach.


Do tego znam szczególne fizyczne i psychiczne uwarunkowania

kobiecego organizmu. Weźmy taki przykład. Późnym

wieczorem mężczyzna ogląda w telewizji swój

ulubiony horror. Oprócz niego nikogo nie ma w domu, o czym

oczywiście on dobrze wie. Nagle ktoś mu kładzie rękę

na ramieniu i pyta gdzie jest najbliższy przystanek autobusowy.

Jaka będzie jego reakcja? Dokładnie nie wiem. Może

powie, żeby nie przeszkadzać mu oglądać film.

Może wskaże ręką w kierunku przystanku. Może

w ogóle wyśle do diabła. Ja naprawdę nie znam

męskiej reakcji w danej sytuacji. To wszystko zależy od

jego życiowego doświadczenia, uwarunkowań psychiki

itd.


Tu zrobię mały odstęp od naszego tematu. Oczywiście

ja trochę udaję. Przeciwko mężczyznom również

istnieją specjalne psychiczne metody-pułapki. Nawet dla

tych facetów, którzy zazwyczaj na okrzyk "Ręce

do góry!" strzelają bo nauczeni strzelać nie

tylko we wszystko co się rusza, a nawet na błysk

strzału, nie mówiąc już o

dźwięku. Ale o tych pułapkach opowiem innym razem.


Dobrze wiem jak w podobnej sytuacji zachowa się kobieta. A

dokładniej jej organizm.


W warunkach stresowych nastąpi zwężenie dróg

oddechowych i skurcz naczyń włosowatych. Zmniejszenie tlenu

we krwi i zaburzenia krwiobiegu doprowadzą do mocnej

intoksykacji organizmu, skurczu mięśni i częściowego

paraliżu organów ruchu. Czy ona będzie krzyczeć

ze strachu? Nic podobnego. Skurcz mięśni wyciśnie z

płuc resztki powietrza. Żeby krzyczeć trzeba będzie

zrobić wdech. Dla podania takiej komendy mięśniom

klatki piersiowej najpierw potrzeba oczyścić komórki

mózgowe od chemicznych pozostałości stresu. Nie

tylko komórki mózgowe w głowie, ale i w rdzeniu

kręgowym. Przecież sygnał do mięśni klatki

właśnie pójdzie za ich pośrednictwem. A do tego

też niezbędny jest tlen. Żeby dostać tlen

potrzebny jest tlen. Kółko się zamyka.


Przestraszona dziewczyna będzie sparaliżowana lękiem.

Ona zwinie się w kłębek i około dwudziestu sekund

będzie całkowicie nieprzytomna. Dwadzieścia sekund to

bardzo dużo. Dla niektórych to całe życie.


Chwyty walki wręcz to pewna i mocna broń. Jednak w rękach

nieprzygotowanej osoby najlepsza nowoczesna broń to tylko

kawałek metalu. Dwadzieścia pięć lat służyłem

w wojsku. Byłem dowódcą grup wywiadowczych i

wywiadowczo-dywersyjnych. Oczywiście nauczałem swoich

podopiecznych chwytów walki wręcz. Prawda, to byli

mężczyźni. I zazwyczaj to byli mistrzowie różnych

dyscyplin sportowych, którzy mieli odpowiednie przygotowanie

nie tylko fizyczne, ale i psychiczne. Dlatego długo uważałem,

że nauczać tej sztuki piękne panie, jest zupełną

stratą czasu. Nie kobieca to sprawa pięściami machać.

Całkiem nie kobieca. A przekonywać je że będą

mogły obronić się, znając takie chwyty, było

po prostu nieuczciwym.


Któregoś razu zadzwoniła do mnie jedna wspaniała

dziewczyna z prośbą aby zawieźć ją do

znajomego chirurga. Okazuje się, że w biały dzień

praktycznie w klatce schodowej została napadnięta,

próbowano jej zerwać z ramienia torebkę. Jednak

pasek był bardzo mocny i nie zerwał się. W tym samym

czasie na podwórko nagle wjechał samochód i

napastnik z zaskoczenia spróbował bez skutku wyrwać

torebkę jeszcze raz, następnie uderzył dziewczynę

w twarz. I uciekł. Torebka została w jej rękach, ale

najgorszym było to, że dziewczyna miała złamany

nos. Możecie sobie wyobrazić, jaka to była tragedią

dla młodej i ładnej osoby.


Dobrze rozumiałem, że żadne chwyty w tej sytuacji nie

zdałyby się na nic. Jak został też bezużytecznym

i gaz znajdujący się w torebce. Jednak trochę

zwątpiłem w swoje przekonania. Przecież wiadomo, że

są zasady, które po prostu pozwolą uniknąć

powstania danej sytuacji. Zadałem kilka pytań dziewczynie i

byłem niezmiernie zdziwiony, prawie zszokowany jej

odpowiedziami.


Istnieje wiele sposobów zachowania w sytuacji zagrożenia.

Niekoniecznie trzeba wykorzystywać chwyty samoobrony. Ale trzeba

je znać! Jak trzeba znać i warianty zachowania w takiej

sytuacji. I jak jej uniknąć. Niestety nikt nie mówi

o tym młodym dziewczynom ani rodzice ani szkoła. A przecież

każdej może taka wiedza się przydać.


Za kilka dni przywieziono do mnie nowe pacjentki na masaż, które

miały problemy z plecami. Jak mi powiedziano, to były

"efekty uboczne" ich pracy. Wtedy jeszcze nie wiedziałem,

gdzie i w jakim charakterze pracują dziewczyny. Wiedziałem

tylko, że kiedyś poważnie uprawiały sport,

skończyły studia medyczne, chyba w Jarosławiu, ale

pracowały nie w zawodzie, co było nie trudno zgadnąć,

biorąc pod uwagę ich lekkie kurteczki i specyficzny sposób

poruszania się. Tak zazwyczaj chodzą osoby, które

mają pod pachami kaburę, i oczywiście nie pustą.


Dziewczyny miały na imię Natasza i Oksana, jedną

poprosiłem by zaczekała, drugą zaprowadziłem do

gabinetu masażu. Kiedy zaczęła rozbierać się,

znieruchomiałem. Pod kurteczką u niej był nie

tradycyjny PM (pistolet maszynowy), a amerykański wojskowy kolt

45 kalibru. Co było zaskakującym nawet dla mnie. To zbyt

duża zabawka do ukrycia pod pachą. Pistolet przyciągał

spojrzenie, wręcz hipnotyzował. Zaniemówiłem.


Oksana obróciła się, odłożyła broń

na stolik, i uznając moje zaskoczenie za podziw, powiedziała:


- Też mi się podoba.


- Oksana, ale po co ci tak wielka broń?


Podniosła z zaskoczenia brwi:


- Aleksander Iwanowicz, jak pan nie rozumie, jego rękojeść

tak dobrze leży w ręku. No i oprócz tego dziewczyny

lubią duże rozmiary.


Już nie dopytywałem się konkretnie czego lubią

panie duże rozmiary. Wszystko było jasne i bez tego. Typowe

zachowanie niezbyt pewnego siebie człowieka, który uważa,

że duża spluwa zapewnia większe bezpieczeństwo.


Osoby bez podobnych kompleksów wolą broń

skromniejszych rozmiarów. Najczęściej tak bywa, że

duży pistolet w ręku raczej przeszkadza, niż pomaga.


Doradziłem Oksanie wypróbować jakąś

niedużą broń. Jej prawa ręka jest już

przyzwyczajona do sporej rękojeści, więc można

nauczyć lewą rękę pracować z mniejszą.

Przecież Bóg dał człowiekowi dwie ręce.

Dlatego pracować można obiema. A później w

ogóle zrezygnować z kolta, który całkowicie

nie pasuje do ukrytego noszenia. A jego wielkość i moc

tylko będą przeszkadzać w realnej pracy. Można

nauczyć się wykorzystywać tylko mały pistolet w

warunkach miasta. Przecież nie jest koniecznym wykorzystanie

wszystkiego na raz, co dał Pan Bóg człowiekowi.


Oksana słuchała mnie trzymając w ręku pochwę

z "niedużym" nożem. Mniej więcej takim,

jakim Rambo kroił sobie w którymś z filmów

ogórki na śniadanie, a potem swoich wrogów na

obiad. Dziewczyna jakby chciała mi tym coś powiedzieć.


- Pan nie rozumie, ale oprócz dużych pistoletów

wiele dziewczyn jeszcze bardzo lubi duże noże.


Co miałem odpowiedzieć? Zawsze wiedziałem, że

najlepszymi przyjaciółmi kobiet są brylanty. I nie

koniecznie największe, ale koniecznie dobrej jakości. O

nożach i pistoletach dotąd nie słyszałem. To, że

czarujące panie mogą przyjaźnić się z nimi

było nowiną dla mnie. Tym bardziej, że rozmiar ma w

tym jakieś znaczenie. Oczywiście ma, ale nie w białej

broni. Praca z większym ostrzem oznacza duże trajektorie,

więc stratę czasu. Co w warunkach bojowych równa się

śmierci. Dużym nożem można wystraszyć tylko

dzieci, ale w życiu można spotkać i dorosłych

facetów, których rozmiarem trudno przekonać.

Oprócz tego oni mogą mieć na sobie kamizelki lub

inne zabezpieczenia przed taką bronią. Trzeba brać pod

uwagę, że wielkie ostrze łatwo wchodzi w ciało,

ale ciężko natomiast go wyjąc, na co też traci

się cenny czas. Dlatego bardziej rozsądnym jest na początek

oswoić technikę pracy z krótkim obosiecznym nożem,

który jest znacznie efektywniejszym w realnej walce.


Duży nie zawsze oznacza lepszy. Moje znajome dziewczyny również

doceniały wygody dużego jachtu lub dużej limuzyny, ale

bardziej zwracały uwagę nie na rozmiar, a umiejętność.

Dlatego poruszały się małymi sportowymi autkami. Być

może ja całe życie obcowałem nie z tymi

kobietami? Właśnie, że nie, w to nie wątpiłem

ani chwili. Jednak nie wiedziałem, co mam odpowiedzieć

Oksanie.


Dziewczyny były ochraniarzami, jak wnioskowałem. Cała

ta amunicja raczej miała wywrzeć wrażenie na osobie,

którą ochraniały, ale na pewno nie na tego, kto mógł

zagrażać ich pracodawcy. Wszystko to było śmiechu

warte, więc wyszedłem z pokoju, żeby nie urazić

dziewczyny swoja śmiejącą się miną.


Wróciłem z powrotem po paru minutach. Plecy, które

zobaczyłem chociaż były kształtu nastolatki, nie

przypominały w cale dziewczęcych. Zupełnie do niej nie

pasowały blizny i ślad od kul. Stan kręgosłupa

również pozostawiał nie najlepsze wrażenie.


Jak domyślałem się, panie pracowały jako

ochroniarze w pewnej firmie, świadczącej swoje usługi

poważnym politykom i biznesmenom. Ostatnie miesiące

zapewniały bezpieczeństwo jednemu znanemu bankierowi, na

którego nie tak dawno był zamach. Kiedy wychodził z

kasyna, wybuchł samochód stojący obok jego

Mercedesa. Swego podopiecznego dziewczyny osłoniły, ale

same zostały kontuzjowane i dostały parę odłamków

"na pamiątkę". No i z plecami teraz miały

problemy, z czym właśnie przyszły do mnie. Ostatnie

lata zyskałem sławę jako dobry specjalista od pleców,

w pewnych, dość wąskich kręgach, oczywiście.


Pogadaliśmy sobie. Dobrze kiedyś znałem pracę

ochraniarzy. Byłem ciekawy co się zmieniło od tamtych

czasów. Okazuje się, że niewiele. Obrywały

nieźle jak i kiedyś. Ale kiedyś przynajmniej

przestępcy starali się nie zabijać kobiet-ochraniarzy.

Killerzy mieli swój kodeks honoru. Był to oczywiście

drobiazg, jednak drobiazg przyjemny.


Teraz wiele się zmieniło. W tym świecie ciągle

coś się zmienia. Może chłopaki zgubili gdzieś

ten kodeks, może zbytnio się obniżył ich poziom

wykształcenia, tzn. zapomnieli jak wyglądają literki.

Czytanie mądrych książek wyszło z mody. Może

mają teraz tak sporo pracy, że brak im czasu na czytanie. W

każdym razie przestali dzielić ochraniarzy wg. płci.

Chyba to nazywa się równouprawnieniem. Teraz zabijają

i tych i tamtych. Do kupy. Razem z klientem.


Prawda Oksana pocieszyła mnie tym, że w obecnych czasach

wszystkim jest niełatwo. Ciągłe stresy, zła

ekologia. Nawet uliczni chuligani teraz oprócz tego, że

wyrwą torebkę, próbują jeszcze dać ofierze

w łeb. Wszystko schodzi na psy. Przestępczość

również. Ludzie stają się bardziej agresywni. I

zabijają w związku z tym okrutnie i bezsensownie.


Kiedyś można było wykupić się na pytanie

"Pieniędzy albo życie", oddając pieniądze.

Teraz łajdak zabiera wszystko. Zabija, żeby nie zostawiać

świadków. Zabijają ot tak po prostu. Bez żadnego

powodu. Co jeszcze bardziej przeraża.


To był drugi raz, kiedy poważnie zastanowiłem się

nad opracowaniem kursu dla kobiet. One mogą nie wykorzystać

nigdy tej wiedzy i tych chwytów, ale kiedy znajdzie się w

zagrożeniu nie ich portfel, a życie, one muszą mieć

szanse na przeżycie. Czy dziewczyny potrafią prawidłowo

zastosować technikę to już nie jest ważne, ważne,

że będą mieć szansę.


Zajmowałem się Oksaną i Nataszą prawie miesiąc

i doprowadziłem ich plecy do porządku. Prawda, nagle im się

przypomniało zbliżające się lato, sezon plażowy,

że trzeba by trochę poprawić co nie co w figurze.

Gdzie niegdzie jest cellulit i oczywiście nadwaga. Tak zazwyczaj

bywa - im więcej problemów rozwiązujemy tym

więcej ich pojawia się. Już takie są kobiety,

chcą być doskonałymi. W zasadzie to dobrze, ale mnie

proszono tylko o podreperowanie pleców. Nic więcej.


Dlatego dziewczyny zapisały się na następny miesiąc

już na masaż ogólny. A mnie zakręciła

karuzela codziennych trosk i problemów. Problemy moich

pacjentów, ich boleści, radości i zmartwienia.

Opracowanie kursu było odsunięte na drugi plan i to tak

daleki, że powstało zagrożenie całkowitego

zapomnienia o całej sprawie. Tak już bywa w życiu, że

pomiędzy podjęciem decyzji, a jej praktyczną

realizacją czasami leży przepaść.


Jednak nagle któregoś wieczoru w moim mieszkaniu

zadzwonił telefon. To był Siergiej Karpow, mój stary

przyjaciel i sąsiad na działce. Był młodszy ode

mnie o dziesięć lat, ale to nigdy nie stało na

przeszkodzie naszej przyjaźni. W przeszłości był

również wojskowym, służył w Afganistanie i

jeszcze gdzieś za granicą. Pracował w wywiadzie

wojskowym. Do tego był całkiem niezłym masażystą.

Niezłym to znaczy jednym z najlepszych w Moskwie. Przynajmniej

rezultaty jego pracy były znacznie lepsze od moich. No i zapisy

na masaż do niego były z kilku miesięcznym

wyprzedzeniem. A system uzdrawiającej gimnastyki, opracowanej

przez Siergieja, który nazywał się Taj Do, był

najbardziej popularnym przez ostatnie lata wśród

bizneswomen.


Dobrze znałem jego rodziców. Ojca, Iwana Jegorowicza,

który ciągle coś majsterkował na działce i

słynął tam jako złota rączka. I jego mamę,

Ekaterynę Iwanownę, zadziwiająco dobrotliwą

kobietę, która zawsze karmiła nas niewiarygodnie

smacznymi naleśnikami i konfiturą z poziomek. Miał

Siergiej starszą siostrę Tatianę, siostrzeńca

Siergieja jedenastoletniego i ośmioletnią siostrzenicę

Irenę. I jeszcze dwa koty o imionach Barsik i Toszka. Jeszcze

był owczarek kaukaski Tagor. Jednak ich wieku nie znałem.

Ale myślę, że cała trójka miała razem

mniej więcej siedem lat.


W Afganistanie Siergiej parę razy mocno oberwał. Chodził

z piękną laską. A kiedy nie mógł chodzić,

nie chodził wcale. Oprócz problemów z nogami miał

coś poważnego z kręgosłupem i z sercem. Sądzę,

że czasami to mu nieźle doskwierało. Gdzie znikał

w te dni i kto zajmował się nim, nie wiem. Mówił,

że kiedy było całkiem kiepsko, to sąsiedzi

doglądali go, Swietłana i jej córka Irina. Ale czy

to było tak naprawdę trudno powiedzieć. Przy najmniej

nikogo innego nie spotykałem w tym czasie u niego.


Siergiej miał fantastyczny stół do masażu,

który był tak obniżony, że znajdował się

na wysokości ok. 40 cm nad podłogą co pozwalało

pracować przy nim na kolanach. A dlaczego nie? Dla czego nie

poklęczeć godzinkę na kolanach przed piękną

pacjentką? Bardzo romantycznie nawet, trochę niezwykle, ale

pracować się da. Tym bardziej temu, kto nie mógł

po prostu zbyt długo pracować na stojąco. Siergiej

odziedziczył po ojcu jedno dziwne przyzwyczajenie - brał

się za każdą pracę. Przy tym zawsze przytaczał

słowa naszego przyjaciela Horacego: "Nie ma nic

niemożliwego dla człowieka".


Spotkałem w swoim życiu ludzi biorących się za

"wyrabianie garnków z gliny". Je naprawdę

robią nie bogowie, zwyczajni ludzie. Tylko ludzie też

bywają różni. Komuś to wychodzi, komuś nie

bardzo. Same chęci czasami nie wystarczą. Trzeba mieć

do tego szczególny dar. Siergiej go miał.


Próbowałem odkryć jego sekret. Okazuje się

żadnego sekretu nie ma. Po prostu kiedyś w Afganistanie

dowódca dywizjonu kazał we wszystkich kwaterach głównych

powiesić hasło: "Człowiek, który chcę

wykonać zadanie szuka sposobów i środków do

tego. Kto nie chcę - wymówek i przeszkód".

Sierioga jeszcze dodawał: "Jeśli nie my, to kto

wtedy?" Dlatego zamiast tego, żeby leżeć w

szpitalu, on zajmował się leczeniem innych. Tyle że

robił to na kolanach.


Po jego powrocie z Afganistanu spotkaliśmy się parę

razy, ale ostatni rok nic o nim nie słyszałem. On zadzwonił

z zapytaniem czy mam wolna chwilę. Wolnych chwil nigdy nie będę

miał, jednak zawsze znajdę czas na nasze spotkania, które

mnie zawsze cieszyły. Tym razem chciałem dowiedzieć

się, co nowego u niego słychać i miałem zamiar

poradzić się w czymś. Wiedziałem, że od

kilku lat on zajmuje się ze swoimi pacjentkami nie tylko

regenerującą gimnastyką, ale i prowadzi z nimi kurs

samoobrony. To było właśnie to czego szukałem. I

to czym miałem zamiar zajmować się w najbliższej

przyszłości.


Wpadł do mnie tego samego wieczoru, razem ze swoją

nieodłączną laską i butelką mojego

ukochanego chińskiego śliwkowego wina, wyprodukowanego nie

wiadomo czemu w Japonii. Dostał ode mnie kolejnego małego

smoka, bo Siergiej był urodzony w rok Smoka (chiński).

Oprócz tego był Smokiem i ciągle obdarowywaliśmy

go najróżniejszymi smokami. Szklanymi, porcelanowymi,

ceramicznymi. Taką mieliśmy tradycje.


Jeszcze mieliśmy tradycje zbierać się cała paczką

na naradę. Co roku dziewiątego września zbieraliśmy

się z przyjaciółmi u niego w domu. Żeby omówić

swoje problemy, opowiedzieć jakieś nowiny, poradzić

się. To był dzień otwarty, dzień jego urodzin. I

wydaje mi się, jego jedyny wolny dzień w roku. Sam chodził

w odwiedziny bardzo rzadko, i prawie do nikogo nie dzwonił. Z

pokiereszowanymi nogami, z druzgotanymi plecami i oszpeconą ręką

uważał się za małego potwora i nie miał

odwagi narzucać swojego towarzystwa otoczeniu. On był

smokiem, a smoki nie zawsze dobrze się czują wśród

ludzi. Siergiej starał się pomagać swoim przyjaciołom,

leczył swoich pacjentów, ale sam niechętnie zasięgał

cudzej pomocy. Chociaż i trudno go było nazwać

odludkiem, dom był zawsze pełen sympatycznych pacjentek,

jednakże sam chodził w gości nie często. Dla mnie

robił w tym przyjemny wyjątek.


ROZDZIAŁ II


Siedzieliśmy i bez pośpiechu, miło gawędząc

popijaliśmy cudowne śliwkowe wino. Siergiej opowiadał

o swojej nowej pacjentce, uzależnionej narkomance. Właśnie

na jej temat chciał ze mną porozmawiać. Tak jak i ja,

próbował pomóc wszystkim, którzy do niego

się zwracali. Wszystkim oprócz mężczyzn, bo

uważał, że silni mężczyźni powinni

radzić sobie ze swoimi problemami sami. Albo robić to razem

z pięknymi dziewczynami, a słabym pomagać nie ma

sensu. Lecz z narkotycznym uzależnieniem spotkał się

po raz pierwszy, kiedy ja już z podobnymi przypadkami pracowałem

od dawna.


Mój system nie był rewolucyjnym, raczej starym jak świat.

Takie pacjentki mieszkały u mnie miesiąc. Zazwyczaj latem,

kiedy to dla najbliższego otoczenia rodzice moich podopiecznych

mogli wymyślić bajkę, że ich dziecko wyjechało

na wieś do babci, dziadka. Lub na urlop. Żeby nie prać

brudów publicznie i nie przyciągać uwagi postronnych

oczu do swoich problemów.


Robiłem takim pacjentkom codzienny ogólny masaż,

oczyszczając ich organizm ze wszystkich śmieci. Uczyłem

masażu, oddechowej gimnastyki, stopniowo zwiększając

wysiłek. Wysiłek fizyczny i psychiczny. Próbowałem

znaleźć przyczyny, które były powodem brania

narkotyków. Przecież tak naprawdę nie ma ich zbyt

wiele, wszystkie są ukryte w rodzinie, pracy lub wśród

przyjaciół. Próbowałem pomóc znaleźć

nowe punkty wsparcia dla przyszłego życia. Życia już

bez narkotyków.


To była ciężka praca, dla mnie i dla pacjenta. Jednak,

jeżeli on naprawdę chciał rozpocząć nowe

życie, to wychodziło. Potrzebował tylko trochę

pomocy.


Opowiedziałem Siergiejowi o swojej metodzie, o rozkładzie

zajęć, ćwiczeń. Podpowiedziałem mu parę

rzeczy. W odpowiedzi chciałem usłyszeć opowieść

o jego zajęciach z walki wręcz. Zawsze mi imponowała

jego rzetelność i systematyczność we wszystkim

czym się zajmował.


- Jak zacząłem? Jak zawsze od początku. Określiłem

czym chcę się zajmować. Co to jest walka wręcz? Z

czym to się je?


Według jego przekonań, "walka wręcz"

oznacza, że podstawową techniką są chwyty rękoma.

Miał tu absolutna racje. W technice, której nas uczono

faktycznie było bardzo mało uderzeń nogami. Do tego

uderzeń powyżej pasa. Można to łatwo wytłumaczyć,

człowiek, który dopiero co wykonał długi i

wyczerpujący marsz najczęściej nie jest w stanie

efektywnie wykonać podobnego uderzenia. Tu gra rolę

zmęczenie. No i przeszkadza ekwipunek, bo w tych jednostkach,

gdzie służyliśmy z Siergiejem bez tego ani rusz.


Dlatego widowiskowe ciosy nogą w głowę i pierś

przeciwnika Siergiej zostawił filmowym bohaterom. Dla swoich

uczniów wybrał tylko uderzenia kolanem i po łydkach.

Wszystkie pozostałe chwyty przeprowadzić trzeba rękoma.

To właśnie oznaczało "walkę wręcz".


Określenie "walka" pamiętał jeszcze z

uczelni wojskowej. Organizowane i uzgodnione w czasie: atak, ogień

i manewr. Innymi słowy, to określone działania, które

trzeba organizować i uzgodnić według czasu i miejsca.


Potem zaczynał pracę od prostego do złożonego.

Określał rodzaje manewru. To nie było trudne. Jeżeli

jesteś silnym, to możesz schwytać napastnika z dwóch

stron. To jest uchwyt. Jeżeli jesteś silny, ale mądry,

to zrobisz inaczej, zajdziesz przeciwnika. Jeżeli jesteś

bardzo mocny, ale w intelekcie lecz nie w mięśniach, to

odejdziesz. Lub uciekniesz. To nazywa się wycofaniem. Tylko jest

jeden kruczek. Kierunek wycofania. Dokąd biec? Do domu?! Zgadzam

się. Do światła, do ludzi? Być może. Jednak

może się okazać, że przeciwnik jest silniejszy i

potrafi dogonić. Nic strasznego, trzeba tylko nauczyć się

robić unik w bok i wtedy znaleźć się w klasycznej

pozycji do przeprowadzenia pożądanej techniki. Z boku i

trochę od tyłu.


Siergiej planował zajmować się walką wręcz

ze swoimi pacjentkami. Wszystkie były dziewczynami w dodatku

bardzo sympatycznymi. Lecz ustępowały w sile mężczyznom.

Dlatego ze wszystkich rodzajów manewru, zatrzymał się

na doskonaleniu prawidłowej techniki wycofania się, od razu

zrezygnowawszy od uchwycenia i zajścia napastnika. Z tej samej

przyczyny wykluczył uderzenia pięścią,

pozostawiając tylko ciosy dłonią i palcami, podstawą

dłoni, uderzenia łokciem i kolanem.


Najtrudniejszym było określenie "z ogniem",

przecież to nie tylko wykorzystanie broni palnej. Znacznie

ważniejszym jest, żeby ogień był wewnątrz

człowieka. Nie jest istotne jak będziemy go nazywać

energią czy lub po prostu pragnieniem przeżyć.

Najważniejsze, żeby człowiekowi chciało się

żyć. Żeby istniał chociaż jeden powód

na obronę tego życia.


Wszak w tym życiu trzeba kochać nie tylko siebie, ale i

samo życie również. Nie przypadkowo na wschodzie

lekarze mają jedną zasadę. Jeżeli do ciebie

przyszedł pacjent, powinieneś mu pomóc. Lub

przynajmniej spróbować to zrobić. Lecz pomagać

trzeba tylko bogatym. Pomagać biednym nie ma sensu.


Europejczycy przetłumaczyli tą zasadę Awicenny trochę

nie dokładnie. Ibn Sina mówił nie o położeniu

materialnym swoich pacjentów, a o posiadaniu przez nich

życiowej energii. Mogą mieć jej nadmiar lub niedobór,

ale powinien ją mieć każdy pacjent bez wyjątku.

Podstawową życiową energią jest oczywiście

miłość.


Więc Awicenna uważał za biednych te osoby, które

nikogo i niczego nie kochają. Pomagać im uważał

za bezsensowne. Tych którzy kochali kogoś lub coś w

swoim życiu, uważał za bogaczy, nawet jeżeli taki

bogacz nie miał złamanego grosza przy dusze. I w tym miał

absolutną rację.


Jeżeli kochacie kogoś, człowieka lub kotka, bądź

uwielbiacie herbatę z miętą na śniadanie lub

śledzia na kolację to można wam pomóc. Pod

warunkiem, że to prawdziwa miłość, a nie chwilowe

zauroczenie. Jest wtedy szansa na przeżycie. Jak bardzo byłaby

ciężką ta choroba, miłość daje taką

nadzieje.


Wychodząc z tych samych założeń Siergiej uważał,

że uczyć samoobrony warto tylko ludzi "bogatych".

Tego, kto ma w sercu i duszy cudowny i płomienny ogień

miłości, co jest ich głównym i bezcennym

bogactwem. Miłość do bliźniego i samego życia.


Uczyliśmy się razem w jednej szkole, gdzie nas uczono, że

ziemia jest płaska i trzyma się na trzech słoniach.

Słonie stoją na trzech wielorybach, które pływają

w oceanie.


I to jest naprawdę tak. Dowolny absolwent naszej uczelni to

potwierdzi.


Ziemia może mieć rozmaite nazwy. Różne imiona

mogą mieć słonie i wieloryby. Lecz sedna budowy świata

to nie zmienia. Przykład? Proszę bardzo! Ziemia, zwana

Bezpieczeństwem kraju, opiera się na Wojsku (wywiadzie

wojskowym), MSW i organów UB. Każdy z tych słoni

stoi na swoim wielorybie. Pierwszy ma na imię Wróg

Zewnętrzny. Drugi - Przestępczość. Trzeci -

Wróg Wewnętrzny (ideologiczny). Ocean nazywa się

ekonomiką. Przodkowie uważali, że mocna ekonomika

przede wszystkim określa bezpieczeństwo państwa. I

jeszcze wtedy mówili, że tam gdzie woda, tam życie.

Mieli rację i w tym i innym przypadku. Można domyśleć

się, że gdzie więcej wody tam więcej życia.

Dlatego wieloryby powinny pływać w oceanie, a nie akwarium

lub bagnie. Im lepiej rozwinięta jest ekonomika, tym lepiej i

słoniom i wielorybom. Również lepiej się żyje

tym, którzy są od nich zależni. Czy ktoś z

tym nie zgodzi się?!


Wam w szkole chyba mówiono inaczej, że ziemia jest

okrągła, nieprawdaż? Że obraca się w

nieskończonej przestrzeni kosmicznej. Okłamano was. To dla

niewtajemniczonych. Przecież od dawna już nie jesteście

dziećmi. Przecież sami wiecie dobrze, że nie ma u nas

człowieka, który by nie służył w wojsku

lub pracował dla przemysłu wojskowego. Nie ma ludzi, którzy

by nie siedzieli w więzieniu czy też pilnowali tych, kto

siedział, jak nie ma tych, którzy by nie znajdowali się

pod kołpakiem bezpieki bądź współpracowali

z nią.


Tak naprawdę ziemia jest płaska. I istnieje tu jeden mały,

ale bardzo poważny problem. Plankton dla wielorybów i

wyżywienie dla słoni. Pokarm! Na dowolnej planecie to

podstawowe zagadnienie. Przy tym nie samo istnienie pożywienia,

a raczej jego przydział. System równowagi biologicznej.

Jeżeli w oceanie będzie za dużo planktonu, a na ziemi

zbyt mało pokarmu dla słoni, to wieloryby mogą stać

się zanadto potężnymi i zrzucić te słonie.

Dokładnie tak samo utuczenie słoni zagraża tym, że

mogą zmiażdżyć swoich wielorybów.


Więc nie ma co marzyć o zwycięstwie nad zewnętrznym

wrogiem lub przestępczością. Żaden nawet

najbardziej głupi słoń tego nie zrobi. Każdy z

nich dobrze rozumie, że wtedy na górze od razu zmniejszą

jego przydział wyżywienia. Na to one w życiu nie

zgodzą się, bo słonie jak i ludzie lubią

przyjemności, szczególnie żarcie. Dlatego co roku

każdy ze słoni składa raport o osiągnięciach

w walce ze swoim wielorybem. Nie zapominając przy tym podać

obiektywne trudności, które przeszkadzają mu w tej

walce. Na przykład, jego wieloryb ma za dużo planktonu i

dla pełnego zwycięstwa słonia trzeba dodać do

karmnika więcej pożywienia.


Na szczęście absolutnego zwycięstwa nie będzie

nigdy. To wieczna walka dobra ze złem. W przyrodzie wszystko

znajduje się w równowadze. Nawet istnieje specjalne

określenie tego - symbioza. Współpraca różnych

organizmów przynosząca im wymierne obopólne

korzyści. Jedyne na co mam nadzieje, że słonie i

wieloryby nie dzielą się pomiędzy sobą pokarmem.

Ale kto wie! Wiadomo jedno. W odróżnieniu od wielorybów

słoniom zawsze pokarmu brakuje. Jak mówił jeden mój

znajomy: "Im bardziej poznaje ludzi tym bardziej zaczynam

kochać psy". Więc tak samo ze mną, im bardziej

poznaję słonie tym bardziej zaczynam kochać wieloryby.


Wiadomo, że walka o przetrwanie pomiędzy gatunkami zawsze

jest o wiele bardziej miłosierna niż wewnątrz jednego

gatunku. Prawdziwe problemy mogą powstać tak naprawdę

dopiero pomiędzy słoniami, lub wielorybami. Nawet wojny

domowe wśród ludzi są znacznie bardziej krwiożercze

niż światowe. Jednak nie mówię o zwierzętach.

Ja opowiadam tylko o takich "słoniach" i

"wielorybach", na których trzyma się świat.

Jeżeli damy jednemu ze słoni więcej pokarmu, niż

drugiemu, on zacznie wtedy nabierać wagi, skóra zacznie

mu błyszczeć i ogólnie jego wygląd będzie

po prostu zachwycający. Na początku. Później

pojawią się problemy z przejedzenia. Zaczną się

choroby. Pozostałe dwa słonia natomiast będą

chudnąć z niedoboru pożywienia. I możliwe nawet,

że umrą z głodu, co spowoduje, że ziemia

przewróci się. Bo z trzech filarów oparcia

pozostaną dwa lub jeden. A dopiero trzy punkty wsparcia

określają jej równowagę i położenie w

przestrzeni. To samo może przydarzyć się i wielorybom.


Wystarczy już przykładów. Wy sami potraficie ich

przytoczyć całe mnóstwo. Ziemia o nazwie "Człowiek"

leży na ramionach duszy, umysłu i ciała, które

z kolei wspierają się na Rodzinie (domu), Pracy i

przyjaciołach (ulubionych zajęciach, ukochanych książkach).

Też trzeba znaleźć równowagę kiedy, ile i

komu poświęcać uwagi i czasu. Jak utrzymać

harmonię we własnym życiu każdy z was wie

najlepiej. I dobrze też wie, co się dzieje kiedy równowaga

zostaje zachwiana.


Opowiadam to wam, żebyście zrozumieli, że dla

zbudowania mocnej fortecy trzeba najpierw zrobić pod nią

solidny fundament. Takim sposobem krok po kroku można przejść

do określenia osobistego bezpieczeństwa każdego

człowieka.


Osobiste bezpieczeństwo też ma trzy punkty wsparcia.

Pierwszy to styl życia. Lub mówiąc inaczej

prawidłowy wybór drogi. Drugi - zdolność

unikania nieprzyjemności na tej drodze. Trzeci filar to

działania. O tym jakie konkretnie działania opowiem trochę

później, na razie umownie ich nazwiemy techniką

walki wręcz.


Najważniejsze trzeba rozumieć, że jeżeli

dokonaliście wyboru nieprawidłowej drogi i nie

potrafiliście uniknąć komplikacji to czas na

rozważanie już minął. Teraz trzeba już

działać.


Trzeba jeszcze tylko pamiętać o trzech zasadach, żeby

nie przekroczyć granicy niezbędnej samoobrony. Obrona

powinna być adekwatną, tzn. nie trzeba łamać

szczęki osobie, która tylko uśmiechnęła

się do was. Ale odpowiednią w czasie, tzn. jeżeli

zaatakujesz po natarciu to nie jest już to obroną. I

trzecia zasada: wyciągać armatę tylko w ostateczności,

tzn. chwyty walki wręcz to ostatni i daleko nie najlepszy sposób

samoobrony. Lepiej nie doprowadzać do krytycznej sytuacji .


Z tego wniosek, jeżeli nie czujecie się pewni czegoś

starajcie się po prostu unikać takich sytuacji. Trzeba

dokonać wyboru słusznej drogi i nie stwarzać

komplikacji.


Ta teoria trzech filarów była bardzo popularna w naszej

uczelni. Lecz świat jest zbudowany w bardziej złożony

sposób. Tak naprawdę wszechświat nie ma granic, jest

nieskończonością. Co oznacza, że filarów i

punktów oparcia istnieje nieskończona ilość. I

jeśli ten świat was zainteresuje, to znajdziecie w tych

filarach wiele zadziwiającego i tajemniczego. Dla tych, którzy

postanowią otwierać dla siebie nowe horyzonty, nie tylko

świat, ale i życie może okazać się bardzo

ciekawym.


Wielu uważa, że styl życia jest określany z góry

i że wybrać prawidłową drogę i unikać

nieprzyjemności na niej wychodzi człowiekowi całkiem

naturalnie. Wystarczy tylko przestrzegać kilka prostych zasad.

Na przykład, nie ubierać się zbyt wyzywająco,

zwracając na siebie uwagę. Nie wracać zbyt późno

samej wieczorem. Nie wchodzić do windy z nieznajomymi

mężczyznami. Nie bawić się w niebezpieczne zabawy

z otoczeniem. No i dalej coś w tym rodzaju. Podobne rady

usłyszycie na każdym kursie obrony własnej. Oprócz

tego tam jeszcze stawiają mocny nacisk na nauczenie się i

wypracowanie nawyków w walce wręcz.


Myślę, że dlatego uczestnicy odnoszą wrażenie

o nadmiernej roli tych chwytów w bezpieczeństwie.

Absolutnie z tym się zgadzam, ale to jest jak wierzchołek

góry lodowej. Jest najbardziej widoczny, jednak trzeba

pamiętać, że jego podwodna część ma

znacznie większe rozmiary. I można domniemać, że

jest najbardziej znaczącą.


Poważnie badać nadwodną część góry

lodowej i tylko pobieżnie podwodną - takie podejście

ani mnie ani Siergiejowi nie wydawało się słusznym.

Nauczyć się chwytów walki wręcz nie jest

trudno. Znacznie ciężej jest zmienić styl życia.

Tu nasuwa się wniosek, że właśnie podwodna część

góry lodowej wymagała skupienia uwagi na niej i starannej

pracy.


Siergiejowi podobało się, kiedy znajome dziewczyny ubierały

się jaskrawo i ładnie. Wiedział, że wiele z nich

wraca do domu późno wieczorem. I niestety nic nie mogą

zmienić w tym rozkładzie codziennego życia. Na temat

nieznajomych facetów w windzie nie miał nigdy złudzeń.

Nie jest tajemnicą, że więcej niż dwie trzecie

napadów na dziewczyny są wykonywane przez ich znajomych.

I tylko jedna trzecia przepada na nieznajome osoby. Statystycznie

więc, nieznajomy w windzie nie jest aż tak groźny.

Wiadomo, nie tak straszny diabeł jak go malują. Chociaż

oczywiście nie trzeba kusić losu, ostrożności

nigdy za wiele.


Siergiej czasami lubił popatrzyć na problem z innej strony.

W ogóle był wielkim miłośnikiem paradoksów.

Jak głoszą mity, jeden punkt widzenia mają tylko

cyklopi. Ludzie powinni umieć rozpatrzyć interesujący

ich problem co najmniej z kilku perspektyw. Przecież w chwytach

samoobrony nie ma nic skomplikowanego. Trochę matematyki, teorii

mechaniki i fizyki. Na poziomie drugiego roku dowolnej uczelni

wyższej. Opanować technikę walki wręcz potrafi

każdy bez wyjątków. Potrzeba do tego tylko odrobina

chęci, i wcale nie chęci bić się, wręcz

odwrotnie. Potrzebna jest do tego chęć życia.


Wiadomo, ze lepiej iść od prostszego do złożonego.

Wystarczy sobie określić, co jest najbardziej

skomplikowanym i wtedy od razu wszystko wróci na swoje

miejsce.


Siergiej postanowił najpierw nauczyć dziewczyny chwytów

walki wręcz, co jest najbardziej łatwym. Potem sposobu

unikania nieprzyjemności na życiowej drodze. Człowiekowi,

który ma wybór zastosować samoobronę czy

uniknąć komplikacji, zawsze jest łatwiej, niż

temu, kto nie ma w zanadrzu takich chwytów. W tych warunkach

łatwiej ujść z życiem. I nauczyć się

dokonywać prawidłowych wyborów. Dopiero później

planował przejść do wiedzy "wyboru drogi",

tzn. kształtowania bezpiecznego modelu własnego życia.

To najtrudniejsza część kursu. I oczywiście

najbardziej ważna.


W ten sposób stopniowo nakreślił wszystkie

działania. Pozostało jeszcze dwa zagadnienia z określenia

"walki". To organizowanie i uzgodnienie wszystkich

działań według czasu i miejsca. Innymi słowy,

kierowanie i współdziałanie. Jak to zawsze, Siergiej

zostawił najbardziej interesujące na deser.


ROZDZIAŁ III


W metodyce wykładania podstaw walki wręcz tak naprawdę

nie ma nic trudnego. To ma bardzo prostą kolejność:

opowieść, demonstracja i trening.


Najpierw opowiadanie o podstawowych składnikach stresu. Do nich

należą optyczne, dźwiękowe i fizyczne czynniki.

Nas może wystraszyć nagły błysk światła,

głośny krzyk, gwałtowny ruch w pobliżu lub

uderzenie. Człowiek szykujący napad może i raczej na

pewno wykorzysta możliwość wystraszenia swojej ofiary.


Obrona jest tylko jedna. Czary. Trzeba stać się lustrem

tego, co ciebie otacza. Taką małą małpką co

to wszystko przedrzeźnia. Na ciebie krzyczą? Krzycz też.

Przed tobą machają rękoma? Machaj w odpowiedzi.

Próbują nastraszyć? Straszysz również.


Proszę mi wierzyć, to jest możliwe. Pamiętaj o

czasie i miejscu. Jeżeli teraz napastnik wydaje się być

bardzo silnym i okrutnym to czy rzeczywiście on jest taki?

Zazwyczaj jak się widzi gwałcicieli i maniaków

seksualnych na ławce oskarżonych to nie sprawiają

podobnego wrażenia. Wyglądają mizernie, wcale nie

strasznie. Proszę o tym pomyśleć.


Dlatego warto stać się lustrem lub małpką.

Najważniejsze nie wolno poddać się lękowi, który

paraliżuje. Wtedy nie będzie szansy na ratunek.


Wielu policjantów uważa, że każdy człowiek

powinien zajmować się swoimi sprawami. Ładne

dziewczyny zdobić świat, a policja - łapać

przestępców. Siegiej nie miał nic przeciwko temu.

Przecież nie miał zamiaru uczyć panie zatrzymywać

złodzieja. Jednak kiedy w rachubę wchodzi ich życie,

on po prostu starał się nauczyć jak przeżyć.


Spotkałem się kiedyś z zaleceniami dla amerykańskich

żołnierzy, którzy zostali jeńcami. Doradza się

im ucieczkę w pierwsze godziny trafienia do niewoli. Dopóki

wokół znajdują się żołnierze wojsk

regularnych, a nie wyspecjalizowane w pilnowaniu jeńców

jednostki. Zwykli żołnierze zazwyczaj dopiero co stoczyli

walkę, są zmęczeni i mniej uważni niż

żołnierze z konwoju. Do tego trzeba brać pod uwagę,

że z każdą godziną człowiek w niewoli

słabnie nie tylko fizycznie. Słabnie jego wola. Oprócz

tego ucieczka z dalekiego więzienia jest znacznie trudniejsza

niż w pobliżu linii frontu, gdzie jest na razie niedaleko

do swoich jednostek.


Można znaleźć w tych zaleceniach coś ciekawego i

dla nas. Podświadomie człowiek wybiera najbardziej

bezpieczne drogi i marszruty, po których się porusza,

bardziej oświetlone i zaludnione ulice. Miejsca, gdzie można

w razie czego otrzymać pomoc lub ochronę od otoczenia.

Każdy napastnik ma to na uwadze, więc próbuje

zaciągnąć ofiarę do ciemnego podwórka, w

głąb parku itd., gdzie czuje się bardziej komfortowo.

Tu działa "stereotyp embrionu".


Nie bierzemy tu pod uwagę sytuacji, kiedy napastnik tylko wyrywa

torebkę i ucieka ze zdobyczą. W tym przypadku wystarczy

spróbować jak najlepiej mu się przyjrzeć, żeby

potem opisać na policji. Mówimy o tych przypadkach, kiedy

napastnik zagraża waszemu życiu. Właśnie w tej

sytuacji nie trzeba bezwolnie tańczyć jak on zaśpiewa,

a od razu podejmować jakieś działania na uwolnienie

się lub próby wyjścia w bardziej bezpieczne miejsce.

Trzeba dążyć na zewnątrz, do światła,

do ludzi. Nie jesteście embrionem, jesteście człowiekiem.

Można wybić szybę w oknie w mieszkaniu, gdzie was

napadnięto. Krzyczeć, jeśli jesteście na ulicy.

Spróbować w dowolny sposób zwrócić na

siebie uwagę innych. Najważniejsze nie grać na polu

przeciwnika. Wybrać odpowiedni moment do ucieczki i działać

nie zwlekając do ostatniej chwili, bo myślenie, że

później będzie lepsza szansa, jest bezpodstawne.

Przypomnijcie sobie zalecenia dla amerykańskich żołnierzy,

którzy trafili do niewoli. Pracujcie tu i teraz. I pokładajcie

nadzieje tylko w sobie. Wówczas istnieje szansa, że i z

otoczenia nadejdzie wsparcie. Trzeba być silnym, jeśli

chcesz otrzymać pomóc.


No i dotarliśmy do dosyć ciekawego momentu. Rozpatrzymy

czułe punkty przeciwnika. Nie będziemy zajmować się

wszystkimi, tylko tymi, na wykorzystanie których wystarczy

kobiecej siły. Na głowie to skronie, nasada nosa, oczy i

podstawa czaszki. Dalej szyja i krocze. No i oczywiście kolana.

To wszystko. I nie pytajcie dlaczego tak mało, spróbujcie

najpierw nauczyć się pracować chociaż by z tym.

Na początek zupełnie wystarczy.


Zachwycająco piękne uderzenia pięścią i

grzbietem dłoni nie będę rozpatrywać. Jak również

uderzenia nogami i ciosy głową w nos, które tak

uwielbiają mężczyźni. Bolesne chwyty też

pozostawimy dla innych. Nie będziemy na tyle krwiożerczy,

nieprawdaż? Wystarczy opanować uderzenia łokciem i

kolanem. Pchnięcia palcami. No i być może dla osób

utalentowanych parę uderzeń nadgarstkiem. To wszystko.


W taki oto sposób Siergiej rozpoczął tworzenie swego

kursu samoobrony dla kobiet. Dla swoich pacjentek, żon

przyjaciół i ich dzieci. Dla tych, które uważały

to interesującym i pożytecznym.


Jednak rozpoczęcie zajęć z przyczyn niezależnych

musiał odwlec w czasie. Znajomi ze Sztabu Głównego

zaproponowali mu by odpoczął parę miesięcy w

jednym spokojnym i cichym miejscu. Ci znajomi byli jego dawnymi

dobrymi przyjaciółmi i odmawiać im nie wypadało.

Tym bardziej, że w odróżnieniu od poprzednich

wyjazdów ta delegacja wyglądała jak turnus

sanatoryjny.


Zaproponowano mu poprowadzenie półrocznego kursu

przygotowawczego dla grupy wywiadowczej w Wyższej Szkole

Oficerskiej Wojska Polskiego w polskim mieście, mianowicie

Wrocławiu.


Polacy z dużym zainteresowaniem podchodzili do naszej wojny w

Afganistanie. Oni dobrze rozumieli, ze wcześniej lub później

też będą musieli spotkać się z problemem

islamu. Los był łaskawy i dał im czas na przygotowanie

się. No i korzystali z tego, lecz nie będąc głupimi

woleli się uczyć nie na swoich, a na cudzych błędach.

Co było całkiem rozsądnym posunięciem i nie

wymagało praktycznie żadnych materialnych inwestycji.

Wystarczyło tylko zainteresować się trochę swoją

historią i historią innych państw. Między innymi

Rosji.


Jakby nie było, ich dowództwo zwróciło się

z prośbą do naszego Sztabu Generalnego o przysłanie

dobrego specjalisty od interesującej ich tematyki. W Rosji w tam

tych czasach takich speców było mnóstwo. Na

dodatek zupełnie nie potrzebnych tu nikomu.


Tak samo nikt nie potrzebował w tym kraju Siergieja. Oprócz

bliskich, przyjaciół i pacjentów oczywiście.

Prawdę mówiąc ostatnie miesiące zbyt usilnie

napastowali go amerykańscy wojskowi proponując pracę

instruktora w wojskowej akademii West Pointu. Oferując za to

dobre pieniądze. A propos, absolwentów naszej szkoły

zawsze bardzo chętnie brano jako instruktorów lub

doradców do różnych krajów, nie

oszczędzając na płacy dla nich. Tylko Sztab Generalny

niechętnie puszczał nas na wolne zarobki. Ale czasy się

zmieniają.


Jednak Ameryka wydawała się Siergiejowi bardzo odległą,

a Polacy byli sąsiadami. Oprócz tego on nigdy nie poznał

żadnej amerykanki. Jechać do kraju, gdzie nie znasz ani

jednej ładnej dziewczyny uważał za szczyt wariactwa.

Przyjaciele opowiadali, że w Ameryce są zimne i

pragmatyczne kobiety. O polkach nie mówili ani słowa.

Tylko robili rozmarzone miny, wzdychali i patrzyli gdzieś do

góry, wyglądając przy tym strasznie głupio.

Lecz Siergiejowi nie trzeba było dużo opowiadać,

dobrze wiedział, że w Polsce mieszkają najpiękniejsze

dziewczyny świata. Po Rosjankach oczywiście. A ładne

kobiety Siergiej kochał. Dla nich był gotów jechać

dokądkolwiek. Nawet do kraju, którego w ogóle nie

znał. Chociaż był jeden ważny szczegół,

który przeważył szalę jego decyzji natychmiast.

Właśnie we Wrocławiu teraz mieszkała dziewczyna,

którą on kochał całe swoje życie. I wcale

jego wybór mnie nie zdziwił.


Siegiej na pół roku odwołał wizyty swoich

pacjentów. To nie było trudne, bo już dawno minęły

czasy, kiedy do niego zwracali się z nagłym bólem.

Życie rozstawiło wszystko na swoje miejsca. Kiedyś

zwracano się do niego o pomoc, bo bolało, teraz -

żeby nie bolało. To prawie to samo, ale wiadomo, że

prawie czyni wielką różnice. Jak opowiadała

jego jedna podopieczna, kiedyś jak miała ból pleców,

to nie potrafiła o czym innym myśleć. Dniami i nocami

myślała tylko o bólu. Na kilka dni ten ból ją

wybijał całkowicie z życia. Natomiast teraz

przychodząc tylko na profilaktyczny masaż poświęcała

temu parę godzin. Przy tym nic nie przeszkadzało jej myśleć

o innych sprawach, biznesie, o życiu prywatnym. Szczególnie

o tym ostatnim. Kiedy nic nie boli, to nic nie przeszkadza nie tylko

myśleć, ale i zajmować się swoim życiem

osobistym. Przecież miłość to nie od tak po

prostu, nią trzeba zajmować się.


Oczywiście przyjmował pacjentki z ostrym bólem od

czasu do czasu. Tylko teraz było ich znacznie mniej, bo zaczęły

poświęcać więcej uwagi profilaktyce. Przychodziły

raz na pół roku, żeby wzmocnić organizm, a nie

leczyć. To się nazywa praca z wyprzedzeniem. I taka praca

jest bardziej rozsądna i efektywna.


Na wszelki wypadek, żeby nie martwić swoich klientek,

Siergiej pozostawił im numer mojego telefonu. Jesteśmy

odpowiedzialni za tych, których przyzwyczailiśmy do

siebie. Obiecałem opiekę nad jego pacjentkami. Przecież

nie od dziś wiadomo, że najważniejsza dla

podopiecznych jest nie sama pomoc, ale pewność, że

jest ktoś, kto zawsze pomoże. To było dla nich bardzo

istotne.


Siergiej nie wątpił, że mu nie odmówię, w

końcu od czego ma się przyjaciół. Żeby

mieć wsparcie w trudnych chwilach. A no i jeszcze, żeby

było z kim napić się piwa.


To wszystko zdarzyło się rok temu. Siergiej opowiedział

jak szybko dostał paszport służbowy, spakował

niedużą sportową torbę i już za dwa dni był

na miejscu. Na dworcu we Wrocławiu wyszedł po niego

uśmiechnięty kapitan wojska polskiego.


- Michał Jabłoński. Można po prostu Misza. Będę

tłumaczem pana. - tak się przedstawił.


Kapitan świetnie mówił w języku rosyjskim i

ciągle miał uśmiech na twarzy. Przestał się

uśmiechać tylko na chwilę, kiedy rzucił

spojrzenie na piękna laskę w ręku Siergieja. Tymczasem

Siergiej prawie nie wspierał się laską, otaczający

mogli od razu wyciągnąć z tego prawidłowy

wniosek. Laska była mu przede wszystkim potrzebna, żeby

opędzać się od pięknych, ale zbyt natrętnych

dziewczyn. Po cóż innego?!


- Siergiej, bardzo mi miło. Dzień dobry. - jego

polski był znacznie gorszy od rosyjskiego Miszy.


Na placu przed dworcem czekał na nich srebrny Polonez. Obok

samochodu stał jeszcze jeden polski oficer, który

przedstawił się bardzo oficjalnie:


- Kapitan Krzysztof Klupa.


Krzysztof wziął torbę gościa, wrzucił ją

do bagażnika, otworzył tylne drzwi i zaprosił go do

środka. Przy tym też jakoś dziwnie popatrzył na

jego laskę. Misza usiadł obok kierowcy i cały czas

obracał się do tyłu i gadał jak najęty.

Opowiadał o uczelni, o Wrocławiu, o pogodzie i jeszcze o

czymś mało istotnym. Przez całą tą gadaninę

Siergiej nie mógł dokładnie pooglądać

miasta. Zwrócił tylko uwagę, że jest bardzo

stare i schludne. Jest tu mnóstwo kościołów i

ulic, wykładanych kocimi łbami. Jeszcze zauważył

wiele ulicznych handlarzy z owocami. W południe miasto wydawało

się wyludnionym i bardzo cichym. Samochodów było nie

wiele. Przechodniów również. Jeszcze mniej na

ulicach było dziewczyn. Jednakże pamiętając

mądrość z dzieciństwa: "ty możesz nie

widzieć świstaka, lecz on istnieje", Siergiej nie

martwił się tym faktem. Wyjechali na obrzeża miasta,

gdzie on zobaczył schludne i bardzo piękne parterowe i

piętrowe domy, stojące bardzo ciasno na małych

działkach. Za kilka minut ich samochód wjechał na

teren wojskowej uczelni.


Siergieja od razu odprowadzono do sztabu, gdzie został

przedstawiony kierownikowi uczelni. Potem razem zjedli obiad, co

dobrze wróżyło. Siergiej lubił kiedy go

najpierw karmiono, a dopiero później zmuszano do pracy.

Tym bardziej kiedy jedzenie było tak smaczne, a o pracy nawet

nie wspomniano. Gospodarz był bardzo gościnny, stół

uginał się od smakołyków. Jednym słowem,

dobrze spędzili czas we własnym towarzystwie. Po obiedzie

kierownik w kilku słowach opisał, co rosyjski instruktor ma

do roboty. Brzmiało to całkiem zwyczajnie.


Później Misza odprowadził go do hotelu. Pokój

na piętrze był bardzo dużym i jasnym. Po takim

smacznym i obfitym jedzeniu oczywiście chce się zdrzemnąć.

Trzeba było szybko podjęć stanowcze działanie i

urządzić godzinę leżakowania. Jednak Siergiej

jeszcze nikogo nie znał w tym mieście, kto by dołączył

do niego. Spać samotnie uważał za niestosowne. Do tego

za godzinę miał spotkanie ze swoimi nowymi uczniami.

Dlatego zamiast drzemki musiał iść do łazienki i

doprowadzić się do porządku po podróży. A

pozostały czas wkuwać rozmówki polsko-rosyjskie.

Ostatnie dni bardzo pilnie je studiował, bo jeszcze w jego

szkole go nauczono, że z miejscowymi trzeba rozmawiać w ich

ojczystym języku. Zwykły wyraz szacunku osobom, znajdującym

się obok. Na niedużym stoliku Siergiej postawił

malutkiego szklanego smoka. To znaczyło tylko jedno. Jesteśmy

w domu.


Praca nie wyglądała na skomplikowaną. Pięć

razy w tygodniu po dwie godziny dziennie Siergiej miał

przeprowadzać zajęcia z kursantami z wydziału wywiadu

w dzień i dowolna ilość godzin w nocy. Jeżeli na

przykład by go męczyła bezsenność, czy nie

będzie miał z kim spać. Lecz dowództwo uczelni

miało nadzieje, że nie będzie aż tak źle. Że

dla zajęć z kursantami wystarczy dziennych godzin. Innymi

słowy, dzienne zajęcia były obowiązkowe, a nocne

według jego uznania. Co dawało do myślenia oficerom z

wydziału, a dokładnie - żeby pomyśleli o

rozrywkach dla rosyjskiego kolegi. W ich spryt kierownictwo nigdy nie

wątpiło.


Oficerowie mieli z kim spędzać nocne godziny i mieli wtedy

inne zajęcia. Jednakże dobrze rozumieli, że jeżeli

nie rozwiążą tego problemu Siergiejowi, to w nocy będą

biegać razem z kursantami po lasach i bagnach. Na to zgodzić

się oczywiście nie mogli. Przecież byli normalnymi,

rozsądnymi mężczyznami. Do tego z wywiadu wojskowego.

Z nich to są jeszcze te łajzy. Takich leni trzeba szukać.

Im nawet latać się nie chce, nie mówiąc już

o bieganiu...Nawet wyobrazić sobie to było trudno.


Siergiej był taki sam. W to, że polscy oficerowie wywiadu

mogą różnić się w tym od naszych, bardzo

wątpił. No może ciut-ciut. Może wagą lub

rozmiarem buta, ale na pewno więcej w niczym. Wszak wywiad to

nie zawód, to diagnoza. Którą dają raz i na

całe życie. Dokładnie tak samo przeziębienie nie

może być amerykańskim lub francuskim. Przeziębienie

jest nawet w Afryce przeziębieniem. O czym Siergiej przekonał

się tego samego wieczoru.


I zrobił jeszcze jedno odkrycie: w czym jednak różnią

się oficerowi z wojsk różnych państw. Nie

chodzi tu bynajmniej o uniform, w który są ubrani, raczej

o ich dobrobyt, status społeczny, ale przede wszystkim o

tradycje. Za kilka dni Siergiej zapytał Miszę dlaczego

polscy oficerowie tak mocno różnią się od

rosyjskich. Odpowiedź padła natychmiast:


- Jak mówił jeden wielki mędrzec, nie daj to Bóg

żyć w czasach wielkich zmian. A propos, miał na imię

Konfucjusz, pewnie pan słyszał o nim. W waszym kraju

brakuje stabilności. Przez okres nie całych stu lat

mieliście w historii i rosyjskich oficerów, i dowódców

Armii Czerwonej, i radzieckich oficerów, a teraz znów

rosyjskich. Ciągle żyjecie w czasach przemian. My natomiast

zawsze mieliśmy tylko jednych oficerów - oficerów

Wojska Polskiego. Tym wszystko jest wytłumaczone.


Trzeba było słyszeć ton jego głosu w tym

momencie. Było słychać jak on jest dumnym z tego i to

wywoływało wielki szacunek do niego. Tu było nad czym

zamyślić się.


Siegiej był zawsze dumny ze swego zawodu. Kochał mundur

wojskowy, chociaż chodził zazwyczaj ubrany po cywilnemu.

Gdzieś w archiwach państwowych były przechowywane

rozporządzenia o nagrodzeniu go medalem "Za odwagę"

i odznaczeniem "Krasnoj zwiezdy". W szafie gdzieś

jeszcze walały się inne odznaki. Między innymi i

zagraniczne. Jednak nosić te wszystkie nagrody wstydził

się. W Moskwie w tamtych czasach nie zbyt przychylnie patrzyli

na ludzi w wojskowym mundurze. Uczestników II wojny światowej

nazywano kombatantami, a uczestników wojny w Afganistanie

okupantami. Czasami internacjonalistami, co według obecnego

prawa znaczyło "kombatanci drugiego gatunku". A czym

że się różni pierwsza wojna od drugiej? Wojny

mogą mieć różne cele, rożne przyczyny.

Mogą być wyzwalającymi lub okupacyjnymi. Lecz

zranienia odłamkami pocisku lub amputowane nogi wyglądają

tak samo w dowolnej wojnie. Kule nad głowami żołnierzy

i oficerów również tak samo świszczą na

polu walki. Jednak państwo potrafi rozdzielić uczestników

różnych wojen na kombatantów pierwszego, drugiego

i trzeciego gatunku. Ze wszystkimi następstwami z tego

wynikającymi .


Po kilku zranieniach Siergiej dosyć długo nie mógł

chodzić. Nie potrzebował pomocy od swego kraju, potrzebował

odrobinę uwagi. Może jakaś pocztówka na święta.

Może dobre słowo czasami. Jednakże o Afgańczykach

(tak nazywano w Rosji uczestników wojny w Afganistanie) woleli

wszyscy zapomnieć. To dotyczyło nie tylko jego osoby, wielu

innych również. Jakby byli jakąś plagą lub

hańbą. Jak żyją teraz ci ludzie nikogo w państwie

zupełnie nie interesowało. Ich wykorzystano kolejny raz,

potem jak zawsze zdradzono i zapomniano. Co było absolutnie

niezrozumiałe i przykre.


Właśnie dlatego chciał przyjechać do Polski,

kraju gdzie słowa "oficer Wojska Polskiego" mówiono

z dumą. Siergiej zazdrościł tym oficerom. I

jednocześnie był z nich dumny.


Teraz przytoczę jego opowieść o swojej delegacji do

Wrocławia.


ROZDZIAŁ 4


Pierwszego dnia od razu zostałem przedstawiony dowódcy

kompanii kursantów, był nim major Krzysztof Galant. Z

członków jego jednostki był uformowany mój

oddział szkoleniowy. Dwadzieścia osób pod dowództwem

kapitana Krzysztofa Klupy były oddane do mojej dyspozycji.

Dodatkowo tłumacz kapitan Misza, Misza Jabłoński. Żeby

nie pomylić kapitana i majora o takim samym imieniu,

postanowiłem dowódcę jednostki nazywać

Krzysztof Starszy, a przełożonego mojego szkoleniowego

oddziału Junior (młodszy). Nie byłem zbyt oryginalny,

ale pracować z dwoma Krzysztofami na raz uważałem za

dobry omen. Oprócz tego chłopaki podobali mi się od

pierwszego wejrzenia. Miałem zadziwiające wrażenie jak

bym wreszcie trafił do domu, a ich znał całe życie.

Możliwe nawet, że nie tylko to życie, a i poprzednie,

w którym na pewno też byliśmy przyjaciółmi.


Przygotować w pół roku dowódców

jednostek do zadań specjalnych na wzór podobnych do

oddziałów GRU (Rosyjski Główny Zarząd

Wywiadu Wojskowego) było niewykonalnym zadaniem. Do tego są

potrzebne nie lata, a całe pokolenia. Przecież są

rzeczy, których nauczyć wręcz nie można, one są

wyssane z mlekiem matki. Są zdobywane w czasie dziecięcych

zabaw w Indian, w grach z piłką, w bitwach na śnieżki.

W wielodniowych wyprawach nastolatków, w letnich obozach

sportowo-obronnych. Mogłem w takim przypadku tylko pokazać

ogólne tendencje ich kształcenia i dać kilka

wskazówek.


Oddziały do zadań specjalnych są wysyłane daleko

na tyły przeciwnika jeszcze przed rozpoczęciem działań

wojennych. Prowadzą nie tylko wywiadowczo-dywersyjne operacje,

ale cały szereg innych zazwyczaj bardziej złożonych

zadań. Zbyt szeroki wachlarz tych zadań trochę

komplikował mi sytuację, lecz z drugiej strony określał

kierunek przyszłej pracy.


Po pierwsze, trzeba było nauczyć kursantów

podstawowego przeżycia w różnych warunkach. Tego,

czego uczą skautów. Sposobów poruszania się,

zbudowania ukrycia, maskowania się i znajdowania pożywienia

wszędzie.


Po drugie, nauczyć ich tego, czego nie wolno robić na

tyłach wroga. A mianowicie, nie wolno używać broni

palnej, nie wolno unieszkodliwiać wartowników, zdobywać

ich technikę i amunicję przeciwnika. Tych żołnierzy

nazywają zjawami (duchami), a wiadomo, że zjawy nie robią

nic podobnego. Zjawy w ogóle nikt nie widział na oczy.

Właśnie oto chodzi.


I po trzecie, nauczyć ich tego, do czego byli jednak stworzeni.

Nauczyć unieszkodliwiać wartę, porywać technikę

i amunicję, organizować dywersje na obiekty wojskowe i

przemysłowe. Jednak lepiej, żeby ślady tych dywersji

prowadziły do lokalnych partyzantów lub grup oporu.

Najważniejsze w tym wszystkim, nie pozostawiać żadnych

śladów pracy oddziału do zadań specjalnych. To

tak zwane otwarte działania, które wchodzą w zakres

grup wywiadowczo-dywersyjnych. Najważniejszym było nauczyć

chłopaków organizacji i przeprowadzania ukrytych działań.

Przecież właśnie do tego są stworzone grupy

specnazu GRU.


Radziecki specnaz tradycyjnie był uważany za jeden z

najlepszych na świecie. Dlatego Polacy bardzo chętnie

korzystali z jego doświadczenia i systemu szkoleń. Metodyka

pracy też ich interesowała. Zabawne, że system

szkolenia polskich grup wywiadowczych w czymś był podobny

do naszego. Chociaż akurat w tym nie widziałem nic

zadziwiającego. Przyczyną był nie tylko kiedyś

wspólny dla naszych krajów Układ Warszawski. Są

rzeczy, które starannie ukrywa się nie tylko przed

sąsiadami, a nawet przyjaciółmi. Po prostu mieliśmy

wspólne korzenie. Odniosłem nawet wrażenie, że

Polacy przechowali je bardziej troskliwie niż my.


Korzenie te pochodziły jeszcze z czasów Ławry

Troicko-Siergijewskiej (założony przez Siergieja

Radoneżskiego w 1345

męski klasztor

prawosławny

(ławra),

przyp. tłum.), kiedy to klasztory i pustelnie były nie

tylko twierdzą duchów, lecz również i szkołą

sztuk walki. Tajemnice tych szkół były

zapieczętowane siedmioma pieczęciami. Jednak trudno schować

szydło w worku. Współczesnych zadziwiała

czasami szybkość poruszania się mnichów, jak by

nie patrzeć na to, że ich pustelnie znajdowały się

na odludziu, w gęstwinach lasu lub na mokradłach, gdzie

było sporo rozbójników, nie mówiąc już

o dzikich zwierzętach. Poruszali się bez zapasów

wyżywienia, bez obciążenia zbytnimi rzeczami.

Zadziwiała zręczność mnichów i dzielność

nie tyle w sprawach duchowych ile w sprawach walecznych.

Przypomnijcie sobie legendarne postacie zakonników, którzy

walczyli nie tylko modlitwą i słowem, ale i mieczem. Nawet

czasami gołymi rękoma i tym, co akurat im wpadło w

rękę. Bez zbroi i broni, lecz z mistrzostwem i prawdziwym

profesjonalizmem. Oni stwarzali schroniska dla sierot i

potrzebujących. Otwierali drzwi klasztorów dla

podróżnych, wojowników, którzy zaprzestali

walki i pokutujących rozbójników. Ogrzewali tam

spragnione dusze i kierowali je na słuszną drogę. Co

znaczyło wkładanie miecza i kopii w pewne i mocne ręce

nowych współwyznawców. Bo nie wypada samym

braciszkom chodzić na wojnę, są od tego i inni, którym

trzeba tylko wskazać kierunek. Prawdziwa władza zawsze

pozostaje niezauważalną.


Na przykład w Rosji pod koniec wieku dziewiętnastego

sekrety mnichów były przechowywane w stanicach kozackich.

Oczywiście nie we wszystkich, ale w niektórych jak i

dawniej uczono młodzież walki jednocześnie dwoma

szablami. Trenowano i specjalną technikę zbliżenia się

do przeciwnika, który strzela do ciebie, trochę później

to będą nazywać techniką wahadła.


W czasach pierwszej wojny światowej z tych kozaków będą

uformowane specjalne jednostki do zadań specjalnych. Po

rewolucji i wojnie domowej z niektórych takich oddziałów

będą utworzone pierwsze nasze wojska do zadań

specjalnych. Wielu jednak emigruje przeważnie do Polski, Francji

i Niemiec. Wówczas w systemach szkoleniowych tych państw

pojawią się i rosyjskie korzenie. Przecież byli

oficerowie rosyjskiej armii będą przyjęci jako

wykładowcy i instruktorzy.


Zauważyłem również w programie studiów

Wyższej Szkoły Oficerskiej imienia Tadeusza Kościuszki

także wpływy oficerów z pierwszej fali emigrantów.

Tych wpływów nie zniszczyły lata wspólnej

walki Wojska Polskiego i radzieckiej Armii Czerwonej przeciwko

Niemcom w trakcie drugiej wojny światowej, ani lata bycia razem

w Układzie Warszawskim.


Poczułem to pierwszego dnia. Nawet nie dlatego, że moje

zapoznanie się z kursantami odbyło się niedaleko

skoczni spadochronowej w trakcie skoków. Podobne zasady

panowały w jednej znanej mi oficerskiej szkole, która

była utworzona w dalekim 1943 roku pod Riazaniem. Tu zawsze

młodzież była trochę inna. W dawnych czasach

tutaj mieszkali najbardziej odważni wojownicy, jak by teraz

powiedziano "bez hamulców". Przecież normalny

człowiek nie może marzyć o służbie w

jednostkach desantowych, a w tym mieście istniała Wyższa

Szkoła Oficerska Powietrznych Wojsk Desantowych. Myślę,

że we Wrocławiu było podobnie. Chociaż w

dzisiejszych czasach skocznia spadochronowa była raczej pamiątką

po tamtych pierwszych latach istnienia szkoły niż

współczesnym wymogiem.


Nawet to, że przy uczelni była jedna z najlepszych w Polsce

szkół jazdy konnej, nie decydowało o podobieństwie.

Chociaż kursanci co tydzień zdawali egzaminy z ujeżdżania.

Jednak było coś jeszcze innego. Coś, było w

powietrzu, coś nieuchwytnego w relacjach pomiędzy

kursantami i oficerami. Jakieś drobnostki w programie nauczania,

w systemie przygotowawczym i wychowawczym. To było

niewytłumaczalne, ale jednocześnie dokładnie wyczuwało

się połączenie tych epok i pokoleń żołnierzy,

współczesnej Polski i Rosji sprzed rewolucji

październikowej. Jakby gdzieś obok stali i dobrotliwie

uśmiechali się pierwsi wojownicy-mnisi i kozacy z tamtych

jednostek. A polscy kursanci po skokach ze skoczni spadochroniarskiej

poprawiali na ich oczach swoje konfederatki z orłami zamiast

kokard armii rosyjskiej. To było zadziwiające uczucie!


Krzysztof Galant zapytał mnie , czy nie mam chęci również

skoczyć razem z nimi. Uśmiałem się i uprzejmie

odmówiłem, bo przecież od dawna nawet z łóżka

nie skoczę. W życiu każdego człowieka następuje

okres, kiedy on rozumie, że nikomu i niczego udowadniać już

nie musi. Ani otoczeniu, ani samemu sobie. Dla mnie ten okres

nastąpił razem z moim przyjściem na świat. Do

tego zawsze bałem się wysokości. I nigdy nie byłem

bohaterem.


Zostałem przedstawiony przez dowódcę kompanii mojej

grupie szkoleniowej. Bez laski, która została w hotelu,

wyglądałem całkiem miło, całkiem nie

groźnie. Jednak chłopaki byli z czwartego roku studiów

i dobrze rozumieli, ze mili i dobrzy instruktorzy grup wywiadowczych

nie istnieją w przyrodzie. Cała ich ta miękkość

i dobroć jest tylko zwykłym kamuflażem. W ich oczach

zauważyłem lekką ciekawość w stosunku do

mojej osoby. Ale więcej było smutku. Nikt nie ma

wątpliwości, że nowy instruktor to zawsze nowy ból

głowy. I dodatkowy wysiłek. Kto by się cieszył z

tego powodu.


Zadano mi kilka zwykłych elementarnych pytań. Coś w

rodzaju, czy w woltach mierzą napięcie elektryczne. Misza

tłumaczył mi z polskiego, a ja odpowiadałem: "Możliwe,

że w woltach". Misza znów tłumaczył. Nic

szczególnego i osobistego. Zwykła uprzejmość.

Bardzo mnie cieszyło, że w wywiadzie nie jest przyjęta

zbytnia ciekawość. Jeśli kursanci zaczęliby mnie

przepytywać z poważniejszych tematów, to od razu bym

oblał ten egzamin. To się nazywa cechą zawodową,

bo wywiad potrafi dobrze zadawać pytania, jednakże z

odpowiedziami jest znacznie gorzej. W innych warunkach mogłem

nawet stać się bohaterem. Wrogowie by mnie torturowali,

próbując dowiedzieć się jakichś tajemnic

wojskowych, a ja bym milczał. Milczałbym, bo po prostu nie

znam żadnej tajemnicy. Ja w ogóle mało co wiem.

Chociaż na uczelni zawsze wykładowcy nam powtarzali, że

trzeba uczyć się lepiej, żeby później było

co opowiadać wrogowi. Lecz my stawialiśmy mężny

opór wiedzy. Nikt nie mówił, że wrogom

pójdzie z nami łatwo.


Jednak w warunkach teraźniejszych byłem instruktorem.

Zwykłym instruktorem z wywiadu wojskowego, który mało

co umiał i praktycznie nic nie wiedział. Dowódca

zapowiedział jutrzejsze spotkanie z kursantami po południu,

na którym zapoznamy się bliżej. Chłopaki

wrócili do skoków, a my razem z Galantem i Miszą

poszliśmy do stołówki dla oficerów. Objawiono

mi, że po kolacji czeka mnie pierwszy poważny egzamin.

Kiedy to usłyszałem, nie uwierzyłem własnym

uszom.


- Jaki egzamin? Ja jestem bardzo dobrym instruktorem. Na tyle ekstra

klasy, że lepiej tego nawet nie sprawdzać,- starałem

się mówić polskimi słowami, przekręcając

je niemiłosiernie, myśląc, że tak będzie

łatwiej Miszy przetłumaczyć. Zdawać jakiekolwiek

egzaminy nie miałem żadnej ochoty.


Dowódca jednostki miło się uśmiechnął.


- U nas wszyscy instruktorzy zdają egzaminy. Nawet ci ekstra

klasy.


Trochę zauważyłem żartobliwe nutki w jego głosie.

Niech go diabli wezmą, tego Krzysztofa razem z jego żartami!


Jego odpowiedz zasmuciła mnie. Krzysztof od razu mnie zapewnił,

że to w cale nie egzamin. Raczej zajęcia zapoznawcze

pierwszego stopnia. Całkiem straciwszy humor zapytałem:


- Co będę musiał robić?


Tak naprawdę jego odpowiedź w ogóle mnie już

nie interesowała. Wątpiłem, że będą

wymagać zrobienia czegoś skomplikowanego. Jestem prawie z

drogi, więc nie powinni mnie zbytnio obciążyć.

Coś raczej prostszego. Na przykład, poproszą

zastrzelić się. Misza powiedział:


- Nic szczególnego. Trzeba będzie po prostu przejechać

się konno.


Myślę, ze w tym miejscu on pomylił się w

tłumaczeniu. Pomyślałem, że to taki żarcik

miejscowy dla nowych instruktorów. Na pewno nie ma żadnego

konia, i już na pewno nie trzeba nim nigdzie jechać. Tym

bardziej wieczorem. Na dworze już zapadał zmierzch. Może

jest tu jakaś knajpa o nazwie "Koń". A wyraz

"pojeździć konno" znaczy w miejscowym żargonie

po prostu napić się. Dobrze napić się. Możliwe,

że tu chodziło o taką ilość alkoholu

wypitego przez noc, że jakoś to u miejscowych kojarzyło

się z koniem i jego potrzebami picia. Wszystko tak sobie ładnie

wytłumaczyłem i przerażenie, które mnie

opanowało tylko przy jednym napomknięciu słowa "koń",

minęło. Nawet zacząłem odrobinę uśmiechać

się, jeżeli ten przestraszony grymas można było

nazwać uśmiechem.


Jednego tylko nie rozumiałem. Żarty żartami, ale dokąd

chłopaki mnie prowadzą nie pojmowałem. Do miasta szło

się w zupełnie inną stronę.


Podeszliśmy do niedużego ogrodzenia, gdzie już stało

kilku oficerów. Obok znajdowały się konie. Osiodłane

konie, co mi się od razu nie spodobało. Jeden po drugim

oficerowie wskakiwali na siodło i w mknięciu oka znikali w

kierunku ciemnego lasu znajdującego się nieopodal. Możliwe,

że wszyscy oni byli samobójcami-kamikadze.


Dalej wszystko się działo jak we śnie. Bynajmniej nie

był to sen z rodzaju romantycznych, który przychodzi nad

ranem, kiedy leżycie w łóżku obok ukochanej

dziewczyny. To był zwykły koszmar. Zresztą jak zawsze

w moim życiu.


Mnie podprowadzono do niezwykle pięknego gniadego konia. Nawet o

zmierzchu było widać jak błyszczą jego czarna

grzywa i ogon. Wytłumaczono mi, że teraz on jest mój.

I że można już wskakiwać na siodło. Te słowa

"już można" zabrzmiały jak wyrok. Misza

powiedział, że ogier ma na imię Lekki, co znaczy lekki

po polsku. To było wręcz znakomicie! Jak fajnie było

wiedzieć, że twoją śmierć zwą Lekki.

Możliwe i sama śmierć teraz będzie lekką. To

mnie ucieszyło, reszta - zdecydowanie nie.


Wyobraźcie sobie tylko. Gdzieś tam czekał w ciemności

gęsty las. Lekki zadziornie spoglądał na mnie swoim

okiem. Intuicja nie wiedzieć czemu mi podpowiadała, że

nie będę jeździć na tym pięknym rumaku po

łące. Niestety moja intuicja zawsze miała racje w

podobnych sytuacjach. Już prawie całkiem zrobiło się

ciemno. Był ciepły letni wieczór. Jednak mnie ciepło

nie było. Całkowicie nie znałem otaczającego

terenu, nawet nie wiedziałem jakie zadanie mam wykonać.

Przede mną stał zupełnie nieznajomy mi koń.

Wszystko razem wzięte nie podobało mi się w cale.


Któregoś razu dawno temu siedziałem w siodle. Na

drugim roku studiów mieliśmy wycieczkę do pułku

kawalerii gdzieś pod Kalinincem. Tak zwaną bazę Studia

Mosfilmu (moskiewskie studio filmowe). Ojciec mego kumpla był

dowódcą tego pułku. Robiliśmy sobie zdjęcia

z końmi, nawet odważyliśmy się ich dosiąść.

Dobrze pamiętam, jakie to było straszne - siedzieć

na nieruchomym koniu. Nawet nie mogłem sobie wyobrazić,

jakie to będzie przerażające, kiedy ten koń

zacznie się ruszać.


Prawdę mówiąc w Afganistanie często zdarzało

mi się jeździć na małym, ale bardzo rozumnym

szarym osiołku o nie zbyt przyzwoitym imieniu Huaj Su. Nazwano

go tak na cześć jednego malarza ze starożytnych Chin.

Siedząc na jego grzbiecie prawie powłóczyłem

nogami po ziemi. I zupełnie nie bałem się. Mój

afgański nauczyciel często powtarzał, że

podchodząc do osiołka trzeba z nim rozmawiać, nie

głośno i spokojnie. Wtedy on zauważy ciebie z daleka i

nie przestraszy się. Podchodząc do Lekkiego też

gadałem. Wspominając wszystkich świętych,

przeklinając swój los i jeszcze coś w esperanto.

Tylko mi brakowało go wystraszyć! Przestraszony ogier i

przerażony na śmierć jeździec to byłoby już

za wiele. Chociaż kiedy podszedłem bliżej zauważyłem,

że Lekki miał bardzo dobre oczy i spokojne spojrzenie.

Tylko wyraz ich był odrobinę szelmowski. Ale żadnego

strachu nie zauważyłem.


Trochę mnie to uspokoiło. Pogłaskałem jego chytry

pysk. Sprawdziłem siodło. Próbowałem siebie

przekonać, że to po prostu Huaj Su, tyle że odrobinę

wyrośnięty. I dopóki nie zrobiło mi się

całkiem niedobrze, włożyłem nogę w strzemię

i wskoczyłem na siodło. Myślę, że zrobiłem

to mniej więcej z gracją karalucha w ciąży

wskakującego na przeszkodę. Jednak to już nie było

istotnym. Siedziałem w siodle.


W tym momencie do mnie podszedł Krzysztof i podał jakieś

metalowe pudełko, odbiornik z anteną i słuchawkami. I

jeszcze jakąś karteczkę. Coś powiedział po

polsku i Misza przetłumaczył:


- W lesie znajdują się dwa nadajniki. Trzeba je znaleźć.

Tu jest odbiornik. Ma pan na wszystko godzinę. Jeżeli nie

zmieści się pan w tym czasie, następnym razem będą

trzy punkty kontrolne. Powodzenia! I proszę się nie

spóźnić.


Wiedziałem, że aż tak długo nie będą na

mnie czekać. Moja śmierć nastąpi znacznie

szybciej. Patrząc jak radośnie bije kopytem o ziemię

Lekki, ani chwili w to nie wątpiłem. Jednak wolałbym,

żeby Krzysztof chociażby z pobudek humanitarnych

przyniósłby mi nie odbiornik, a pistolet z jednym

nabojem. Ciekawiło mnie, co było w tym metalowym pudełku.

Dla broni zbyt małe, nawet na najmniejszy pistolet. Jednak

Krzysztof nic nie powiedział o jego przeznaczeniu. Wolałem

nie pytać, bo na pewno nie było tam nic dobrego. Włożyłem

pudełko do kieszeni kurtki i od razu zapomniałem o jego

istnieniu.


Krzysztof spojrzał na zegarek, gdzieś z ciemności

usłyszałem nieznajomy głos. Misza przysunął

się bliżej.


- Już czas. Powodzenia! - i dodał szeptem. -

Proszę się nie bać, Lekki dobrze wyczuwa gabaryty.


Ruszyłem w stronę lasu. Prawda, znając życie nie

dowierzałem całkowicie słowom Miszy i mocniej

przylgnąłem do szyi Lekkiego. Możliwe, że on

całkiem nieźle wyczuwał wymiary, ale na pewno tylko

swoje. Pierwsza gruba gałąź przemknęła nad

moją głową i potwierdziła moje przepuszczenia.

Lekki dobrze wyczuwał tylko swój gabaryt.


Od początku wiedziałem, że znalezienie dwóch

nadajników nie mogło być egzaminem. Raczej mi to

wyglądało na zajęcie zapoznawcze. Proste i gustowne.

Trzeba znaleźć w lesie ukryte punkty kontrolne, trzymając

się wymaganego kierunku, szybciutko objechać trasę na

dobrym rumaku. Oczywiście wrócić z powrotem i

zmieścić się w żądanym czasie. Bułka z

masłem!


Kiedyś w dzieciństwie czytałem o specjalnych

polowaniach, które urządzano dla rosyjskich oficerów

kawalerii jeszcze do rewolucji. To był program obowiązkowy

w nauce nie tylko dla kawalerii, również dla oficerów

Sztabu Generalnego, do którego należała elita

rosyjskiego wywiadu. Zdolność utrzymania się w siodle

przy polowaniu na zwierzynę była wysoko cenioną. Ale

jeszcze bardziej doceniali zdolność pokonania różnych

przeszkód. Uważano, że psy myśliwskie w

ferworze pogoni nie uznają ani lasów, ani bagien, ani

wąwozów. Jednak nie każda zwierzyna potrafi

przeskoczyć dwumetrowe ogrodzenie lub rzucić się do

jeziora. To znaczy psy i myśliwi nie potrzebowali tego. Innymi

słowy, dzikie zwierzę było bardziej humanitarne w

stosunku do myśliwych. Nie wybierało przeszkód nie

do pokonania. Co prawda zupełnie nie zmniejszało to ryzyka

i niebezpieczeństwa dla jeźdźców w trakcie

pogoni. Wystarczyło im istniejących przeszkód do

złamania rąk, nóg, a nawet i skręcenia karku.


Później te polowania ułatwili. Żeby zostawić

ślad dzikiego zwierza dla psów, myśliwi ciągnęli

za sobą na długich sznurach kawałki mięsa

nasączone lisimi odchodami. Przy tym oczywiście wybierali

drogę nie tak ciężką, z minimalną ilością

przeszkód. Po rewolucji nie praktykowano już takich

polowań. Jednak za parę dziesięcioleci wśród

zabaw, nazywanych w Rosji sportami obronnymi, pojawiła się

gra zwana "polowanie na lisa". Gdzieś w lesie

ukrywano włączone nadajniki. Sportowcy za pomocą

odbiorników musieli znaleźć te punkty i potwierdzić

podpisem obecność, a później

wrócić do mety. Zwyciężał ten, kto znalazł

wszystkie nadajniki w najkrótszym czasie. Przy tym niektóre

z tych punktów specjalnie wystawiane były za przeszkodą,

którą można było ominąć, ale szybciej

było pokonać. To mogło być i rzeka, i jezioro, i

wąwóz, i ogrodzenie. Dosyć ciekawa była ta gra.


Ze starych polowań nic nie pozostało. W maneżu

sportowcy i po prostu chętni jeździli konno, trenowali

skoki. Na hipodromach odbywały się wyścigi. W pułkach

kawalerii żołnierzy szkolono w ujeżdżaniu,

robieniu gimnastycznych figur w trakcie jazdy konno. To pięknie

wyglądało na występach pokazowych dla różnych

delegacji. Jednak to już było nie to samo.


Czego nie można powiedzieć o polakach. Oni posunęli

się jeszcze dalej, połączyli "polowanie na lisa"

i ujeżdżanie, co było znacznie lepszym nawet od

polowania. Inaczej bym nie nazwał zajęcia, na którym

teraz próbowałem nie złamać sobie karku.


Wykonać samo zadanie nie było trudnym. Znacznie

trudniejszym było utrzymać się na Lekkim, uchylając

się przed gałęziami, które próbowały

mnie na różne sposoby wyrzucić z siodła, lub

chociaż pozbawić wzroku. Tu akurat sobie przypomniałem

o przeklętym odbiorniku. Okazuje się, że miałem

jeszcze zmierzać w określonym kierunku, o czym zupełnie

zapomniałem próbując utrzymać się w

siodle.


Wydawało mi się, że Lekki czuł zwierzęcą

wręcz przyjemność z tego spaceru po nocnym lesie. Koń

wybierał najbardziej gęste zarośla i najgrubsze

gałęzie, które świstały nad moją

głową. Przy tym szedł równym kłusem,

jednocześnie stawiając jedną przednia i jedną

tylną nogę. Jednym słowem popisywał się na

maksa. Chociaż osobiście miałem wrażenie, że

raczej znęcał się nad biednym jeźdźcem.

Wszystkimi swoimi rozbitymi wnętrznościami czułem, że

Lekki po prostu podziwia sam siebie. Im bardziej podziwia tym

bardziej popisuje się.


Oprócz tego bardzo chciałem wiedzieć dokąd w

końcu jedziemy. Na razie to wyglądało na zwykłą

przejażdżkę. Jednak pamiętając o zadaniu

ściągnąłem wodze i zatrzymałem ogiera. Nie

można powiedzieć, że on stanął jak wryty,

jednak po małej szamotaninie, Lekki zatrzymał się mimo

że fuknął okazując niezadowolenie. W końcu

on musi wiedzieć, kto tu rządzi.


Jeszcze kilka chwil mi zajęło zajmowanie się

odbiornikiem. Jak myślałem, jechaliśmy w zupełnie

inną stronę. Teraz jednak miałem wszystko pod

kontrolą. Znałem kierunek, miałem środek

transportu i punkty kontrolne. Pozostało tylko je odnaleźć.


Nagle doznałem olśnienia. Pojąłem, w czym jest

tajny, ukryty sens tego ćwiczenia. Masochizm! I jak ja wcześnie

na to nie wpadłem! Jak by inaczej można nazwać

"polowanie na lisa", kiedy oprócz przemieszczania

się w terenie, pokonania różnych przeszkód,

trzeba było nie tylko znaleźć nadajniki, ale jeszcze

doprowadzić tam konia, stawiającego czynny opór. Nie

miałem najmniejszej wątpliwości, że Lekki

dobrowolnie nie pojedzie w wymaganym kierunku. Wystarczyło tylko

spojrzeć na jego szelmowską mordę. Moja wyobraźnia

już mi podsuwała obrazki jak taszczę na swoich plecach

tego uparciucha przez rzeki, jeziora, wąwozy i przeszkody.


Mając takiego pomocnika miałem mało szans na

znalezienie punktów kontrolnych. Lecz ani przez moment nie

wątpiłem w to, że żywy lub martwy Lekki pójdzie

tam, gdzie mu wskażę. Przecież jestem na wierzchołku

ewolucji! Jestem człowiekiem, królem wszystkich zwierząt,

koni i świstaków. A on jest tylko zwykłym koniem.


Trzeba było działać, więc zapomniałem o

swoim strachu. Patrząc mu prosto w oczy, pewnym i spokojnym

głosem powiedziałem, że więcej nie będę

tolerować żadnej samowoli. Koń powinien czuć

władzę jeźdźca nad nim, który jest pewien

swoich sił w niezależności od otaczających go

warunków. Może walić się cały świat,

ale tu i teraz jeźdźca jest królem i bogiem dla

konia. I niech sobie nie myśli, że boję się go.

Zgadza się, boję, ale niech o tym nie myśli.


Jesteśmy w pracy, nie na spacerku. Nie będzie więcej

żadnego kłusa, dalej jedziemy galopem (nawet nie wiedziałem

skąd znam takie słowa). Pokazałem ręką

kierunek i bezmyślnie z całej mocy ścisnąłem

mu boki.


Na jego miejscu chyba bym stanął dęba. Na moje

szczęście każdy z nas był na swoim miejscu i

Lekki wszystko zrozumiał należycie. On koń, ja

człowiek, a znaczy się jego pan, więc trzeba mnie

słuchać. Co też on i zrobił.


Ogier całym pędem wpadł w najbliższe zarośla.

Prawdę mówiąc, wybrał trochę inny kierunek

niż mu wskazałem. Jednak w jednym mnie usłuchał,

szedł teraz galopem. To było moje pierwsze zwycięstwo.

Dlatego warto było żyć. Chociaż sądząc

po wszystkim żyć mi pozostało nie długo. Gałęzie

zaciekle chłostały mnie z całej siły i ze

wszystkich stron. To był koszmar. One były jak żywe,

jakby całą wieczność czekały w zaczarowanym

lesie na jeźdźca, z którym można się

zabawić. I tu zjawiam się ja, teraz miały taką

zabawę, że hej. Las był ogromny i trzeba było coś

robić. Ściągnąłem wodze.


Nagle przypomniał mi się mój mały przyjaciel.

Mały szary osiołek Huaj Su. Przypomniałem sobie jak

pierwszy raz mnie zawiózł ma wierzchołek niedużej,

ale całkiem sympatycznej góry, która miała

1641 metrów wysokości i znajdowała się w

rejonie Parwan w Afganistanie. Zawiózł mnie tam nie po

ścieżce, gdzie zwykli chodzić ludzie, ale drogą,

którą wybrał sam. Nie była najkrótszą,

ale na pewno najłatwiejsza. Wtedy po raz pierwszy zwątpiłem,

że człowiek jest na szczycie ewolucji. Od tamtego czasu

wątpiłem w to coraz bardziej i miałem ku temu powody.


Teraz, żeby przeżyć w czarodziejskim lesie, trzeba

było szybko podejmować decyzję. Spróbowałem

przekonać swego ogiera korzyścią.


Dla tego nachyliłem do jego ucha i powiedziałem, że

dziś jesteśmy partnerami. I że gdzieś w tym lesie

czekają na nas młode i piękne klacze. Musimy je tylko

znaleźć.


W zasadzie nie oszukiwałem go. To była mała

strategiczna zagrywka. Domniemałem, że jak na pierwszy raz

Polacy pewnie nie ustawili nadajników zbyt daleko, bo dobrze

wiedzieli, że w naszym wojsku od dawna nie ma takich egzaminów.

Czyli zdać go celująco nie miałem szans.


Z tego samego powodu pomyślałem, że nie mogą

ukryć punktów kontrolnych za poważnymi przeszkodami,

bo nie wiedzieli czy potrafię pływać i nie mogli

ryzykować, że skręcę gdzieś w wąwozie

kark. Pewnie po prostu umieścili nadajniki w lesie.


Jeszcze przypuszczałem, że na punkty chłopacy

wyjechali konno, przecież nie na piechotę przez las

chodzili. To dało nam z Lekkim szanse. Nie dużą, ale

jednak.


Nie oszukiwałem swego ogiera. Powiedziałem mu, że

jeżeli on je znajdzie to wszystkie klacze są jego. Ja ich

nie potrzebuje, mi wystarczą ludzie. Zaufałem jego

instynktowi i wierzyłem, że on je znajdzie znacznie

szybciej niż odbiornik. Przekonałem go o istnieniu tylko

dwóch możliwości albo całą noc jeździ

po krzakach ze mną na karku albo sam znajduje drogę do

swoich. Miał do wyboru klacze lub mnie i miałem nadzieje,

że wybierze dobrze. Na dodatek w zanadrzu miałem jeszcze

jeden bardzo przekonywujący argument. Lekki zupełnie nie

znał mnie i nie wiedział co ja jem, kiedy zgłodnieje.

Kiedy mnie dopadnie głód w ciemnym i strasznym lesie.

Lecz mógł domniemać, że bardzo lubię koni.

Oczywiście kompletnie nie potrafię na nich jeździć,

lecz możliwie nieźle umiem przyrządzić z nich coś

smacznego. Więc proponowałem mu nie kusić losu i nie

wystawiać moją cierpliwość na próbę.

Chociaż na razie wolałem nie wspominać mu o szaszłyku

z koniny.


Nachyliłem się niżej, do samego jego ucha i szepnąłem

tylko parę słów:


- Klacze, młode, piękne i gorące klacze czekają

na ciebie. Znajdź je. I wszystkie będą twoje.


Nie wiem czy Lekki rozumiał po rosyjsku, ale teraz już nie

musiałem ściskać mu boków. Byłem sto

procent przekonany, że wyprowadzi mnie do ludzi. A siebie do

innych koni. Trzeba tylko odrobinę kontrolować na

odbiorniku, żeby wyprowadził mnie do tych ludzi, których

ja potrzebowałem. Lekki teraz już bez pośpiechu

skierował się ku niedużej polanie. Nie przeszkadzałem

mu, bo kierunek był słuszny do pierwszego punktu

kontrolnego.


Nadajnik rzeczywiście znajdował się na polanie. Dwaj

Polacy bezszelestnie wyłonili się z ciemności, coś

powiedzieli i potem pokazali gestami. Domyśliłem się,

że chodzi o karteczkę, którą mi dał

Krzysztof. Nie schodząc z konia, podałem ją. Świecąc

sobie latarką, zaznaczyli tam czas, później

skierowali światło na mnie.


- Czy pan jest Rosjaninem?- usłyszałem zdziwiony głos.

Pewnie w tym lesie oni byli gotowi spotkać kogokolwiek.

Ufoludka, goblina czy trola, ale nie rosyjskiego kawalerzystę z

odbiornikiem.


Jeden z nich coś powiedział, z czego zrozumiałem tylko

dwa słowa - Matka Boska. Potem on klepnął Lekkiego,

który ze smutkiem spojrzawszy w stronę przywiązanych

do drzewa koni, pokłusował dalej.


Nie wiem jakim cudem, czy przy pomocy słucha i węchu czy

telepatii czy zwykłej końskiej magii, ale za około

dziesięć minut Lekki znalazł i drugi punkt kontrolny.

Ja po prostu starałem się mu w tym nie przeszkadzać.


Tu powtórzył się dokładnie ten sam scenariusz.

Latarka, kontrolny czas i zdziwienie. No cóż, widocznie

różne stwory można było spotkać tej nocy w

lesie.


Droga z powrotem była już całkiem łatwa. Jeżeli

kierunek na punkty kontrolne ja mogłem chociaż odrobinę

kontrolować orientując się na dźwięk

odbiornika, to na mecie nie było żadnego nadajnika, więc

to znacznie ułatwiało zadanie. Nie wiedziałem jak

znaleźć finisz, dla tego nawet nie próbowałem

przeszkadzać Lekkiemu, absolutnie mu powierzając wybór

drogi. Na pewno on już nie raz brał udział w podobnych

jazdach. Las też znał wzdłuż i w poprzek. A już

na pewno dobrze znał drogę do domu. Tylko od czasu do czasu

zatrzymywałem go sprawdzając na odbiorniku czy punkty

kontrolne pozostają z tyłu. Nie wiem dlaczego założyłem,

że finisz powinien być gdzieś z przodu.


Na niebie wysoko pojawił się księżyc. W jego

świetle dotarliśmy z Lekkim na metę. Ogier znów

szedł swoim idiotycznym kłusem, a ja znów wyglądałem

na nim jak ostatnia ofiara. Jednak było mu wszystko jedno, on

był sławny i na niego czekały młode i piękne

klacze, które teraz wszystkie należą tylko do niego.

Lekki był szczęśliwy.


ROZDZIAŁ V


Krzysztof Galant pierwszym podszedł do mnie. Następnie

podbiegł Misza. "Żwawo spełzłem" z

konia. Zeskakiwać nawet nie próbowałem, bo wyszłoby

to jeszcze śmieszniej. Siedząc na Lekkim oczywiście

wyglądałem bardziej efektownie, lecz obawiałem się,

że ogier zaciągnie mnie do swoich koleżanek, a ja nie

będę mógł temu przeciwdziałać. Nie

miałem najmniejszej ochoty pokazywać otoczeniu kto jest tak

naprawdę przywódcą naszego tandemu. Ludzi często

się mylą w ocenach, niech myślą, że to ja

jestem głównym. Przekazałem wodze Miszy.


- Bardzo dobry koń. A najważniejsze, że dobrze wyczuwa

gabaryty.


Jeszcze chciałem dodać, że jest bardzo posłusznym,

mądrym i wesołym. Jednak Lekki stał jeszcze zbyt

blisko i nie byłem pewny, czy on rozumie żarty, więc

nie ryzykowałem i odszedłem dalej. Lecz Lekki był już

myślami daleko, razem ze swoimi koleżankami za zagrodą.

Ogier tylko spojrzał na mnie swoim dużym okiem. Zrozumiałem

go bez słów, w razie potrzeby on jest gotów

zapoznać mnie z nimi. Ale to

nie tym razem,

mój

przyjacielu. Na dziś mam dosyć.


Oddałem Krzysztofowi karteczkę i odbiornik, które on

wziął nawet nie spojrzawszy na nie, a tylko powiedział

coś po polsku. Spojrzałem pytająco na tłumacza.


-Pięćdziesiąt minut, zadanie jest zaliczone.


Obojętnie wzruszyłem ramionami. Świat jest jednak

piękny i pełen niespodzianek, tu jest możliwe

wszystko. Nawet to, co całkiem jest niemożliwe. Misza

dodał:


- Nie wiedzieliśmy, że pan tak dobrze jeździ konno.

Kiedyś już pan miał taki egzamin?


- Nie, po raz pierwszy.


- Pierwszy raz miał pan egzamin z ujeżdżania? -

w głosie Miszy usłyszałem szczere zdziwienie.


- Nie. Przecież mówię. Na koniu jeździłem

po raz pierwszy.


Misza przetłumaczył moje słowa Krzysztofowi.

Usłyszałem w ich głosach, że nie dowierzają

mi i nie rozumieją dlaczego mówię nieprawdę.

Niestety to była prawda. Jednak byłem zbyt zmęczony,

żeby im wyjaśnić, że to nie ja jeździłem

w nocnym lesie na ogierze. To Lekki zrobił mi przejażdżkę.

Machnąłem im tylko ręką i poszedłem do

hotelu.


J ednak nie zrobiłem i paru kroków, kiedy ręka

natknęła się w kieszeni na jakiś przedmiot. To

było to samo metalowe pudełeczko dane mi na początku.

Wyjąłem ja i podałem Miszy. Już miałem iść

dalej, lecz ciekawość zwyciężyła i spytałem.


- Co to jest?


Misza spokojnie wziął pudełko, coś w nim wyłączył

i schował go do kieszeni.


- To nadajnik. Myśleliśmy, że całą noc

będziemy musieli szukać pana w lesie. My byliśmy

pewni, że pan nie znajdzie drogi powrotnej, a tym bardziej

punktów kontrolnych.


Dziwni ludzie z nich, myśleli, że potrafią mnie

znaleźć w ciągu nocy. W czasie jednej jedynej nocy!

Jeżeli bym zabłądził to już całkowicie.

Mnie by i za tydzień z psami nie znaleźli. Kiedy zabłądzę

bywam nieprzewidzialny. A jeśli by mnie dała schronienie

jakaś ładna panienka to wtedy by w ogóle nie

znaleźli. Nawet z psami. A już tym bardziej z jakimś

tam nadajnikiem.


Misza odprowadził mnie do hotelu, a Krzysztof został aby

czekać kiedy pozostali wrócą z lasu. W odróżnieniu

od nich miałem tylko dwa punkty kontrolne, a nie trzy. Lecz czas

wykazałem dobry, więc egzamin był zdany.


U moich drzwi pożegnałem się z Miszą, który

zapowiedział, że wpadnie przed śniadaniem, a teraz

życzył mi dobrej nocy.


Nie miałem sił umyć się. Nawet do łóżka

nie miałem sił się dowlec. Dlatego nie próbowałem

wykorzystywać tego, czego nie miałem, a wykorzystałem

siły natury. Zazwyczaj w takiej sytuacji można wykorzystać

siłę grawitacji, która zawsze znajdowała dla

mnie punkty oparcia. A więcej nic nie potrzebowałem, żeby

zasnąć.


Kiedy runąłem na podłogę nagle odkryłem, że

jestem zdruzgotany, bolały mnie prawie wszystkie mięśni.

Okazuje się, że obcowanie z Lekkim wyszło mi bokiem.

Jak to się mówi, z kim się zadajesz tym i stajesz.

Nie wiem czego nauczył się ode mnie Lekki, lecz ja całą

noc czułem się koniem. Niestety nie młodym, pięknym

ogierem, czułem się jak stara klacz. Nie mogłem zasnąć

ani na brzuchu, a już tym bardziej na plecach. Można było

spróbować spać jak koń, na stojąco, ale

nogi już dawno mi odmówiły posłuszeństwa.


Trzeba było jakoś wykorzystać ten czas wymuszonej

bezsenności i zająć siebie czymś, więc

sięgnąłem po notes. Spać samemu to największe

przestępstwo wobec ludzkości. Chociaż nie zbyt

szanowałem ludzkość, jednak panujące zasady

starałem się przestrzegać. Tym bardziej, że było

w nich wiele zabawnego. Nie kradnij zbyt mało. Nie pożądaj

zbyt wiele razy w ciągu jednej nocy. Nie śpi sam. W

zasadzie wszystko było prawidłowo, więc starałem

się nie spać w samotności. Zazwyczaj spałem z

notesem.


Przed oczyma nadal miałem Lekkiego i nocny las. To był

jakiś koszmar na jawie. I na czystej kartce same zaczęły

pojawiać się pierwsze krzywo napisane słowa:


I`d like to fly... (Chciałbym

polecieć)


Chciałbym polecieć na samolocie,


Lecz włóczę się rozbitym wozem.


I śmieją się nade mną nawet krowy,


Co żują trawę nie opodal.


Chciałbym polecieć ptakiem w niebo,


Lecz skrzypią koła mej furmanki,


Nie dając mi oderwać się od drogi,


Co cała kurzem przesiąknięta.


Ja marzę lecieć aż do krańca


W przestworzach nieba wysokiego,


Lecz moja klacz stanęła nagle


I patrzy na mój bat z wyrzutem.


No cóż ty miła moja robisz?!


Dlaczego stoisz? Wio! Do przodu!


I nadal włóczę się rozbitym wozem


Po letnich drogach,


Gdzie tak się marzy pięknie.


W ten sposób przekręcając się z boku na bok

spędziłem całą noc. I dopiero przed samym świtem

dopadł mnie krótki i niespokojny sen.


Śniła mi się moja uczelnia. Moja almamater -

Moskiewska Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Lądowych

imienia Wyższej Rady Federacji Rosyjskiej.


Od razu po Afganistanie skierowano mnie do Azji Środkowej, gdzie

niedaleko od Ałma-Aty na brzegu pięknego jeziora trwało

aktywne przygotowanie grupy dla udzielenia pomocy jednemu państwu

gdzieś w Ameryce Środkowej. Może do likwidacji

następstw jakieś powodzi, a może do pomocy w zebraniu

niezwykle obfitych tegorocznych zbiorów kawy. Dokładnie

nie wiem, ale i ja trafiłem do tej grupy.


Sądząc z przedmiotów, wykładanych nam w trakcie

szkolenia, i biorąc pod uwagę życiorysy uczestników

w tym dalekim kraju oprócz pomocy przy zbiorach kawy mieliśmy

wykonać jeszcze jakieś inne zadania. Wyglądało na

to, że razem z likwidacją następstw powodzi trzeba

było zlikwidować jakiegoś miejscowego dyktatora. Lub

zmienić nielegalny rząd na legalny. Przynajmniej mieliśmy

nadzieje, że nie odwrotnie.


No na dworze był już 1988 rok. Przewodniczący Rady

Wyższej ZSRR Michaił Gorbaczow ciągle coś gadał

o jakieś pierestrojce, o likwidacji broni i rozbrojeniu. Chociaż

nikt dokładnie nie wiedział co to jest. Jednak na wszelki

wypadek postanowiono zmniejszyć wojsko o 500 tys. żołnierzy.

Z tego wszystkiego nasza delegacja do Ameryki znalazła się

pod wielkim znakiem zapytania.


Parę miesięcy nas przetrzymano w centrum szkoleniowym, co

tłumaczono przygotowaniem i aklimatyzacją. Jednakże

wszyscy dobrze rozumieli, że po porostu brakuje czyjegoś

pozwolenia na rozporządzeniu. Czekanie na wylot było bardzo

męczącym i wreszcie nam powiedziano "spocznij".


Gdzieś za miesiąc w państwie, do którego i tak

nie trafiliśmy, wybuchła rebelia wojskowa, która na

wiele lat pogrążyła ten kraj w chaosie wojny domowej.

Wszystko od razu stanęło na swoim miejscu. Pewnie naszym

zadaniem było nie dopuścić do podobnego scenariusza,

ale rozkazu na wylot nie doczekaliśmy się.


Wszyscy zrozumieli, że czekać więcej nie ma na co.

Pierestrojka i zmniejszenie liczebności wojska niczego dobrego

nie zapowiadało. Nie daj to Bóg żyć w czasach

przemian. Te słowa Konfucjusza znaliśmy i bez przypomnienia

Miszy Jabłońskiego. Większość chłopaków

złożyła raporty o zwolnienie ze służby w

wojsku. Z naszej grupy tego nie zrobiłem tylko ja. Może z

lenistwa, a może z głupoty, nie wiem.


W tym czasie z Moskwy przyszło wezwanie dla mnie. Mój

najlepszy kumpel załatwił mi prace na mojej uczelni jako

dowódcy plutonu kursantów. Całe życie

marzyłem o dowództwie plutonu! To był prawdziwy

prezent dla mnie i za kilka dni już stałem na dywaniku u

kierownika uczelni.


Dowódca drugiego batalionu pułkownik Trunin Sergiej

Iwanowicz zwrócił się z prośbą o

skierowanie mnie do jego batalionu. Generał nie mógł

mu odmówić i już następnego dnia razem z

oficerami tej jednostki jechałem busem do centrum szkoleniowego

dla dowódców. Trzeba było zdać egzaminy.


Pierwszy był ze strzelania. I pierwszym zadaniem było

wykonanie kontrolnych strzałów z bojowego wozu dla

piechoty, w skrócie BWP-2 (ros. BMP-2). Żeby nie tracić

czasu jeszcze w autobusie dowódca batalionu zaczął

sprawdzać naszą wiedzę z Kursu strzelania, który

określa organizacje i prowadzenie ognia. Pułkownik wiedział

o zapowiedzianej obecności naczelnika uczelni na poligonie i

martwił się za nas. Batalion był uważany za

najlepszy na uczelni i od wyników egzaminu zależało

czy pozostanie na pierwszym miejscu.


Pierwszego oczywiście zapytano mnie. Dowódca zaproponował

mi opowiedzieć o warunkach wykonania zadania i środkach

bezpieczeństwa przy prowadzeniu ognia.


Było to jak grom z jasnego nieba, bo już dawno nie czytałem

Kursu strzelania. A nawet gdy to robiłem BWP-2 nie był

przyjęty do uzbrojenia w wojsku, to stało się całkiem

niedawno. Na uczelni strzelaliśmy jeszcze z BWP-1. Nie znałem

żadnych z warunków wykonania tych ćwiczeń,

wobec tego postanowiłem improwizować. Powiedziałem

zatem, że dla wykonania ćwiczenia wystarczy trafić we

wszystkie tarcze, co dotyczy warunków bezpieczeństwa to

nam nić nie grozi, bo przecież cele nie będą

otwierać ognia w naszą stronę. Dodałem coś

tam jeszcze i nagle zauważyłem, że dowódca

macha rękoma i otwartą buzią łapie powietrze

próbując znaleźć odpowiednie słowa. Pewnie

ich zabrakło, więc pogroził mi palcem i zaczął

przepytywać innych.


Drugim był Oleg Kuklenko, który dowodził oddziałem

w mojej nowej jednostce. Z czasem stał się moim dobrym

przyjacielem, a na razie pewnie określił ćwiczenie,

numery obiektów i odległości do nich. Czas, który

potrzebny tarczom na podniesienie się, ilość amunicji

itd.


Dokładnie tak samo sprawnie i pewnie odpowiadała na pytania

pułkownika reszta oficerów batalionu. Czułem się

brzydkim kaczątkiem wśród nich. Nawet gorzej, bo

brzydkie kaczątko z czasem jednak stał się pięknym

łabędziem, mnie jednak to nie grozi. Nigdy nie będę

aż tak mądrym. Zapamiętać to wszystko nie

potrafiłbym za żadne skarby świata.


Dowódca rozkazał mi, że dopóki jedziemy na

poligon muszę szybko wykuć na pamięć warunki

ćwiczeń, ale wolałbym być zastrzelony sam niż

zapamiętać te liczby. Na dodatek nikt w autobusie nie miał

przy sobie Kursu strzelania, wobec tego postanowiłem nie

panikować i zdać się na los. Niech stanie się jak

się stanie.


Dojechaliśmy na poligon, wszyscy wstali w szeregu przed wieżą

kontrolną i naczelnik uczelni rozpoczął kontrolne

przepytywanie z wiedzy na temat warunków ćwiczeń,

wskaźników ocen. Za co wynik będzie obniżony o

jeden stopień, za co dostaje się ocenę

niezadowalającą, środki bezpieczeństwa przy

prowadzeniu ognia i wiele innych ciekawych zagadnień. Jaka to

szkoda, że mnie nie było w tym szeregu. Gdzieś

zgubiłem się, dało we znaki stare przyzwyczajenie

trzymać się bliżej kuchni i jak najdalej od

kierownictwa. Oprócz tego nie był to temat, który

mnie by zainteresował.


W odróżnieniu od punktu wydawania amunicji, gdzie

pomogłem chłopakom zebrać urządzenie dla

ładowania taśm z nabojami. W Afganistanie nasz pułk

miał na wyposażeniu WBP-2 i wszystkie te metalowe

pudełeczka i osprzęty byli dla mnie najbardziej bliskimi i

znajomymi istotami.


Kiedy usłyszałem swoje nazwisko wymienione wśród

strzelających, zrozumiałem, że sprawdzian z teorii

jest skończony. Dzięki Bogu! Zostawiłem swój

podpis na liście zapoznanych z warunkami bezpieczeństwa i

wziąłem taśmę z nabojami do działa

automatycznego i taśmę do karabinu maszynowego PKT, który

osobiście uważałem za całkowicie zbędny, bo

do prowadzenia ognia wystarczy działo trzydziestomilimetrowe.


Trafiliśmy razem z Olegiem do jednej załogi, co było

dobrym znakiem dla mnie. Dobrze jest wojować obok dobrego

człowieka. Pierwszy strzelał Oleg, co też dobrze

wróżyło, bo miałem czas, żeby odrobinę

oswoić się z otoczeniem, zapoznać się z celem, no

i samym poligonem.


Pomogłem mu uzbroić działo i odniosłem wrażenie,

że oficerowie na uczelni nie zbyt często strzelali z WBP-2.

Oleg był bardzo dobrym oficerem i miał złote ręce,

jednak doświadczenia w pracy z bronią WBP trochę mu

brakowało. Za minutę zameldowaliśmy wieże o

naszej gotowości. Chłopacy w innych wozach mieli sporo

opóźnienie, ale i oni po jakimś czasie byli gotowi.


Dostaliśmy komendę rozpoczynać i wozy ruszyły do

przodu. Miałem doświadczenie prowadzenia ognia w górach

i teraz na równinie czułem się odrobinę nie

swojo. W Afganistanie strzelaliśmy naprowadzając działo

lufą na cel, nie używając automatycznego celownika. Tu

odbywało się wszystko prawidłowo wykorzystując

celowniki. Oleg trafił jakąś dużą makietę

w około sześćset metrów od nas, przepuścił

niestety ogień z karabinu maszynowego, ale dobrze załatwił

nim trzecią dopiero co podnoszącą się tarczę.

My rozbroiliśmy działo i powrócili na pozycję

wyjściową. Teraz była moja kolej.


Znów uzbroiliśmy działo i po komendzie ruszyliśmy

do przodu. Podniosły się jakieś tarcze, jednak nie

wiedziałem ile dokładnie będzie celi, więc

prowadziłem ogień pojedynczymi strzałami z działa.

To nie było dla mnie trudnym, bo w górach naprowadzić

na cel jest znacznie ciężej, bo był znacznie

mniejszego rozmiaru, oprócz tego tam cel odpowiadał

również ogniem. A tu makiety znajdowały się

wszystkie na jednym poziomie, co znacznie ułatwiało

zadanie. W ogóle odniosłem wrażenie jakbym grał

w jakąś grę komputerową, gdzie strzelałem we

wszystko, co się ruszało. I chyba ani razu nie spudłowałem.


My znów rozbroiliśmy działo i powrócili do

wieży. Następna grupa przystąpiła do wykonania

ćwiczeń. Wydawało mi się, że już mam

najgorsze za sobą i jakoś mi się upiekło. Wynik

nie zbyt mnie interesował, ale obawiałem się, czy

przypadkiem przy okazji nie ustrzeliłem kogoś

ponadprogramowo. Jednak coś było nie do końca w

porządku, bo pierwsze wątpliwości miałem, kiedy

Oleg zapytał dla czego nie strzelałem z karabinu. Dziwne

pytanie jak na mnie. Po co w ogóle go używać, kiedy

jest działo?! Jednak wątpliwości, że coś

zrobiłem nienależycie, pojawiły się.


Kiedy poszedłem na punkt oddawać pozostałe naboje do

działa i niewykorzystaną taśmę

do karabinu,

na wieży pojawił się generał. Nie zapowiadało

to nic dobrego.


- Karpow?


- Tak jest, towarzyszu generale.


Więcej on nić nie powiedział, odwrócił

się i wszedł do wieży kontrolnej. Wyglądał

nieco pochmurnie, co mnie nie pozostawiło wątpliwości,

ze na pewno kogoś zabiłem. No być może nie tak

dużo, jednego lub dwóch, ale czy warto psuć

generałowi i sobie nastrój przez takie drobnostki?


Mój nastrój i tak był nie zbyt, a teraz z

niecierpliwością musiałem czekać na zakończenie

ćwiczeń i dowiedzieć się o swoim wyroku. Jednak

nikt do mnie nie podchodził, nie wyzywał od przestępców,

no i nie chwalił.


Czekałem jak skończą strzelać pozostali. Czas

ciągnął się niemiłosiernie. Lecz wcześniej

lub później wszystko się kończy, więc

skończyły się i ćwiczenia.


Znów nas zebrano przy wieży kontrolnej, z której

zszedł generał i oficerowie dowodzący ćwiczeniami.

Na niedużej karteczce generał miał wyniki. Podchodził

po kolei do każdego z oficerów, ogłaszał jego

wynik, krótko mówił o uwagach lub chwalił

wyróżnionych. Tych ostatnich było niewielu i

zazwyczaj to byli wykładowcy z wydziałów ogniowych.

Pozostali nie mogli pochwalić się osiągnięciami,

przeważnie wyniki były na poziomie zadawalającym. Oleg

dostał wynik "dobry", a kiedy generał zatrzymał

się przede mną tylko machnął ręką,

chciał nawet coś powiedzieć, jednak rozmyślił

się i poszedł dalej.


- "Dobrze". "Zadawalająco". Też pan

ma "zadawalająco". "Dobrze". Pan ma

dwóje, pan też.


Mój nastrój całkowicie zanikł. Jeżeli na

dwójkę nawet nie zasłużyłem, co wtedy?

Czyżby nawet nie mieli takiej oceny, która by odpowiadała

memu wynikowi? Jest jeszcze jedynka, w końcu ujemne liczby. Jak

się domyśliłem omawianie wyników jeszcze nie

zaczęło się, i zaczną chyba od moich, na tym

pewnie i skończą. Po czym mnie jak zawsze rozstrzelają,

i nawet nie byłem ciekaw za co.


Generał wyszedł na środek, wyglądał bardzo

groźnie. Wszyscy umilkli, oczekując na burzę.


- Starszy lejtnant Karpow, proszę wystąpić z szeregu.


- Ja, tak jest. - zrobiłem dwa kroki do przodu i obróciłem

się twarzą do szeregu.


Już wiedziałem co teraz nastąpi. Gdzieś w jakimś

filmie chyba widziałem. Zaraz ze mnie zerwą pagony, złamią

szablę nad głową, wysmarują smołą i

wytarzają w pierzu. Nie, chyba to było w innym filmie, ale

z doświadczenia wiedziałem, że życie czasami bywa

bardziej zabawne. To, co się stało później nie

mogłem oczekiwać nawet w najbardziej przerażającym

koszmarze sennym. Nade mną rozpętała się

prawdziwa burza.


- Towarzysze oficerowie! Wyniki ćwiczeń uznaję za

niezadowalające, bo oprócz wydziału ogniowego żadna

jednostka nie zasługuje nawet na ocenę zadawalającą.

Wstyd! Niby często strzelacie, a wyników jakoś tego

nie widać, - tu generał zrobił pauzę.


- A tu, proszę popatrzeć jak strzelał starszy

lejtnant, co przyjechał do nas z Azji Środkowej i niczego

tam oprócz wielbłądów i baranów nie

widział, mało tego po raz pierwszy strzelał z BMP u

nas na poligonie. Ale jakie ma wyniki! On trafił wszystkie cele

własne i, wydaje mi się, jeszcze na dwóch

sąsiadujących kierunkach. I jeżeli się nie mylę,

to jeszcze u pana zostały naboje?


- Tak jest, towarzyszu generale, zostały...


Generał tylko rozłożył ręce, więcej nic

nie mówiąc. Zrozumiałem, że początkowa

część przemówienia jest skończona, i teraz

generał zacznie wymieniać oprócz tarcz podstrzelone

przeze mnie staruszki i bydło. Generał rzeczywiście po

chwili dodał:


- Baczność! Za wzorcowe wyniki w strzelaniu starszemu

lejtnantowi Karpowowi przyznaję wyróżnienie. Bardzo

dobrze, żeby wszyscy tak strzelali. Wrócić do

szeregu.


- Służę Związkowi Radzieckiemu! Tak jest.


Wróciłem na swoje miejsce, ale nadal byłem w szoku.

Prawdziwym szoku. Nawet nie mogłem sobie wyobrazić, że

mnie nie rozstrzelano. Coś podobnego! Zazwyczaj zawsze obrywałem

po całości. Teraz mieliśmy przerwę i za dziesięć

minut mieliśmy zebrać się przy autobusach. Jeden z

oficerów powiedział jak by w przestrzeń, do nikogo

konkretnie nie zwracając się, że w zasadzie w niektóre

tarcze trzeba było strzelać z karabinu i na pewno mechanizm

podnoszący jest teraz rozwalony.


Co mogłem mu odpowiedzieć? Przez ostatnie lata odzwyczajano

mnie od drobiazgowości. Po co używać karabinu, kiedy

jest działo automatyczne. Do mnie podszedł dowódca

batalionu i bez słów uścisnął rękę.

Wydaje mi się, że zmienił teraz zdanie. Nawet więcej,

zobaczyłem coś takiego w jego oczach, co pozwoliło mi

pomyśleć, że po tych ćwiczeniach Siergiej

Iwanowicz jest w stanie mi wiele wybaczyć. Nawet to, co jeszcze

narozrabiam w przyszłości. W to, że narozrabiam on nie

wątpił, w końcu był dowódcą i

potrafił przewidywać.


To było bardzo dobrą nowiną. Oczywiście z

wielbłądami i baranami generał trochę przesadził.

W Afganistanie my nie tylko ich widzieliśmy, my tam również

wiele strzelaliśmy. I do nas strzelano. Oprócz tego na

uczelni było wielu afgańczyków, którzy mieli

wyniki nie gorsze od moich, jednak oni znali wytyczne i strzelali

tylko do swoich tarcz. W odróżnieniu ode mnie.


Chłopaki podeszli do mnie z gratulacjami, a potem wsiedliśmy

do busów i pojechaliśmy na poligon czołgowy, gdzie

trzeba było zdać jazdę BMP, co było już

łatwizną. Strzelać i prowadzić BMP znacznie

łatwiej niż opowiadać wytyczne dla wykonania ćwiczeń.


Nastrój mnie się trochę polepszył, bo minęło

prawie pół dnia, a ja jeszcze nikogo nie ustrzeliłem.

Na dodatek mnie też jeszcze nie rozstrzelano. Co już samo w

sobie było dobrą nowiną. Ogłoszenie wyróżnienia

przez generała nie zrobiło na mnie wielkiego wrażenia,

zawsze wolałem kawał kiełbachy zamiast dowolnego

wyróżnienia. Jednak dobre słowo każdemu

przyjemnie usłyszeć.


Ogólnie rzecz biorąc w moim wyczynie nie było nic

nadzwyczajnego, ani nic niezwykłego. To się nazywało

doświadczeniem, które dosyć szybko zbierało się

na wojnie. Prawdę mówiąc z potem i krwią.

Jednak znacznie łatwiej i szybciej go było zapomnieć

po wojnie. Taka jest szczególna cecha u naszego narodu. Nie

pamiętamy zła. I niestety kiepsko znamy swoją

historię. Dlatego na każdej nowej wojnie musimy na nowo

odkrywać istnienie roweru. I znów z potem i krwią

uczyć się wojować.


Nie przypadkiem w różnych okresach II wojny światowej

na jednego zabitego niemieckiego żołnierza przypadało

do osiemnastu naszych żołnierzy. To straszliwa statystyka.

Ale kto by tam się martwił takimi detalami, bo przecież

nasze kobiety urodzą nowych żołnierzy. I wystarczy

nowego mięsa dla armat w nowych wojnach.


Jak tylko wytłumaczyć biednym matkom, że ich dzieci

nie będą żołnierzami i ich obrońcami. Nie

będą profesjonalnymi i dobrze przygotowanymi, a znów

staną się mięsem armatnim. Profesjonalistów

trzeba uczyć, potrzeba im nowoczesnej broni i dobrego

wynagrodzenia. Do tego oni jeszcze zadają zbyt dużo

zbędnych pytań, oczywiście przede wszystkim zapytują

samych siebie. Jednak pytania powstają.


W 1941 roku pod Odessą Niemcy zrobili desant powietrzny. To była

kompania, która liczyła około osiemdziesiąt

osób. Do jej likwidacji w mieście natychmiast

zorganizowano batalion z robotników i miejscowej ludności.

Było ich około 600 osób. Prawdę mówiąc

wynikły problemy z ich uzbrojeniem. Brakowało amunicji i

czasu na jej dostarczenie, z najbliższej jednostki wojskowej

zdążono przywieźć tylko kilka skrzynek granatów.

Wyszło po dwa granaty ręczne na żołnierza. Tylko

dowódca i komisarz wojskowy dostali po pistolecie.


W dwie godziny niemiecki desant był zlikwidowany. Nasi też

ponieśli straty. Z całego batalionu żywych pozostało

tylko koło dwudziestu osób. Nie więcej. W taki

sposób walczyli. I tak zwyciężyli.


ROZDZIAŁ VI


Dziwny sen. Dlaczego mi właśnie przyśniła się

moja uczelnia i tamte ćwiczenia ogniowe, nie wiem. Nigdy nie

czerpałem przyjemności z takich snów o tematyce

wojskowej. Całkiem inna sprawa, jeżeliby przyśniła

mi się piękna dziewczyna. Wówczas można by było

i w ogóle nie wstawać.


Poszperałem z przyzwyczajenia ręką po łóżku.

Niestety, wokół było pusto. Obok mnie


nikogo nie było, żadnej pięknej i ukochanej

dziewczyny, co było wręcz koszmarne! Spać samotnie to

największa głupota pod słońcem. Jednak od razu to

wyjaśniło ten bezsensowny sen. Kiedy obok w łóżku

nie ma ukochanej dziewczyny, to zawsze do głowy różne

głupoty przychodzą. Dobrze, że tej nocy konie mi się

nie śniły. Lekki i jego koleżanki, oraz nocne

przejażdżki w lesie. Za drugim razem bym tego już nie

zdzierżył.


Jednakże życie nauczyło mnie poważnego stosunku

do moich snów, które były


przedłużeniem realnego życia, a czasami nawet

wyprzedzały go o kilka dni. W ten sposób często mnie

uprzedzano i ostrzegano. Nie zwracać na nie uwagi byłoby

niemądrze. Chociaż nikt tak naprawdę nie potrafi

zawsze doskonale postępować w życiu. Tym bardziej ja.


W kilka minut po moim śnie nie pozostało nawet wspomnienia.

Jeżeliby to była ładna dziewczyna, pamiętałbym

ją znacznie dłużej. Może nawet całe życie.

No może do popołudnia. Tak naprawdę tylko i wyłącznie

sny o pięknych i ukochanych kobietach są najważniejsze.

Po takich marzeniach sennych budzisz się zazwyczaj z nieco

głupawym i zadowolonym uśmiechem na twarzy i z naiwną

myślą, że życie jest piękne. I że

trzeba żyć dalej. Budzić się, całować

ukochaną dziewczynę i ... żyć dalej. Jednak

obudziłem się sam w łóżku i to było

przykre.


Ktoś zapukał do drzwi. To był Misza, który

przyniósł mi polski wojskowy mundur (z kapitańskimi

pagonami), beret desantowy i buty.


- Galant panu przekazał to.


I jeszcze podał mi jakąś książkę. Nie

zbyt zrozumiałem co dokładnie mi przekazał Krzysztof

mundur czy książkę, ale uniform był w samą

porę, bo po nocnej przejażdżce mój stracił

wygląd.


Całkowicie odruchowo otworzyłem książkę,

która chyba była o historii wojskowej uczelni we

Wrocławiu. Na dodatek po polsku. Na wewnętrznej stronie

okładki widać było przyjacielskie podpisy od Miszy i

obu Krzysztofów. Jednak co konkretnie tam napisali nie miałem

jeszcze sił przeczytać.


Odłożyłem książkę na stolik,

podziękowałem Miszy i porosiłem by chwilę na mnie

zaczekał . A sam szybko udałem się do łazienki.

Dobrze, że po Afganistanie wprowadziłem zwyczaj noszenia

brody, która szczerze mówiąc bardziej przypominała

trzydniowy zarost, jednak pozwalała zaoszczędzić kupę

czasu na codziennym goleniu się. Szkoda, że tego samego nie

można było wymyślić aby się umyć. Z

lustra patrzyła na mnie czyjaś obca zmęczona i

podrapana twarz. Wyglądała na co najmniej stuletnią. I

chociaż w dokumentach wyraźnie miałem zaznaczony wiek

dwadzieścia sześć lat, jednak teraz każdy mógł

zwątpić, czy aby na pewno to moja metryka.


Za dwadzieścia minut już siedzieliśmy z Miszą w

stołówce, gdzie jak zawsze na nas czekała wspaniała

wyżerka. Co trzeba przyznać, karmiono tu wręcz

wyśmienicie. I jeżeliby nie wspomnienia o wczorajszym

koszmarze to byłbym prawie szczęśliwym. Prawie, bo

jednak pamiętałem, że dziś rano obudziłem

się sam. Znaczy się byłem nieszczęśliwym i

smutnym. Poprawił mi humor Krzysztof Galant, który

przysiadł się do naszego stołu i pocieszył

wiadomością, że po śniadaniu jedziemy na poligon.

Zdawać kolejny test, tym razem ze strzelania. Nie roześmiałem

się tylko dlatego, bo bałem się, że mój

śmiech może łatwo przejść w histerię.


Coś mi się nie zgadzało. Jeszcze wczoraj

wydawało się, że przyjechałem do Polski uczyć

życia i nawyków wywiadowczych polskich kursantów.

Ganiać ich do siódmych potów, być dla nich

mocarzem i bóstwem. Jednak przez ostanie godziny coraz

bardziej co do tego miałem wątpliwości. Możliwe,

że zaproszono mnie tutaj w zupełnie innym celu. Zwyczajny

mały eksperyment nad instruktorem. Możliwe Polaków

interesowało jak długo wytrzymam. Długo nie wytrzymam,

w to nie wątpiłem. Przy takich katuszach, przy znęcaniu

się nade mną przy pomocy koni i nocnych przejażdżkach

nawet dobre wyżywienie nie mogło niczego zmienić. Abym

długo wytrzymał mnie nie będzie stać. Jeszcze

jeden podobny egzamin i koniec. Koniec z instruktorem.


Przyszliśmy na strzelnice i dobrze się złożyło,

że tam nie było kursantów. Tylko sami oficerowie.

Ale było ich bardzo dużo, bo oprócz oficerów

z uczelni byli jeszcze i oficerowie z miejscowej komendy policji,

którzy też mieli jakiś egzamin ze strzelania.


Ćwiczenie było dosyć ciekawym. W odległości

około piętnastu-dwudziestu metrów były

rozmieszczone trzy tarcze, które były podnoszone i w

ciągu dziesięciu sekund poruszały się w różnych

kierunkach. Policjant powinien zdążyć w tym odstępie

czasu wyjąć pistolet z kabury, odbezpieczyć go,

uzbroić i otworzyć ogień. Za dziesięć sekund

były podnoszone trzy nowe tarcze. Trzeba było zmienić

magazynek i kontynuować strzelanie. Mimo woli zapatrzyłem

się jak sprawnie i ładnie policjanci wykonywali zadanie.

Wyglądało na to, że to nie byli zwykli

funkcjonariuszy, raczej z jakieś jednostki specjalnej.


Jeden z nich podszedł do mnie.


- Ciekawie, co? Powiedziano mi, że pan przyjechał z Rosji,

i że pan służył w wojsku. Byłem w Rosji,

kiedyś studiowałem w Moskwie. Czy pan nie chce spróbować

też postrzelać?


Zadziwiająco niezręczna sytuacja. Dobrze rozumiałem,

że i tak przyjdzie mi strzelać. Wcześniej lub później,

ale jednak. Jest takie powiedzenie: jeżeli już przyszedłeś

do strzelnicy to będziesz strzelał. Nawet jak nie bardzo

chcesz. Miałem już dosyć tych egzaminów, lepiej

by urządzili na przykład zamiast tego drugie śniadanie.

Strzelać mi się kompletnie nie chciało. Strzelać

nie lubię od dzieciństwa, bo to lubią robić tylko

źli ludzie. A ja byłem dobrym człowiekiem. Lubię

zabawę, lubię smaczne jedzenie, lecz strzelania w ogóle

nie lubię.


Do mnie podszedł Misza.


- Siergiej, będziemy strzelać trochę później.

Po policjantach. A na razie proponują panu postrzelać razem

z nimi zakładając się o piwo. Powiedzieliśmy, że

przyjechał pan do nas jako instruktor, więc zaciekawili

się. Niezależnie od wyników oni stawiają piwo.

Czy zgadza się pan?


Wiedziałem od samego początku, że tak będzie.

Naprawdę wyszła głupia sytuacja. Chłopaki są

profesjonalistami, którzy codziennie pracują nad swoim

kunsztem. Jest taka stara przypowieść o tym, że można

nauczyć się walki wręcz w ciągu miesiąca.

Stać się mistrzem w tej walce można za kilka lat.

Natomiast żeby opanować tę sztukę perfekcyjnie -

nie starczy i całego życia. Bo żeby nauczyć się

czegoś wystarczy chęci, a żeby stać się w

tym mistrzem trzeba nauczyć się kochać. Kochać

bliskich, otoczenie i nawet wrogów. A miłość

jak wiadomo to nie od tak po prostu. Trzeba ją uprawiać,

najlepiej codziennie. Dzień w dzień. Właśnie

dlatego, żeby stać się mistrzem w strzelaniu trzeba

bardzo kochać broń. No i trzeba strzelać oczywiście,

jak najczęściej.


Więc jak mogłem wtedy stawać w zawody z

profesjonalistami, kiedy nie tylko nie kochałem broni, a nawet

używałem jej ostatni raz mniej więcej sto lat temu?!

Do tego ciążyła mi świadomość, że

po moich wynikach na pewno będą sądzić o

przygotowaniu wszystkich oficerów Armii Radzieckiej, co nie

ułatwiało mi zadania, wręcz odwrotnie. Przy tym nie

grają roli żadne usprawiedliwienia, że boli mnie na

przykład głowa lub mam katar. To nikogo nie interesowało.


Dobrze rozumiałem całą bezsensowność tych

zawodów. Zwyciężyć w nich było

niemożliwym. Nawet nie próbowałem. Pokazano mi jak

załadować pistolet, jak go uzbroić. Pierwszy raz w

życiu trzymałem w ręku taki pistolet, był bardzo

fajny. Wygodna rękojeść, dobre wyważenie, miękki

spust. Jaka to szkoda, że nie lubię broni! Taki pistolet

można było pokochać od pierwszego wejrzenia. Ale nie

kocham broni, co było widać na pierwszy rzut oka.


Wydano nam naboje i załadowaliśmy po dwa magazynki. Mnie

najdłużej z tym zeszło, bo pokaleczone palce nie miały

dawnej zręczności, dobrze, że w ogóle

skończyłem jakoś i magazynki były przygotowane.

Ten kto poznał życie nigdy się nie spieszy. To

wiedziałem jeszcze w początkowej klasie podstawówki,

kiedy to wezwano mnie po raz pierwszy do tablicy. Dlatego nie

spieszyłem się. Policjanci wokół uśmiechali

się wyrozumiale.


Weszliśmy na linię ognia.


- Uwaga - powiedział nadzorujący zawody i to było

jedyną komendą jaką usłyszeliśmy. Dalej

każdy strzelał samodzielnie przy pojawianiu się tarcz.

Policjanci trochę przykucnęli, ja pozostałem stojąc,

jak stałem. Podniesiono tarcze, wydostałem pistolet z

kabury, odbezpieczyłem go i otworzyłem ogień. Tarcze

padły. Magazynek wyskoczył z pistoletu a na jego miejsce

włożyłem drugi. Byłem przygotowany do pojawienia

się następnych celi. Jednak obok nie usłyszałem

żadnego strzału. Coś było nie tak.


Obejrzałem się wokół. Na sąsiadujących

stanowiskach stali policjanci trzymając w rękach pistolety.

Ale nie strzelali. Wszyscy oni patrzyli w moja stroną, a w

oczach mieli zdziwienie.


Dziwnie się czułem, niby wszystko zrobiłem prawidłowo.

Wydostałem pistolet z kabury, odbezpieczyłem go... no

i otworzyłem ogień do tarcz. Teraz zrozumiałem, co

zrobiłem nie tak! Zapomniałem wyprowadzić pistolet na

wysokość oczu. Ależ dałem plamę! Zapomniałem

najważniejszego! Prawdę mówiąc naprowadzam broń

na odpowiednią wysokość tylko wtedy, kiedy pojawia się

na to czas, a nie pojawia się tarcza. To daje małą

oszczędność w czasie.


Nie rozumiałem tylko jednego, dlaczego nikt inny nie strzelał.

Coś jednak było nie w porządku. Zabezpieczyłem

broń i powróciłem na pozycję. Wszyscy wokół

milczeli. Poprosiłem Misze o wytłumaczenie co się

stało. Ale Misza też milczał. Był wręcz

oniemiały.


- Misza, co się stało?


- Co? Eeee...nic...nic...


Właśnie dlatego nie lubię strzeleckich zakładów.

Najpierw tobie stawiają warunki niemożliwe do zwycięstwa.

Potem nikt oprócz ciebie nie strzela. A później

jeszcze i odmawiają wytłumaczenia dlaczego nie strzelali.

No i niech im będzie, nie byłem nawet ciekaw.


Podszedł do mnie policjant, który zaproponował

postrzelać z jego chłopakami. Wyciągnął rękę

i przedstawił się:


- Tadeusz Radziwiłowicz.


- Siergiej Karpow.


Nie rozumiałem dlaczego on nagle zechciał się ze mną

przywitać . Jego oczy jakoś podejrzanie błyszczały,

może coś palił?


- Super! Moje chłopaki są zadziwieni. Jak to panu wyszło?


- Co wyszło?


Nie rozumiałem Polaków, jacyś dziwni.


- No szybkie strzelanie. Położył pan wszystkie tarcze,

kiedy nasi dopiero wyprowadzili pistolety na cel. Chłopaki

pytają gdzie i kim pan jest u siebie w Rosji?


Co mogłem mu odpowiedzieć? U siebie w Rosji byłem

nikim, a pracowałem jako masażysta.


- Jestem masażystą. - odpowiedziałem.


I poszedłem do swoich Krzysztofów. Tadeusz natomiast

bezradnie machnął ręka. Galant i Klupa natomiast

wesoło się śmiali z czegoś. Ciekawie, co ich tak

ubawiło. Za minutę do nas dołączył i Michał.


- Misza, co was tak bawi?


Misza zamienił parę słów z chłopakami, też

uśmiechnął się i obrócił się do

mnie:


- Mówią, że człowiek, który umie

rozmawiać z końmi i umie tak strzelać może na

kilka lat do przodu zapewnić browar całej uczelni. I

całkiem zrujnować komendę policyjną.


Krzysztof jeszcze dodał parę słów, Misza

przetłumaczył:


- To bardzo dobrze, że pan utarł nosa tym policjantom.

Niech wiedzą, że i wojskowi oficerowi coś potrafią.


Było mi przyjemnie, że mnie uważano teraz za

swojego. Za wojskowego oficera. To fajnie kiedy chłopaki

przyjmują ciebie do szeregu.


Potem odstrzelaliśmy zwykłe ćwiczenie do tarcz z

kółkami z odległości dwadzieścia pięć

metrów. Trzy strzały. Zdobyłem dwadzieścia

siedem punktów. Dychę, dziewiątkę i ósemkę.

Niektórzy oficerowie zrobili to lepiej ode mnie, ale tu nikt

nie konkurował. Byłem swoim. Jak że to dobrze, kiedy

nie trzeba nikomu nic udowadniać!


Przed obiadem Junior oprowadził mnie trochę po strzelnicy.

Jak zrozumiałem z jego słów, kursanci niezbyt często

tu strzelali. Amunicja była drogą i starali się

nadaremnie jej nie marnować. Ale natomiast było dużo

zajęć z wykorzystywaniem różnych makiet

ćwiczeniowych i przyrządów z tak zwanej "szuflady

dowódcy". Wśród tych urządzeń

znalazłem lusterko boczne, które pozwalało

instruktorowi sprawdzać gdzie celuje uczeń. Dobra zabawka i

bardzo pożyteczna.


A potem znów był obiad. Wydaje mi się, że z

wyjazdu do Polski u mnie pozostały tylko wspomnienia kulinarne.

Przynajmniej ich było bardzo, ale to bardzo dużo - tych

wspomnień. Lecz to nie moja wina, że tam tak smacznie

gotują. Nie będę wymieniać wszystkich dań,

które wywarły na mnie niezatarte wrażenie. Żebyście

nie pomyśleli, że mogę sprzedać ojczyznę za

talerz barszczu. W żadnym wypadku! Byłem gotów ją

sprzedać i za pół talerza.


Po obiedzie odbyło się pierwsze moje zajęcie z

kursantami. Miałem plan lekcji przygotowany jeszcze w domu, lecz

pierwsze zajęcie odbyło się nie według tego

planu. Raczej to była improwizacja. Piękna pogoda, ciepłe

letnie słoneczko... O jakich lekcjach mowa! Dlatego

pierwsze zajęcie postanowiłem przeprowadzić spacerując

na świeżym powietrzu. Jednak nie osądzajcie mnie

zbytnio, nie po prostu spacerowaliśmy, my szukaliśmy

pożywienia. Pożywienia dosłownie pod nogami.

Oczywiście po sytym obiedzie, gdzie był zastawiony cały

stół smakołykami, mówić o takim pokarmie

było prawdziwym świętokradztwem, lecz dobrze

wiedziałem, że najeść się na zapas nie udało

się jeszcze żadnemu wywiadowcy. Znalezienie pożywienia

na tyłach przeciwnika było jednym z najbardziej poważnych

zagadnień. Oczywiście następnym po wykonaniu zadania.

Lub odwrotnie, najpierw pożywienie potem zadanie. Nie pamiętam

dokładnie. Wszystko zależy od waszych priorytetów.

Moim był obiad.


Możecie pomyśleć, że pierwsze zajęcie byłoby

lepiej zacząć od zadań, co stawia się przed

wydziałem specjalnym, z taktyki ich działań i zasad

pracy. Wszystko się zgadza, najpierw teoria potem praktyka. Lecz

mój afgański nauczyciel Szafi nauczył mnie jednej

prostej prawdy: do każdej lekcji uczeń powinien dorosnąć.

Weźcie na przykład ukochaną książkę z

dzieciństwa i przeczytajcie ją odnowa. Odkryjecie w niej

wiele nowego i ciekawego. To proste, bo każdy człowiek

znajduje w książce to, do czego dojrzał. Teraz

zdobyliście więcej doświadczenia życiowego,

więcej wiecie, dojrzeliście. A razem z wami dojrzała

również książka, jej strony stały się

bardziej ciekawe i bardziej mądrymi myśli autora. Podobnie

jak wy.


Jest określona kolejność na naszej życiowej

drodze. Urodziwszy się dziecko krzyczy, potem macha rączkami.

Jakiś czas później zaczyna machać pięściami.

Najbardziej dostaje się bliskim osobom, bo do nich jest łatwiej

dosięgnąć. Następnie człowiek znajduje u

nich najbardziej wrażliwe miejsca. Bardzo czułe punkty. I

daj Boże, żeby z czasem on zrozumiał, że w te

punkty można nie tylko bić, ale po przez nie można i

leczyć tych, którzy znajdują się obok. Dopiero

po tym człowiek staje się człowiekiem.


Niektórzy opanowują technikę masażu, później

masaż shiatsu i akupunkturę. Jeżeli nie zatrzymują

się na tej drodze to z czasem taki człowiek może stać

się dobrym psychoterapeutą i leczyć swoich pacjentów

słowem. Przecież dobrze wiadomo, że czasami i jednym

słowem człowiekowi można pomóc. Lecz zabić

też można tylko jednym słowem. A propos, szamani

potrafią leczyć różne choroby nie tylko

słowami, ale nawet dźwiękami. Między innymi

dźwiękiem swego bębna.


Po opanowaniu tego wszystkiego człowiek może oswoić

technikę energetycznego masażu. A dalej już tylko ręką

podać do przyswojenia podstaw zwykłej magii. Człowiek

może się stać czarodziejem. Dobrym lub złym

zależy tylko to od niego. Ale on naprawdę może nim

stać się, jeżeli nie będzie zatrzymywać się

na swojej drodze. Bo tak jest zapisane w jego Księdze Losu.


Także istnieje określona kolejność i na drodze

wykształcenia człowieka. Przedszkole, szkoła, później

studia. Zabierz jedno ogniwo i cały łańcuszek się

rozsypie. Oczywiście dziecko nie koniecznie musi chodzić do

przedszkola, a na przykład mieć nianię lub wychowawcę,

co nie stoi na przeszkodzie do jego pójścia do szkoły.

Chociaż nawet najlepsza niania i żaden wychowawca nie

zastąpi dziecku obcowania z rówieśnikami.


Tym nie mniej jest to możliwe. Jednak dostać się na

studia bez matury nie uda mu się. Dlaczego ja to wszystko

opowiadam? Żebyście zrozumieli, że każdy wyjątek

podkreśla regułę. Nie ma nic niemożliwego dla

ludzi jak mówił Horacjusz. Jeżeli z jakiś

względów nie ukończyliście liceum to jeszcze

nie powód, żeby nie zdawać na studia. Do tego

potrzeba tylko dwóch składników: trochę chęci

i odrobinę talentu. A talent to jeden procent natchnienia i

dziewięćdziesiąt procent potu. Wszystko proste,

nieprawdaż? Jednak nie każdy jest gotów aż tak

się pocić, więc lepiej tego łańcuszka nie

przerywać.


Lecz w każdej regule istnieją wyjątki. Żeby stać

się agentem wywiadu nie konieczne jest posiadanie muskularnego

ciała, super pamięci czy imponującego wyglądu,

powalającego piękne kobiety. Ale istnieje warunek, bez

którego to wręcz jest niemożliwe. Żeby być

dobrym wywiadowcą trzeba pozostać przy życiu. I

najlepiej jak najdłużej. Przecież wywiad to też

sztuka, której trzeba uczyć się całe życie,

więc bardzo ważnym jest nie zginąć w pierwszej

akcji.


Dlatego najpierw postanowiłem nauczyć chłopaków

podstaw przetrwania. Później jak będzie czas opowiem

im o naznaczeniu grup wywiadowczo-dywersyjnych, ich skład i

uzbrojenie. Opowiem o taktyce działań, to będzie

wszystko teorią. A na razie zajmiemy się praktyką.


Weszliśmy do niedużej rzeczki i zajęliśmy się

połowem ryb. Trochę to przypominało zemstę smoka.

Tu w Polsce widzę, że bardzo lubią przeprowadzać

różne testy i egzaminy, znęcając się nad

biednym smokiem, więc teraz ja miałem swoje pięć

minut. Dałem rozkaz złowić ryby. Po półgodzinie

każdy z kursantów miał przynieść do

wspólnego stołu swój połów. Żeby

tylko mi dawali takie egzaminy! Siedzisz sobie, łowisz ryby. Nic

nie robisz jednym słowem. Nie ciągasz opierającego się

ogiera po leśnych gęstwinach, nie musisz szukać drogi

powrotnej nocą. Innymi słowy kursantom upiekło się

bardziej niż mnie. Jedyną niewygodę, którą

mieli było to, że nie mieli wędek. Bo złowić

rybę wędką każdy potrafi, trzeba było umieć

obejść się bez niej. Dodatkowo z góry

wszystkich uprzedziłem, że ten, kto wróci ze

zdobyczą niesie z powrotem do koszar tego, co nie złapie

ryby. Zawsze uprzedzam o tym od razu i nigdy nie tłumacze

dlaczego. Kursantom może to wydawać się

niesprawiedliwym lub niezrozumiałym, nawet bezsensownym. Ale

rozkaz jest rozkazem, więc trzeba go po prostu wykonać nie

dyskutując. Właśnie tego trzeba było ich

nauczyć.


Możecie powiedzieć, że pobity wiezie nie pobitego, a

trzeba odwrotnie. Tego, kto wykonał zadanie nie wolno karać,

trzeba zachęcić. Jednak mylicie się. Świat nie

jest sprawiedliwym i nie jest doskonałym. Tu nie ma zachęt

i nagan, to wszystko wymyślili ludzie, którzy często

się mylą. W grupie wywiadowczej nie ma pobitych i nie

pobitych, jest drużyna, którą oceniają według

ostatecznego wyniku. Jeśli dzisiaj tylko jeden kursant wykona

zadanie, on pół dnia będzie nosić od rzeki do

koszar swoich towarzyszy, co jest oczywiście męczące.

Jutro zadanie wykona połowa grupy, która doniesie do

koszar drugą połowę. Za tydzień cała grupa

wykona rozkaz, wówczas odpoczną. Nikogo nie trzeba będzie

nieść. W zanadrzu prawdę mówiąc miałem

jeszcze Lekkiego i jego przyjaciół, których mogłem

rozkazać przenieść na inną łąkę,

gdzie trawa jest bardziej soczysta i gęsta. Ale to zostawię

na czas, kiedy kursanci nauczą się wykonywać dane

zadanie, co nie znaczy, że będzie im potem łatwiej.


Misza zapytał, czy dobrze mnie zrozumiał, bo bał się

przetłumaczyć zadanie nieprawidłowo. Potwierdziłem,

że wszystko się zgadza. Jedna rybka - jeden tragarz.

Każdy złowi rybkę czy jeden złapie za wszystkich,

to nie jest istotne. Ważny jest tylko rezultat. Im więcej

złowią dzisiaj ryb tym mniej będzie dźwigania. I

tym szybciej wrócą do koszar.


Widziałem po ich minach, że nie zrozumieli nic. Z resztą

i nie dążyłem by być zrozumiałym. Bardzo

często wywiadowca powinien po prostu wykonać rozkaz, nie

dyskutując i nie myśląc o jego sensowności.


Kursanci przystąpili do wykonania swego pierwszego

wywiadowczo-dywersyjnego zadania. Pół godziny później

wszyscy zebraliśmy się. Połów był niezbyt

udany. Chłopaki złapali cztery rybki, wykorzystując

ręce, koszule i pomoc jakieś Matki Boskiej. Przede mną

leżały trzy małe płotki, które złowiłem

sam. Obraliśmy naszą zdobycz, zrobiliśmy małe

ognisko w dołku i upiekliśmy rybę na węglu.

Dodatkowo nakopaliśmy nadających się do jedzenia

korzonków i niedźwiedziego czosnku. Jak na pierwszy raz

ten podwieczorek udał się znakomicie. Każdy dostał

po malutkim kawałku ryby. Później pokazałem

rośliny, które pomogą chłopakom w przyszłości

nie umrzeć z głodu na tyłach przeciwnika. Jak również

i te rośliny, których lepiej nie dotykać. Pokazałem

jak lepiej złowić ryby. W małym pudełeczku miałem

przy sobie trochę żyłki, kilka haczyków

owiniętych niteczkami z ołowiu własnoręcznie

zrobione. Żyłka, haczyk i nieduży pręcik (lub

rękojeść noża) i wędka jest gotowa. W mule

przy brzegu znalazłem stary pień, a pod nim kilka

chruścików na przynętę. Ryba w odróżnieniu

od człowieka zawsze woli miejscowy pokarm, a nie zagraniczne

frykasy.


W pudełeczku oprócz żyłki i haczyków

miałem kompas i zapałki, które miały

zabezpieczone główki przed wilgocią woskiem. To

wszystko nazywano awaryjnym zapasem, który powinien być

zawsze pod ręką. Dodatkowo w kieszeni kurtki znajdowały

się mocne jedwabne nici czarnego koloru i dwa dwumetrowe sznury

z wyposażenia alpinistów. To wszystko mogło przydać

się na tyłach wroga.


A propos, czasami nosiliśmy ze sobą niewielkie, mniej

więcej po sto mililitrów flakoniki z odżywczą

mieszanką, gdzie podstawą był miód, w którym

rozpuszczona była glukoza, różne witaminy, kilka

kropel wyciągu ze złotego korzenia i łyżeczka

soli. Smakowało to dosyć ohydnie, i odżywczą ona

była tylko z nazwy, ale w niej znajdowało się mnóstwo

mikroelementów, niezbędnych człowiekowi. Chociaż

najgłówniejszym było to, ze po zażyciu tej

mieszanki długo nie powracało uczucie głodu. Jak

pomyślisz, że trzeba znów napić się tego

świństwa to od razu i jeść się odechciewa.

Zażywać ten środek można było tylko w

ostateczności a jeden łyczek zabijał głód.

Oprócz tego zawsze gdzieś wokół można

było znaleźć coś bardziej zjadliwego niż

cudo-napój z flakoniku. O tym też opowiedziałem

kursantom.


Potem zakopaliśmy dołek z pozostałymi węglami,

zatarliśmy swoje ślady i powróciliśmy do

koszar. Pobici nieśli nie pobitych, obracali cztery razy, no i w

reszcie cała grupa była na miejscu. W klasie czekał na

nich dalszy ciąg zajęć.


Przed wejściem do sali poprosiłem kursantów aby

wyłożyli wszystko co mieli w kieszeniach do niedużego

pudełka. Dokumenty pozwoliłem pozostawić przy sobie.

Po tym, jak wszyscy usiedli na swoje miejsca, poprosiłem

dyżurnego aby rozdał każdemu po kartce papieru. Każdy

ma u góry napisać swoje nazwisko i zrobić lokalny

plan miejsca, gdzie dzisiaj mieliśmy spacer. Opisać

marszrutę naszego przemieszczania się od rzeczki do koszar.

Kursanci mieli wymienić ile drzew było z prawej strony ile

z lewej. Rodzaj tych drzew, wysokość, jak również

i znaki szczególne. Zaznaczyć na tych schematach miejsca

niewidoczne z naszej marszruty i miejsca, które z ich punktu

widzenia nadają się na zasadzkę.


Dopóki kursanci pisali coś tam na kartkach, wybrałem

z pudełka piętnaście przedmiotów. Były to

całkiem zwyczajne przedmioty, jak długopis, zapalniczka,

guzik. Moneta jednozłotowa, nóż-składak,

grzebień i jeszcze inne drobne rzeczy. Pięć

przedmiotów dodałem z własnej kieszeni i wyłożyłem

te skarby na stół nakrywszy ich chusteczką. Za

dziesięć minut przystąpiliśmy do kolejnego

zadania.


Warunki wszyscy znali, bo są dosyć proste. W zależności

od ilości przedmiotów daje się czas na ich

zapamiętanie. Na dwadzieścia sekund podniosłem

chusteczkę. Zapamiętać dwadzieścia przedmiotów

nie jest trudnym. Trudność była gdzie indziej, trzeba

było później zapisać na kartkę nazwy tych

przedmiotów, i też w dwadzieścia sekund. Trzeba było

znać podstawy stenografii, lub chociaż próbować

je opanować. A jak że inaczej będziecie zdawać

podobne testy?


Dyżurny zebrał kartki. Lekcja była skończona.

Dałem kursantom komendę rozejść się,

pamiętając by zabrać swoje rzeczy ze stołu.

Kursanci odchodzili w milczeniu, wyglądając na bardzo

poważnie zmartwionych. To nic, jutro ich rozbawię, przecież

jutro będą nowe zajęcia i nowe zadania.


Misza rozłożył ręce.


- Nas tak nie uczono.


Uspokoiłem go.


- Nas też. A czy nie pora już iść na kolację?

Po tych zapiekanych płotkach chce się coś bardziej

treściwego.


Misza wesoło uśmiechnął się, bo mój

apetyt wyraźnie mu się podobał. On rozumiał, że

nie jestem w cale zły, jestem po prostu głodny.


- Zgadza się, niedługo kolacja. A po kolacji znów

test.


Boże, jak oni mi znudzili się ze swoimi testami! Dopiero co

byłem mocarzem i bogiem, a po kolacji znów będę

królikiem doświadczalnym. Nienawidzę egzaminów.

Lepiej by Misza o tym nie mówił, przynajmniej przed

kolacją, bo straciłem apetyt.


Z zepsutym apetytem zjadłem dwa razy mniej niż zazwyczaj,

ale dwukrotnie więcej niż zjedli Misza i obaj Krzysiowie

razem wzięci. Ale to nie moja wina, że oni tak mało

jedzą.


Po kolacji nie wytrzymałem i zapytałem Misze jaki test

zdajemy dzisiaj. On mnie zapewnił, że dziś nie będzie

nic trudnego. Będą skoki, zwykłe skoki ze skoczni

spadochroniarskiej.


-Skoki?! - z przerażeniem pomyślałem (o czym już

wspominałem), że skok z łóżka już

jest pełnym wariactwem, a o skokach ze skoczni nie mogłem

nawet pomyśleć. To nie wariactwo, a coś znacznie

gorszego, nie miałem nawet stosownego określenia, może

psychiatra by go znalazł?! Zakłopotany obróciłem

się do dowódcy kompanii.


- Czy to jest konieczne?


Krzysztof w zdziwieniu poruszył ramionami, Misza przetłumaczył

moje pytanie i jego odpowiedź.


- Tak trzeba.


Ciekawe komu to trzeba, bo mnie na pewno nie. Żeby choć

jakoś przełączyć uwagę postanowiłem

pogadać na inne tematy, jednak moje myśli krążyły

tylko wokół skoków.


- A kiedy skaczemy?


- Dziś są nocne skoki, więc zaczniemy, kiedy zrobi się

ciemno.


Masz babo placek! Dobrze, że skoki będą nocne, znaczy

się, że ziemi nie będzie widać i nie będzie

aż tak strasznie. Podobnie jak skaczesz do miękkiego łóżka

z rozbiegu, co w ogóle nie jest strasznym. Strasznie będzie

później, kiedy odkryjesz, że pod tobą nie ma

łóżka i trzeba lądować. Lądować

będzie najgorzej, ale mnie to już nie dotyczy. Umrę ze

strachu jeszcze w powietrzu, a kiedy umarłeś to lądowanie

ciebie już nie obchodzi. Mniej więcej takie myśli

krążyły po mojej biednej głowie.


Mniej więcej za godzinę rozpoczęły się

skoki. Test znów był tylko dla oficerów -

wykładowców, dowództwa ze sztabu i z wydziałów.

Jeżeli patrzeć na skocznie od dołu to nie wydawała

się zbyt wysoka, nie więcej niż pięćdziesiąt

metrów. Ale pięćdziesiąt metrów od dołu

i pięćdziesiąt metrów z góry to zupełnie

inny rząd wielkości. Dobrze to rozumiałem. Od ziemi na

skocznie była naciągnięta metalowa lina. Właśnie

po niej spadochroniarze zjeżdżali, co imitowało skok.

Na dole każdy zakładał jakaś specjalna

konstrukcja z rzemyków i karabińczyków, coś

podobnego mają na sobie alpiniści. Na górę

prowadziły schody.


Pierwszym miał skakać komendant uczelni. Potem jego

zastępcy. Policzyłem w głowie ile mieli sekund od

skoku do lądowania, wyszło pięć. Ta informacją

mogła być bardzo dla mnie potrzebną, bo podczas skoku

nie wolno być cały czas spiętym, jednak przed samą

ziemią konieczne jest by przyjąć odpowiednią

pozycję. W innym przypadku można doznać poważnych

obrażeń. Lecz Krzysztof wyglądał tak jakby nie

przejmował się tym w cale. Widocznie absolutnie był

pewien wysokiego kunsztu i profesjonalizmu polskich lekarzy,

chirurgów i ortopedów. Ufał, że potrafią

oni postawić na nogi każdego pacjenta po dowolnym skoku i

dowolnym urazie. Naiwny! Po prostu ci lekarze nigdy nie mieli takich

pacjentów jak ja. Mnie postawić na nogi jest wręcz

niemożliwym. Po pierwszym skoku miejsce mojego lądowania

łatwiej będzie zamalować jakąś farbą

niż spróbować mnie stamtąd wydłubać.

W to nie wątpiłem nigdy.


Tu nastąpiła nasza kolej na skok. Na skocznie wchodziłem

jak na Golgotę. W zasadzie trudno to porównywać, bo

nigdy nie wchodziłem na Golgotę, ale myślę, że

ci, którzy tam wchodził robili to znacznie szybciej i

lżej. I na pewno mieli znacznie więcej w sobie optymizmu!

Skakałem po obu Krzysztofach. Misza miał skoczyć po

mnie.


- Mój Boże! Co ja wyprawiam?!


Wiedziałem, że najważniejszym teraz było

absolutnie o nic na skoczni nie chwycić się rękoma.

Jeżeli moje ręce przypadkiem dotkną czegokolwiek,

oderwać ich od tego przedmiotu nie będzie już żadnej

możliwości. Nawet przy pomocy palnika. I w żadnym

wypadku nie mogłem zatrzymać się na górze, bo

im dłużej tam będę stać tym trudniej mi

będzie skoczyć . I tak miałem już cykora, więc

postanowiłem złożyć ręce na piersi i

wyobrazić sobie że jestem lunatykiem. Gdzieś

słyszałem, że lunatycy nie boja się w nocy

niczego, tzn. wszystko im jest obojętne. A właśnie

tego teraz najbardziej potrzebowałem. Przypięli mnie do

liny, na pełnej znieczulicy podszedłem do brzegu skoczni i

nie patrząc zrobiłem krok do przodu.


Miałem szczęście, lina była dobrze naciągnięta,

nie mieli tu strefy luźnego spadania. Dlatego potrzebowałem

tylko po tej linie w ciągu pięciu sekund dojechać do

ziemi. Będąc lunatykiem liczyłem sekundy, tak już

jest przyjęto u lunatyków liczyć sekundy liczbami

dwucyfrowymi.


- Dwadzieścia jeden. Dwadzieścia dwa. Dwadzieścia

trzy. Dwadzieścia cztery. Dwadzieścia pięć...

A gdzie jest ziemia?! Kto ją zabrał? - dokładnie

wiedziałem, że wszyscy przede mną lądowali po

pięciu sekundach.


Ziemia była na miejscu. Jej nikt nigdzie nie zabrał.

Zupełnie nieoczekiwanie i nagle wyleciała na mnie z

ciemności. Po porostu w nocy u zająca i tygrysa czas płynie

nie jednakowo. Kiedy patrzyłem z dołu moje pięć

sekund były znacznie dłuższymi niż pięć

sekund na linie. Nawet nie zdążyłem o tym pomyśleć.

Uderzenie o ziemie było straszne, do oczu natychmiast napłynęły

łzy. Dobrze, że było ciemno i nikt ich nie zauważył.

Pomogli mi odłączyć uprząż i dali komendę

następnemu na górze.


Następny był Misza. Wydaje mi się, że też

nie był wielkim amatorem nocnych skoków. Kiedy wylądował,

pierwsze jego słowa były w nieprzetłumaczalnym języku

ludowym. Pewnie to było esperanto. Nigdy bym nie pomyślał,

że Polacy władają nim tak samo misternie jak i

Rosjanie! Ale mi to było na rękę, bo Misza zwrócił

na siebie uwagę i ani Galant, ani Klupa nie zauważyli moich

pierwszych kroków od skoczni, które są dla mnie

najbardziej skomplikowane. Po tych krokach już jest lepiej,

rozchodzę się i nie kuleję aż w takim stopniu.


Chłopaki coś powiedzieli Miszy i on podszedł do mnie.


- Krzysztof zaprasza pana dziś do siebie.


- Jaki Krzysztof? Dokąd zaprasza?- po skoku dosyć ciężko

dochodziłem do siebie.


- Galant. Krzysztof Galant mówi, że jego żona bardzo

chce zobaczyć rosyjskiego oficera.


Jakie odwiedziny?! Była prawie jedenasta w nocy. Jak tam

dojedziemy już będzie po jedenastej. Nie chodzi się w

gości o tej porze. To nie jest poważne. Powiedziałem o

tym Miszy, on przetłumaczył.


- Krzysztof mówi, że czas nie gra roli. Jutro jest sobota

i żona jutro sobie odpocznie. Jeżeli on nie przyprowadzi

"rosyjskiego oficera" dziś do domu, to żona mu

tego nigdy nie wybaczy.


- Krzysztof, jest mi niezręcznie, muszę chociażby umyć

się, przebrać.


Jednak o niczym nie chciał słyszeć. Widocznie poczuł,

że jestem prawie gotów poddać się i dlatego

odpowiedział, że możemy umyć się u niego w

domu. Krzysztof był znakomitym facetem i do tego potrafił

przekonywać. Chłopaki z wywiadu w ogóle wyróżniają

się umiejętnością przekonywania. Odmówić

nie potrafiłem, tym bardziej że zjednał przeciwko mnie

jeszcze Miszę i Juniora, co znaczy, że mieli nade mną

liczebną przewagę. Sprzeciwiać się losowi w

takiej sytuacji było bez sensu i pokuśtykałem do jego

samochodu.


W drodze do parkingu Krzyś opowiedział, że po południu

do nich przyszli policjanci, akurat miałem wtedy swoje zajęcia.

Poprosili aby przekazać mi skrzynkę piwa i mieli prośbę,

żebym nadal pracował w charakterze masażysty. I nikim

więcej, bo jeżeli człowiek władający w takim

stopniu bronią będzie jeszcze zajmował się czymś

innym oprócz masażu, to będzie niesprawiedliwym w

stosunku do policjantów. Przecież nie da się

strzelać lepiej i szybciej od policjantów ze specjalnej

jednostki. To nie jest możliwym. I nie jest prawidłowym.


ROZDZIAŁ VII


We trójkę zmieściliśmy się do

ciemnozielonego Poloneza Galanta. W bagażniku leżała

skrzynka piwa od chłopaków z komendy policji, za wygrany

zakład ze strzelania. Klupa swoim Polonezem jechał za nami.

Gdzieś za piętnaście minut byliśmy u celu. Był

to typowy, co wynikało ze słów Krzysztofa dom dla

wojskowych. Junior zaparkował tuż obok. Możliwe, że

dom był i naprawdę typowym, ale mieszkanie, do którego

weszliśmy na pewno takim nie było. Wielkie i przestrzenne

na miarę Moskwy mogło ujść za apartamenty elity.

Chociaż być może dla Polski to było standardowe

mieszkanie.


W jednym z pokoi był nakryty olbrzymi świąteczny stół.

Jak mi powiedziano to było przygotowane na cześć

zagranicznego gościa, tzn. na moja cześć.


Poznano mnie z żoną Miszy - panią Ireną,

która okazała się wysoką dziewczyną o

wyglądzie modelki. Z kuchni wyszła żona Galanta, pani

Barbara, która wyglądała na odrobiną śniętą

ale bardzo zadowoloną. Ucieszyła się na widok męża

i gości. Jednego spojrzenia na nią wystarczyło, żeby

moje wątpliwości odnośnie niewłaściwej pory

na odwiedziny zniknęły jak dym.


Przy stole siedziały jeszcze dwie dziewczyny. Misza przedstawił

nas.


- Pani Maria - wskazał na ładną dziewczynę

w czerwonej sukni, a potem na zadowolonego Krzysztofa Klupę -

to jego żona.


Natomiast ja nie mogłem oderwać wzroku od drugiej

dziewczyny w szarej garsonce. Przedstawiła się sama.


- Anusia Bartkiewicz, pani Anna - i wyciągnęła

do mnie rękę popatrzywszy mi prosto w oczy. To był

Game over (koniec gry). Mój Boże, co za dziewczyna! Oczy!

Jakie ona ma oczy! Utonąłem w nich na zawsze. I jeszcze

dopadł mnie paraliż. Osłupiałem i stałem jak

bałwan, trzymając za rękę i patrząc jej w

oczy. Wokół zabrzmiał śmiech. Misza pociągnął

mnie za rękaw.


- W pani Annie lepiej nie kochać się. Pracuje w komendzie

policji jako instruktor wschodnich sztuk walki. Zna przeróżne

chwyty i jest zbyt niebezpieczna. Chociaż nie patrząc na to

wszyscy i tak w niej się zakochują.


Ukłoniłem się i pocałowałem jej rękę.


- Siergiej - więcej nic nie mogłem z siebie wydusić.

Oczy pani Anny błyszczały. Widocznie było jej

przyjemnie, że wywarła na mnie takie piorunujące

wrażenie. Uśmiechnęła się i trochę

pochyliła głowę, jakby mówiąc, że

jest jej miło.


Odprowadzono mnie do łazienki, żebym się umył.

Krzysztof pożyczył mi swoje dżinsy i koszulę,

więc przebrałem się i wróciłem do pokoju.


Posadzono mnie obok Anusi, co było jednak błędem. Obok

takiej dziewczyny momentalnie zapomniałem o całym świecie.

Między innymi i o tym, co stało na stole. Wcześniej

takie rzeczy nie zdarzały się. Nawet w najbardziej

ekstremalnych sytuacjach zawsze najpierw myślałem o

jedzeniu, a później o reszcie. Lecz gospodyni domu pani

Barbara ciągle pilnowała, żeby luki w mojej pamięci

w żaden sposób nie wpływały na ilość

jedzenia na moim talerzu. Natomiast Galant kontrolował stan

napełnienia mojego kieliszka. Chłopaków szczerze

bawiła moja nieśmiałość.


Wszyscy wszystko dobrze rozumieli. I żeby odrobinę uspokoić

mnie mówili o tym, że w Polsce mieszkają

najpiękniejsze dziewczyny świata. Niemniej jednak

najbardziej zadziwiający mężczyźni są w

Rosji. Misza opowiadał o mojej znajomości języka koni,

o tym jak ja potrafiłem dogadać się jakoś z

Lekkim, najbardziej przebiegłym ogierem w stajni. Jaki to był

układ Lekki nie przyznaje się, ale uśmiecha się

przy tym dwuznacznie.


Galant tymczasem opowiedział, że na porannym strzelaniu

wygrałem całą skrzynkę piwa u policjantów

z komendy. Pani Anna ze zdziwieniem popatrzyła w moją

stronę, powiedziawszy coś przy tym. Misza przetłumaczył.


- Anusia jest zdziwiona okazuje się, że dziś cały

dzień w komendzie mówiono tylko o jakimś magiku,

który utarł nosa grupie specjalnej. Wszyscy są w

szoku. Pyta, czy to był pan?


- Dlaczego byłem? Nadal jestem. Jestem dopóki jest co

zjeść.


Galant wygłosił toast na cześć ich nowego

przyjaciela. Wszyscy wypili. Potem jeszcze. I jeszcze.


Dziewczyny przy stole zaczęły wspominać jak poznały

swoich mężów. I co wywarło na nie największe

wrażenie.


Maria, żona Juniora, powiedziała, że z Krzysztofem

znają się ze szkolnej ławki. Że był stale

bardzo wesołym, a dziewczynom to zawsze się podoba.

Dziewczyny nie lubią poważnych i pochmurnych facetów,

w czym wszyscy przyznali jej rację. Chociaż kogo kochają

kobiety dla nas było odwiecznie największą zagadką.


Barbara powiedziała, że kiedy po raz pierwszy przyszła

w odwiedziny do Galanta, to on pomógł jej zdjąć

płaszcz. I na kaloryfer zaniósł jej botki by je

wysuszyć. Z jej słów wynikało, że w tym

samym momencie ona zrozumiała, że Galant będzie jej

mężem. Dlatego, że dziewczyny lubią, kiedy się

o nie troszczy. Wszyscy znów zgodnie kiwali głowami.


Potem pytająco popatrzyliśmy na panią Irenę, żonę

Miszy Jabłońskiego czekając na jej opowieść.

Ona wyglądała na trochę speszoną. Czyżby nie

miała co opowiedzieć?!


- O...z nami nic podobnego nie było. Po prostu seks. Zwykły

seks co noc i prawie każdego dnia. Kilka godzin z rzędu.


Na chwilę wszyscy umilkli. Każdy pomyślał swoje,

ale za moment Krzysztof Starszy wzniósł toast.

Zrozumiałem go nawet bez tłumaczenia.


- Za miłość!


Przy stole w tym towarzystwie dobrze się siedziało. Było

swobodnie i wesoło. Najtrudniej było Miszy, bo musiał

ciągle coś tłumaczyć z polskiego na rosyjski i

odwrotnie. W jakimś momencie Misza chwilę się zamyślił

dobierając odpowiednie słowo w tłumaczeniu toastu

Krzysia i wtedy mu go podpowiedziałem. Za stołem od razu

zrobiła się martwa cisza.


- Pan mówi po polsku?- zapytała pani Barbara.


Odpowiedziałem, że nie. Po prostu wszystko jest jasnym i

bez tłumaczenia. Jednak odniosłem wrażenie, że

znów mi nie uwierzono. Misza wytłumaczył to tak.


- To pewnie szampan. Przy określonej ilości alkoholu we

krwi, ludzie zaczynają rozumieć obcą mowę bez

tłumaczenia.


Wypiliśmy jeszcze raz za szampan, który pozwala lepiej

porozumiewać się. Potem był toast na stojąco za

piękne panie. Zdawało mi się, że piliśmy za

nie już po raz trzeci lub czwarty. Później były

tańce. Pani Anna poprosiła mnie do tańca. Przeprosiłem

i powiedziałem, że nie tańczę, po prostu nie

umiem. Nie chciałem mówić jej o złamanych

kiedyś nogach. Jednak ona znów coś zapytała

tłumacza i ponownie zwróciła się do mnie. Już

po rosyjsku, prawdopodobnie z Miszą wyjaśniła

dokładnie potrzebny wyraz.


- A biały walc?


- Przepraszam, ale biały walc tańczę nawet jeżeli

nie umiem tańczyć. Tym bardziej kiedy prosi do niego tak

piękna pani jak pani.


Słowa były zbędne. Zwyczajnie w świecie

tańczyliśmy. Obok tańczyli obaj Krzyśki razem z

żonami. Misza ze swoją całował się na

balkonie i nikt nie zwracał na nas uwagi.


Anusia pięknie tańczyła. Zadziwiająco, lecz moja

niezgrabność też gdzieś zniknęła. Tego

wieczoru po raz pierwszy czułem, że na taniec wpływa

nie tylko fachowość tancerzy, lecz wzajemne zrozumienie

pomiędzy partnerami. Nie posiadałem żadnych

umiejętności tanecznych, ale zdaje mi się, że

dobrze wyczuwaliśmy się nawzajem. Rozumieliśmy się

i dobrze nam było ze sobą. W takt muzyki zlaliśmy się

w jedność.


Około trzeciej nad ranem skończyliśmy spotkanie.

Zapytałem jak mam trafić do hotelu, na co Galant ze

zdziwieniem uniósł brwi i coś powiedział do

Miszy. Ten przetłumaczył.


- Nie mamy takich zwyczajów. Anusia pana odprowadzi, a rzeczy

z hotelu przywiozą panu jutro.


Wyglądało na to, że za mnie zdecydowano o wszystkim.

Ciekawie, o czym? I dokąd przywiozą moje rzeczy? No dobrze,

była już późna godzina i postanowiłem nie

zawracać sobie głowy podobnymi pytaniami. Dopóki nie

dowiem się dokładnie jakie oni mają zwyczaje. Pomyślę

o tym jutro, kiedy będę zbierał rzeczy. Chociaż,

jeżeli się nie myliłem, jutro nastąpiło już

trzy godziny temu. Najważniejszym było jednak, że

jeszcze trochę dłużej będę z Anusią.

Wyglądało na to, że ją poproszono o odprowadzenie

mnie do hotelu. Marzyć o odprowadzeniu jej samej do domu nawet

nie śmiałem. Pożegnaliśmy się z chłopakami

i ich żonami, którzy nie musieli nigdzie jechać, bo

mieszkali wszyscy w jednym budynku. Pani Barbara pocałowała

mnie w policzek i powiedziała:


- W tym domu pan jest zawsze mile widziany. Nigdy proszę nie

zapomnieć drogi do nas.


Galant ucieszył mnie wiadomością, że do

poniedziałku żadnych egzaminów więcej nie

będzie i mogę spokojnie sobie wypocząć. To było

dobrą nowiną, lepszą było tylko to, że z

domu Galantów wyszedłem razem z Anią.


Na dole czekała na nas taksówka - duży czarny

Mercedes, którą Krzysio zamówił przez

telefon. Jeszcze pierwszego dnia po swoim przyjeździe do

Wrocławia zauważyłem, że wśród

taksówek przeważają niemieckie auta. Przy tym bardzo

drogie modele. Anusia podała kierowcy jakieś adres i

usiadła obok mnie na tylnym siedzeniu. Nie wiem dlaczego, lecz w

tym momencie pocałowałem ją w rękę. Ona się

uśmiechnęła i w zaufaniu położyła głowę

na moim ramieniu. Jakież to było przyjemne uczucie!


Całkiem blisko w słabym świetle z ulicy pobłyskiwało

jej kolano. Bardzo chciałem pogłaskać go, ale bym

musiał wtedy poruszyć się, co mogło zburzyć

jej drzemkę. Przecież jej głowa leżała ma

moim ramieniu. Nie mogłem do tego dopuścić, więc

przyrzekłem pogłaskać jej kolana trochę później.

Zawsze tak sobie przyrzekam. Szczególnie wtedy, kiedy wiem, że

nici z tego. Wszak Misza mnie uprzedził, że pani Anusia zna

wiele chwytów i przy najmniejszej próbie od razu

oberwę. Zawsze obrywałem. Dlatego, że pamiętam

jedną starą prawdę: nie ma nic bardziej koszmarnego od

niezrealizowanych możliwości. Znaczy się lepiej jest

oberwać niż nie spróbować. I dlatego zawsze

próbowałem, a nie tylko przyrzekałem.


Lecz teraz na moim ramieniu spała najpiękniejsza dziewczyna

na świecie i bałem się trwożyć jej sen.

Najbardziej słodki sen na świecie.


Taksówka zatrzymała się obok ładnego piętrowego

domu, kierowca obrócił się do nas i coś

powiedział. Chyba dotarliśmy na miejsce. Nie wiedziałem

ile kosztował kurs, więc podałem mu kilka banknotów,

które miałem w kieszeni, miałem nadzieje, że

tego wystarczy.


Taksówkarz wziął dwa papierka, a pozostałe z

uśmiechem zwrócił. Zrozumiałem, że nie

tylko wystarczyło, ale jeszcze zostało. Zdaje się, że

jak na miejscową miarę płacono mi na uczelni całkiem

nieźle. Sądziłem tak po zadatku, który

dostałem.


Obudziłem Anusię, która o coś zapytała

kierowcę a ten coś odpowiedział. I znów

uśmiechnął się. Jak dobrze jest, kiedy obok

ciebie znajduje się tak ładna kobieta. Wszyscy zawsze do

niej uśmiechają się, a ty naiwnie możesz myśleć,

że to uśmiechają się do ciebie. Wysiedliśmy

z samochodu i weszli do domu. Anusia otworzyła drzwi i zaprosiła

mnie do środka. Zadziwiająco łatwo jej poszło z

zamkiem wejściowym, widocznie nie była aż tak pijaną

jak ja. Lecz ja byłem pijany z miłości, bo szampana

więcej niż wiadro nie wypiłem, a taką ilością

huzar zazwyczaj nie upije się. Prawdę mówiąc

już dawno nie byłem huzarem, w zasadzie nigdy nim nie

byłem.


Ciekawie, a kim ja byłem w tym życiu? O żołnierzach

z desantu zazwyczaj mówią, że oni przez dwie minuty

są orłami, a pozostały czas - osłami. Dwie

minuty to te, kiedy są w niebie. Pozostały czas to kiedy

wykonują zadanie. Najpierw myślałem, że osłami

ich zwą za tę górę ekwipunku, który oni

targają. Broń, amunicja to wszystko waży nie wąsko.

Jednak z czasem pojawiły się u mnie wątpliwości

co do tego. Pojawiły się wtedy, kiedy dowiedziałem się

o ich bojowych zadaniach, których zazwyczaj było dwa.

Pierwsze - zająć podany rejon lub obiekt. Drugie -

utrzymywać go do czasu nadejścia głównych sił.

W Afganistanie zrozumiałem, że główne siły

nie nadchodzą z pomocą nigdy. W najlepszym przypadku zbyt

późno. Właśnie wtedy zacząłem wątpić

w rozum żołnierzy z desantu. Jaki jest sens w wykonaniu

takich rozkazów? Jednak z rozumem ci chłopcy mieli

wszystko w porządku, są inteligentni. Dodatkowo

przygotowani są nieźle. Nie rozumiałem tylko dlaczego

dowództwo za każdym razem stawia przed nimi na tyle

głupie zadania. Jak by uważano ich za osłów.


Zgadza się, nazywano desant orłami. Nas w odróżnieniu

od nich w żaden sposób nie nazywano. Pamiętam jak

kiedyś jeden facet z Ameryki Łacińskiej powiedział,

że w jego ojczyźnie takich jak my zwą "gusanos"

- robaki. Na moje pytanie dlaczego padła odpowiedź,

że tacy jak my przygotowują ziemie na długo przed tym,

jak ją zaczną kopać. No jeszcze dla tego, że żeby

nas znaleźć trzeba bardzo głęboko kopać, a

ten kto nie ma łopaty, może nawet nie podejrzewać

naszego istnienia. Możliwe, że mnie niezbyt dobrze

przetłumaczono jego słowa, ale zapamiętałem je na

długo. To było fajne, też mamy imię! Więc na

korytarzu w domu Anusi stał pijany, lecz zakochany "gusanos".


Anusia zrzuciła buty i obróciłaś się w

moją stronę.


- Herbatę, kawę? - zapytała i uśmiechnęła

się.


".... - zatańczymy. Piwo, wódka - poleżymy"

- w myślach skończyłem to znane rosyjskie

powiedzonko. I dopiero teraz do mnie dotarło, że ona

zapytała mnie po rosyjsku.


- Pani mówi w języku rosyjskim? - zrobiłem

zdziwioną minę. Chociaż tak naprawdę zdziwiło

mnie nie jej władanie rosyjskim, a raczej byłem zszokowany

jej wiedzą polskiego.


- Trochę. Miałam praktykę w waszej Akademii MSW,

gdzieś niedaleko metra "Wojkowskaja" i mieszkałam

kilka lat w Moskwie.


O tym, że ona kilka lat mieszkała w Moskwie można mnie

było nie opowiadać. Kto jak kto, ale wiedziałem o tym

nie ze słyszenia. Dlaczego wtedy odstawiła ten spektakl z

niewiedzą rosyjskiego u Galantów? Znów się

znęcają nad biednym smokiem. Być może należało

by się obrazić, ale niestety nie umiem obrażać

się.


Nagle do mnie dotarło, że nie przywieziono mnie do hotelu.

Widocznie równanie z nocnymi wypadami bojowymi i dodatkowymi

ćwiczeniami oficerowie wywiadu z uczelni rozwiązali z

sukcesem. Całkiem rozsądnie założyli, że

obok takiej dziewczyny o żadnych nocnych zajęciach z

kursantami nawet nie pomyślę. Co było poniekąd

prawdą. Teraz miałem i ja czym się zając w nocy,

Nie zdążyłem jeszcze dokładnie to obmyślić,

a mój język już się ruszał. Zdaje się,

że o coś mnie pytano. Tak, zaproponowano mi herbatę

lub kawę.


- Herbatę - pokornie powiedziałem. Wyglądałem

chyba nie zbyt, bo Anusia uśmiechnęła się i

pokazała ręką na jedne z drzwi. - Tam jest

łazienka, proszę umyć ręce i przyjść do

pokoju.


Jesteśmy niewolnikami, co zrobić. Mówisz i masz.

Anusia poszła przygotować herbatę, a ja udałem

się do łazienki. Umyłem się i popatrzyłem na

siebie w lustro. Na podrapanej i pijanej twarzy nieznajomego mi

faceta w odbiciu pojawił się głupi i zadowolony

uśmiech. Czyżby ucieszył się propozycji napicia

się herbaty? Nienawidzę go za to. Czemu się cieszysz,

idioto? Człowiek jest zmęczony, a tobie zachciało się

odwiedzin? Zamiast tego, żeby wrócić do hotelu. Wtem

przypomniałem sobie słowa Krzysztofa: "Nie mamy

takich zwyczajów". I padło to chyba w odpowiedzi na

moje pytanie, jak mam wrócić do hotelu. Oprócz

tego adres w taksówce podała Anusia, nie ja. Był to

jej domowy adres, nie mojego hotelu, więc możliwe, że

nie narzucam aż za bardzo swego towarzystwa. Być może

mnie nawet z własnej nieprzymuszonej woli zaproszono? Całkiem

zapętliłem się w tych rozważaniach i

postanowiłem, że bez filiżanki herbaty nie dam rady.


Starłem ręcznikiem z twarzy ten głupi i zadowolony

uśmieszek i wyszedłem z łazienki. W pokoju już

paliły się świece, a Anusia rozpalała kominek. Na

niedużym stoliku przed kominkiem stały wysokie kieliszki i

butelka francuskiego szampana. Obok leżało pudełko

czekoladek.


- To herbata? - zapytałem kiwając na butelkę.


- Herbata - odparła Anusia uśmiechając się.


- Co bym nie wybrał, herbatę lub kawę, i tak pilibyśmy

szampan?


- Tak. Nie ma pan nic przeciwko temu?


Oczywiście, ze pan nie miał nic przeciwko. Tyle szampana

ile wypiłem tego wieczoru nie mógł by wypić

nawet Lekki. Nawet ze swoimi kolegami. I koleżankami. Więc

jedna butelką więcej, jedna mniej już nie robiło

różnicy. Jedno było niezmienne. Nie mogłem mieć

nic przeciwko temu, bo tego życzyła sobie piękna

dziewczyna. A Anusia była przepiękną nawet według

moich zawyżonych smoczych standardów.


Ona nadal coś tam robiła przy kominku, zapytałem czy

mogę w czymś pomóc.


- Może pan. Proszę otworzyć szampan.


Jaka to szkoda, że nie zapytała mnie o to samo. Jeżeli

by tylko ona zapytała mnie, w czym mnie może pomóc,

nie byłbym na tyle głupim, żeby ograniczyć się

tylko do jednego życzenia. Ogłosiłbym tego całą

listę! Lub co najmniej jej część. A pierwszym

życzeniem na tej liście byłoby... No nie! Tylko o

tym myślicie, co? Też o tym myślę, ale nie tym

razem. Nie, nie wypowiem mego pierwszego życzenia, ale na pewno

to nie byłoby otwieranie butelki. Minutę później

Anusia już siedziała obok na kanapie, popijaliśmy

szampan i gadaliśmy o czymś. Było nam dobrze.


Możliwe, że gadaliśmy zbyt dużo, ale nam naprawdę

było dobrze ze sobą i nawet nie myśleliśmy o tym.

Kiedy patrzyłem na jej ręce, uśmiech, łapałem

się, że tracę wątek, że myślę nie

tylko o naszej rozmowie, chciałem ją pocałować.


Po szampanie piliśmy herbatę. Obiecaną herbatę z

czekoladkami. A potem Anusia ogłosiła, że pora iść

spać. To były najprzyjemniejsze słowa tego wieczoru.

Przyniosła mi duży ręcznik i powiedziała, że

będę spał w tamtym pokoju.


Możliwe, że nie do końca dobrze zrozumiałem.

Trzeba było pilnie zacząć się uczyć

polskiego. Zdaje mi się, ona powiedziała, że w tej

sypialni będę spać ja, nie my. Prawdopodobnie pomyliła

się. I nie tak dobrze zna rosyjski jak myślałem. Na

pewno chciała powiedzieć - my. Na moje nieszczęście

język rosyjski Anusia znała o wiele lepiej ode mnie.


Poszedłem wziąć prysznic. Kiedy mnie wysyłają

gdzieś, zawsze idę. Tam gdzie wysyłają. W głowie

ciągle mi brzmiały słowa Galanta: "Nie mamy

takich zwyczajów". Ciekawe czy mają w zwyczaju umyć

plecy zagranicznemu gościowi? I czy prysznic biorą w

pojedynkę? To wręcz niemożliwe! Prysznic w pojedynkę

biorą tylko dzikusy! Cała Europa już miliony lat pije

herbatę z sitkiem i bierze prysznic we dwójkę.

Prawda, Polska to nie jakaś tam Europa, Polska to Polska!

Najlepszy kraj na świecie. Po Rosji oczywiście. Jednak

trudno było pojąć, co u nich tu jest przyjęte za

normę, a co nie.


W mojej głowie odrobinę się rozjaśniło. Do

tego zauważyłem, że na nogach puściły mi

szwy i było trochę krwi. Mmm-da, moje nogi kategorycznie

odmawiały gojenia się. Minęło już dwa lata

od zranienia, a zauważalnej poprawy nadal nie było. Nie

potrafiła pomóc nawet cudo-maść mojego

nauczyciela Szafiego. Choć być może sam byłem

sobie winien, bo skaczę po różnych delegacjach jak

jakiś młody ogier, trzeba było siedzieć w domciu,

może wtedy i nogi by goiły się szybciej.


Znów przypomniał mi się Lekki. Po naszej wspólnej

nocnej przejażdżce całe ciało miałem w

sińcach, i to wyglądało bardzo jaskrawo i

romantycznie, prawie jak płótno Picassa. Jednak całkiem

nie erotycznie. Trzeba było zapytać Anię o bandaż,

bo inaczej poplamię je pościel.


Poszedłem do pokoju, który wskazała mi czarująca

gospodyni. Sypialnia okazała się dosyć przytulną.

Była tu olbrzymia wbudowana szafa z lustrzanymi drzwiami, jakiej

nigdy dotąd nie widziałem, nawet po raz pierwszy tą

nazwę słyszałem. Pośrodku stało duże

dwuosobowe łóżko, na podłodze leżał

biały dywan z długim włosem i jakimiś czarnymi

obrazkami na nim. Czarci? Chyba zbyt dużo wypiłem jednak,

nawet na dywanie mam przywidzenia. Po lewej stronie stała

nieduża szafka z książkami i wieżą, obok

spora palma. Po prawej na specjalnej szafce zauważyłem TV z

nieprzyzwoicie wielkim ekranem.


Położyłem się na łóżko. Anusia

przyniosła tymczasem bandaże, jodynę i wodę

utlenioną. Podziękowałem jej, ale powiedziała, że

zrobi wszystko sama. Nie wytrzymałem i z przekorą

zapytałem, co ona ma na myśli mówiąc wszystko.

Uśmiechnęła się.


- To nie to co pan pomyślał. Do niektórych rzeczy

potrzebni są i mężczyźni. Ja tylko opatrzę

rany.


- A może zostawmy rany i zajmiemy się tym, do czego są

potrzebni mężczyźni? Proszę zauważyć,

że to nie ja pierwszy zaproponowałem.


- Na wszystko przyjdzie czas. Na razie proszę leżeć

spokojnie i nie ruszać się.


Ania momentalnie zrobiła się poważna, lecz pozostała

nadal miła jak przed tym. Moje zadrapania nie były tego

warte, czułem się głupio. Wstydziłem się i

było jednocześnie mi bardzo przyjemnie. Wstyd mi było,

bo zawsze wstydziłem się swoich zranień. A przyjemnie,

bo Anusia miała wręcz cudowne ręce. Miękkie,

chłodne i bardzo delikatne. Nigdy nie było mi tak

fantastycznie, jak teraz. To było leprze od seksu! Chociaż

nie, takie rzeczy można poznać tylko w porównaniu.

Tak mówić nie mogłem, bo jeszcze nie kochałem

się z Anusia, dlatego nie mogłem porównywać.

Szczerze mówiąc, kiedyś w Moskwie uprawiałem

miłość z jedną dziewczyną bardzo podobną

do niej. Zadziwiająco podobną, ale miała inne imię.

Wyciągnąłem rękę w jej kierunku i chciałem

coś powiedzieć. Bardzo chciałem nazwać ją

innym imieniem.


Lecz ona położyła mi palec na usta.


- Dobrej nocy - dała całusa w policzek i wyszła

z pokoju.


Poszła wziąć prysznic - tak pomyślałem.

Cóż innego? Jednak całus w policzek nie całkiem

mi tu pasował. A życzenie dobrej nocy? To mówią

tylko wtedy, kiedy nie ma czym innym zająć się nocą.

Obok takiej dziewczyny zawsze można było znaleźć

jakieś interesujące zajęcie. Razem z taką

dziewczyną spokojne noce wyraźnie nie są możliwe.

Nie wątpiłem w to ani chwili.


Nie myliłem się, to była naprawdę absolutnie

zadziwiająca noc. Nie potrafiłem zasnąć gdzieś

do siódmej rano. Obok takiej dziewczyny czy można zasnąć?

No i nie zasnąłem, co prawda ona leżała nie obok

mnie, a w sąsiednim pokoju. A ja się czułem jak

ostatni idiota. Najpierw czekałem, że przyjdzie do mnie.

Przecież nie będzie spała sama, kiedy może spać

obok mnie?! Potem rozważałem czy samemu nie pójść

do jej sypialni. Może ona czeka na mój pierwszy krok? Jak

prawdziwego mężczyzny. Jednak nadal miałem w głowie

słowa Krzysia: "nie mamy takich zwyczajów".

Żebym ja tylko wiedział jakie dokładnie mają

zwyczaje?!


Około siódmej wreszcie zasnąłem, tzn. runąłem

do głębokiej czarnej dziury. Nic mi się nie śniło

i nic nie chciałem. Nigdy nie czułem się równie

głupio. Wszak zawsze próbowałem spróbować,

a dopiero później obrywałem. Aczkolwiek tej nocy

nawet nie próbowałem dostać się do sąsiedniego

pokoju. Właśnie to się nazywa niewykorzystaną

możliwością. Największe utrapienie w życiu.

Nawet nie spróbowałem, uważając siebie na

ostatnią ofiarę.


Obudziły mnie zapachy. Cudne, apetyczne zapachy, które

pochodziły z kuchni. Momentalnie zapomniałem o wszystkich

utrapieniach i żalach. Mój Boże, co to był za

zapach! Na kuchni coś się pichciło, coś

niewiarygodnie smacznego. Zapach przyciągał mnie mocniej

niż magnes, nie przeszkadzało mi, że nie wiedziałem

gdzie jest kuchnia, to było bez znaczenia. Szedłem za

wonią, która obowiązkowo mnie doprowadziła tam,

gdzie przyrządzano aktualnie jedzenie. Nie myliłem się,

tzn. mój nos mnie nie oszukał, zresztą pojawił

się na kuchni przede mną, w ślad za nim pojawiłem

się i ja.


Gospodyni stała przy kuchence w domowym szlafroczku i mokrymi

włosami. Wyglądała na tyle ciepłą i bliską,

jakoś wyjątkowo po domowemu, że od razu zapomniałem

swoje dziecięce fochy i nocne nieporozumienie. Ona obróciła

się na odgłos kroków.


- A, leniu! Pora na śniadanie, czy jest pan głodny? Jak się

spało?


- Jestem bardzo głodny, a spałem koszmarnie, bo sam. -

rozłożyłem ręce jak by pokazując, że

obok mnie nikogo nie było.


Anusia uśmiechnęła się ze zrozumieniem.


- Proszę do stołu, mamy śniadanie. Nie tak dawno był

Krzysztof, przywiózł pana ubranie i rzeczy z hotelu.

Jeżeli pan chce, może pan mieszkać u mnie.


Zdaje mi się, że życie nie skończyło się

tej nocy. Jeżeli moje rzeczy najpierw przywieziono do niej, a

dopiero później zapytano mnie o zgodę, znaczy się,

że mój wybór był oczywistym. Też nie

wątpiłem w to, inaczej nie mogło być. Czy ktoś

by odmówił zamieszkania z taką kobietą? Na

pewno nie!


- Chcę - odpowiedziałem i skromnie opuściwszy

oczy, dodałem - Bardzo.


- Co pan chce? - nie zrozumiała Anusia lub sprawiała

takie wrażenie.


- Chcę u pani mieszkać. Zawsze, tzn. całe swoje życie.

Jeżeli pani będzie mnie karmić śniadaniem,

całować przed snem i uśmiechać się.


Ona znów uśmiechnęła się, podeszła do

mnie i znów dała całusa w policzek, powiedziawszy

tylko jedno słowo: "Będę". Próbowałem

uchwycić ją za rękę, lecz wyślizgnęła

się z moich planowanych objęć i usiadła

naprzeciwko.


- Bon appetit, jak mówią Francuzi.


- Bon appetit, szanowna pani.


Gotowała Anusia wspaniale i można było zauważyć,

że nie tylko umie, ale i kocha gotować. A to robi wielką

różnicę.


W pół godziny znów byłem człowiekiem.

Byłem syty, dziś mnie pocałowano i byłem

szczęśliwym. Tylko nagie kolana Anusi doprowadzały

mnie do szału. Jednakże to wariactwo było już

bardziej oswojonym, prawie domowym. Sprawiało mi przyjemność

patrzenie na nią, na jej kolana i smukła sylwetkę.

Było mi tu dobrze.


- Muszę pojechać na komendę, mam dziś dwa

treningi. Chciałabym zabrać pana ze sobą, ale jeżeli

pan nie chce, to może zostać w domu.


- Chcę - odpowiedziałem, nie mając zamiaru

ukrywać swoich pragnień, które zawsze trzeba mówić

na głos, być może wówczas one zbiegną się

z czyimś pragnieniem.


- Co pan chce? - znów nie zrozumiała moja

rozmówczyni.


- Nie co, a kogo - poprawiłem ją.


Anusia uśmiechnęła się.


- Nie teraz.


- A kiedy? - nigdy nie miałem zwyczaju odkładać

na jutro to, co można było zjeść natychmiast.


- Później.


- Dobrze, poczekam. - powiedziałem pokornie, lecz w moich

oczach pojawiły się diabliki. Pokora była zwykłą

zmyłką. Nie trudno było domyśleć się,

że ze mną trzeba być zawsze maksymalnie uważnym.


- To co pan postanowił? Pan jedzie ze mną czy zostaje?


- Pan nie ma wyboru.


Wytłumaczyłem, że pan zakochał się raz i na

zawsze. Chciałby każdy moment swego życia być

obok pani Anusi. Na treningach, za życia i w śmierci. Amen!

Tylko pan ma wątpliwości, czy nie będzie przeszkadzał

na treningu, bo tam będą panowie policjanci, a on jest dla

nich osobą postronną. Mówiłem te słowa z

absolutnie bezbronnym uśmiechem dziecka na twarzy. Po czym nie

trudno było zgadnąć, że nawet wszyscy policjanci

komendy głównej nie są w stanie przeszkodzić

mnie złożyć pani Anusi jakąś propozycję

nie do odrzucenia. Nawet na treningu.


Pani trenerka wytłumaczyła, że dziś ona ma tylko

jedno zajęcie z policjantami, przy czym to są kobiety.

Drugi trening był ze zwykłymi kobietami, dla których

w sobotę prowadzi kurs obrony własnej. To są zwyczajne

kobiety, a kobiety w mundurze czy w sukni wieczorowej zawsze

pozostają kobietami. Bardzo im potrzeba, żeby gdzieś

obok był mężczyzna. Na dodatek dziewczyny uczestniczą

w zajęciach już pół roku i wiele potrafią,

więc nie aż tak wstydzą się obecności innych

osób jak kiedyś. Policjantom natomiast obecność

osób postronnych w ogóle nie przeszkadza, bo mogą

nawet jeszcze skorzystać z tego. Może pan Siergiej im

pokaże coś ciekawego?


Wszystko było jasne. Anusia mylnie zakładała, że

jeżeli potrafię trochę strzelać, to możliwe

i wiem coś o sztukach walki. Całkowicie błędne

założenia! Jeżeli na mnie rzuca się ładna

dziewczyna znam tylko jeden chwyt w tym przypadku - momentalnie

poddaje się. Wszystkie pozostałe chwyty natychmiast znikają

z mojej pustej głowy, a na ich miejscu pojawiają się

różne głupoty. Żaden ze mnie nauczyciel walki

wręcz.


Przyznałem się do tego bez bicia, powiedziawszy, że

jeśli ona ma zamiar przeprowadzić jakiś chwyt w celu

pokonania mnie, to się nie będę sprzeciwiać temu.

Zbyt słaby jestem.


Anusia znów uśmiechnęła się. Jakże

podobał mi się jej uśmiech! I jak było

przyjemnie, gdy ona uśmiechała się. Odniosłem

wrażenie, że też jej sprawia przyjemność

moja obecność. Jeżeli człowiek uśmiecha się,

to znaczy jest mu dobrze.


- Właśnie dlatego pan musi koniecznie odwiedzić moje

zajęcia z samoobrony, żeby nie być tak słabym.


- Do usług, moja księżniczko. Przecież życzenie

pani jest świętym, nie mówią tak tu u was w

Polsce?


Ania skromnie pochyliła głowę w moją stronę,

w jej oczach również błysnęły diabliki.


- No tak, oczywiście.


ROZDZIAŁ VIII


Zeszliśmy do garażu. To było niezwykłe, bo garaż

znajdował się bezpośrednio w domu w suterynie. Z

korytarza prowadziły tam nieduże schody. Ależ

niektórzy żyją!


W garażu stało srebrne Audi-80. Anusia czule nazwała

je "Beczką". Odniosłem wrażenie, że

garaż jest zbyt wielki jak na jeden samochód. Na pewno

nie tak dawno tu stały dwa samochody. Dziwnie, ale ta myśl

nie była przyjemną dla mnie. Oczywiście, pani Anusia

była zbyt piękną kobietą, żeby być

samotną. Na pewno nie była sama.


Chyba to uczucie zazwyczaj zwą zazdrością. Nagle

pomyślałem, że obok niej zawsze powinni być

niesamowicie piękni, inteligentni i ciekawi mężczyźni.

Dlatego, że ona była właśnie taką,

niesamowicie piękną, inteligentną i ciekawą

kobietą. I jeżeli było jej dobrze z tymi mężczyznami,

to nie miałem o to żalu. Mogłem życzyć jej

tylko szczęścia i cieszyć się, że była

szczęśliwą.


Aczkolwiek nie potrafiłem zdzierżyć i zapytałem.


- Czy pani Anusia jest mężatką?


- Byłam. A dlaczego pan pyta?


Słowo "byłam" zrozumiałem bez tłumaczenia.

Trochę zrobiło się lżej na sercu. Oczywiście

życzyłem jej szczęścia i powinienem cieszyć

się jeśli jej tak jest dobrze. Nawet z innymi mężczyznami.

Ale będąc z innym nie była obok mnie, co uważałem

za nie prawidłowe. Uśmiechnąłem się.


- Przed tym jak bym proponował rękę i serce, wypada

zapytać o taką drobnostkę.


- Czy pan chce mi się oświadczyć?


- Czy pani co do tego ma wątpliwości?


Nie, pani Anusia nigdy w to nie wątpiła. Wystarczyło

jej jedno spojrzenie, żeby się domyśliła, że

wszystkie moje ręce, nogi, głowy i serca na wieki wieczne

należą tylko do niej. Do jedynej. Możliwe, że ona

już przyzwyczaiła się do tego, że wszyscy

napotkani faceci zakochują się w niej od pierwszego

wejrzenia i na całe życie, jednak odniosłem wrażenie,

że moje pytanie odrobinę było dla niej nieprzyjemne.

Spróbowałem zmienić temat.


- Co to są za zajęcia z obrony własnej z gospodyniami

domowymi, które pani prowadzi?


- To zwykły kurs dla kobiet. W soboty mamy bezpłatne

zajęcia dla wszystkich chętnych, a w tygodniu wieczorami

treningi są płatne. Tylko to niezupełnie zajęcia

dla gospodyń domowych, wśród uczestniczek jest wiele

kobiet biznesu, prawniczek i menedżerów. Jest nawet jedna

kobieta, która jest prezesem banku.


Dopóki jechaliśmy na komendę główną,

Anusia zdążyła opowiedzieć mi bardziej

szczegółowo o swoich treningach. Wszyscy policjanci z

komendy w każdym tygodniu zdają egzamin z walki wręcz.

Dodatkowo władze miasta zarządziły, żeby tutaj

były prowadzone zajęcia i dla "cywilów",

jak zrozumiałem - dla mieszkanek miasta.


Kurs obrony własnej był opracowany przez niemieckiego

policjanta Norberta Mertensa. Na zajęciach Anusia naucza jak

prawidłowo wykorzystać środki obrony, tzn. pistolet

gazowy, gaz i urządzenia paraliżujące. Pokazuje jak

prawidłowo zadawać ciosy i bronić się przed

uderzeniami, chwytami. Zapoznaje również jak można

wykorzystać podręczne środki do obrony własnej.


Brzmiało to całkiem interesująco. Chociaż

rozumiałem, że nawet po takich zajęciach nie będę

mógł obronić się od napastującej mnie

Anusi. Jeżeli oczywiście to kiedykolwiek mogłoby się

zdarzyć. W niezależności ile czasu i sił ona by

poświęciła na tą naukę dla mnie i tak zdało

by się wszystko na nic. Jestem pod tym względem

niepoprawnym analfabetą.


Samochód zatrzymał się przed komendą główną

policji. Kiedy weszliśmy do środka, Ania wyjęła

ze sportowej torby duży niebieski ręcznik i niebieskie

kimono i podała to wszystko mnie.


- Przebieralnia dla chłopaków jest tam. Proszę się

przebrać, drugie drzwi prowadzą na salę, będę

tam czekać na pana.


- Zawsze do usług, księżniczko. - ukłoniłem

się nisko i poszedłem do przebieralni.


Tu przebierało się trzech chłopaków, którzy

mieli coś około czterdziestki i figury Heraklesa. Jeden z

nich obrócił się w stronę otwieranych drzwi. To

był Tadeusz Radziwiłowicz, mój stary znajomy ze

strzelnicy. Stary nie dlatego, że od dawna, bo poznaliśmy

się dopiero wczoraj, lecz kiedy chłopak ma czterdziestkę

na karku młodym znajomym go nazwać jakoś nie wypada.

Tadeusz ze zdziwieniem popatrzył na mnie.


- Ba! Robin Hood? Co pan tu robi?


- A no nic. Dzień dobry, Tadeusz. - uścisnąłem

na powitanie jego rękę.


Policjant natychmiast z zachwytem zaczął opowiadać coś

swoim towarzyszom mówiąc szybko po polsku. Jego dwaj

koledzy z zaciekawieniem spojrzeli w moja stronę i też

wyciągnęli do mnie ręce, żeby przywitać się.

Uścisnąłem je.


- Wczoraj cała komenda mówiła jak pan strzelał.

Większość po prostu nie wierzyła, że pan

istnieje naprawdę, uważając nasze opowieści za

bajki. Człowiek nie może tak strzelać.


- A kto powiedział, że jestem człowiekiem? Jestem

Batmanem.


Tadeusz uśmiechnął się z zadowolenia, jednak

ciekawość go zżerała.


- Jednak pan przyzna się, co pan tu robi?


- Szedłem obok. Widzę - drzwi są otwarte, no i

postanowiłem zajrzeć.


Tadeusz podniósł wskazujący palec do góry i z

niedowierzaniem pomachał przede mną.


- To nie może być. Dlatego, że tego nie może być

nigdy. Spróbuje zgadnąć, kto by mógł

złapać taką grubą rybę jak pan? Komendant?


- Nie, pan nie zgadł.


Tadeusz uważnie spojrzał na moje kimono i zamyślił

się na chwilę. Było wyraźnie widać jak on

próbuje połączyć niektóre fakty ze sobą.

Następnie wypowiedział tylko dwa słowa:


- Pani Anna?


Pozostało mi tylko rozłożyć ręce. Ależ

z niego Sherlock Holmes! Sprytny. Tadeusz z zadowolenia gwizdnął

jak by mówiąc tym, no i co z tego, że pan tak dobrze

strzela, nasi funkcjonariusze z łatwością takich mogą

złapać. Szczególnie funkcjonariuszki. Jawnie było

widać, że sprawiała mu przyjemność myśl,

że funkcjonariuszka jego komendy potrafiła złapać

tak grubą rybę w sieci. Jeżeliby on tylko wiedział,

jaką naprawdę jestem małą płotką, to

natychmiast przestałby się uśmiechać.


Tadeusz z kolegami przebrali się i poszli na salę.

Podążyłem za nimi. Widać było, że

Radziwiłowicz był dużą szychą w komendzie,

bo gdy pojawił się na sali padła jakaś komenda.

Jedna z kobiet w czarnym kimonie dała jakiś rozkaz

szeregowi i zameldowała mu, jak zrozumiałem o gotowości

do egzaminu. I o tym, że rozgrzewka już była zrobiona.

Spojrzałem na szereg. Ależ! Jakie ładne policjantki

pracują w komendzie policji miasta Wrocławia!


Zgadza się, w szeregu stały naprawdę bardzo piękne

kobiety. Dlaczego takie dziewczyny pracują w policji, a nie jako

modelki?! Wręcz niewiarygodnie. Skądś nagle pojawiła

się Anusia, przyniosła jakieś listy. Tadeusz wskazał

jej palcem na mnie i za coś podziękował. Chyba za

mnie. Ania obróciła się i puściła do mnie

oczko. Wyglądała na zadowoloną. W białym kimonie

z podwiązanymi wstążką włosami wyglądała

zniewalająco. Mimo woli pomyślałem, że wstążkę

można by pozostawić, jednakże cała reszta była

zbędną - jej białe kimono, Tadeusz z kolegami i

dziewczyny w szeregu. Chyba znów mnie zamurowało, co mi

przydarzało się jakoś zbyt często w obecności

Anusi. Poczucie czasu zawiodło mnie. Z tego stanu wyrwał

mnie głos Tadeusza, który powiedział coś co nie

do końca zrozumiałem. Tadeusz roześmiał się.


- Chodźmy do stołu. Popatrzysz na pracę dziewczyn.


Dopiero teraz zauważyłem, że pośrodku sali stoją

dwa stoły. Przecież to był egzamin, jak mogłem

zapomnieć. Jednego tylko nie rozumiałem, dlaczego tu w

Polsce tak kochają sprawdziany? Chociaż z drugiej strony,

jak by nie było ich, to gdzie można byłoby popatrzeć

na tyle ładnych dziewczyn? One byłyby gdzieś w

terenie, wykonywały jakieś zadania, łapały by

przestępców. Lub na podium, gdzie prezentowałyby

kreacje wieczorowe. Jednak ze wszystkich dziewczyn moją uwagę

przykuwała tylko Anusia, reszta mogła iść na

zadania lub podium. Pożądałem ją, tutaj i

natychmiast.


Usiedliśmy przy stole, a dziewczyny parami przystąpiły

do ćwiczeń. To były naprawdę piękne kobiety,

lecz to co one wyprawiały było niezbyt pięknym.


Sądząc po tym co zobaczyłem, w przygotowaniu

funkcjonariuszy z komendy był robiony nacisk nie na popularne

ostatnio Aikido czy Taekwondo,

a na jedną z odmian w karate, gdzie dominowały mocne ciosy

i bolesne chwyty. Trochę to przypominało Dju-djitsu.

Nie wiem dlaczego, ale myślałem na początku, że

policjanci powinni stosować inne chwyty, nie aż tak ostre,

lecz widocznie się myliłem.


Wyglądało na to, że dziewczyny wykonywały

wszystko dobrze, bo Tadeusz uśmiechał się robiąc

jakieś notatki na kartkach i kiwał mi głową w

stronę dziewczyn, jak by pytając: "No i jak?".

Wiedziałem, ze one są świetne. Pracują w dobrym

tempie i bardzo ostro. Pewnie przyda im się to w pracy przy

obezwładnieniu uzbrojonych przestępców lub przy

uwalnianiu się z ich chwytów potrafiłbym tak, ale

nie miałem teraz do tego głowy, byłem zaoferowany

patrzeniem na Anię, która chodziła wśród

dziewczyn, podpowiadała im coś i poprawiała błędy.

Przez jej białe kimono robiłem się na przemian a to

czerwony a to blady. Myślami byłem gdzieś bardzo

daleko, na pewno nie na sali egzaminacyjnej. Myślałem o

niej, o tym, że chcę jak najszybciej wrócić do

domu. Do jej domu razem z nią.


Tadeusz znów o coś mnie zapytał. Pytająco

spojrzałem w jego stronę, on powtórzył pytanie.


- Czy nie zechciałby Robin Hood wyjść na tatami i

pokazać naszym funkcjonariuszkom jak pracują w Rosji?


- Gdybyśmy byli przy stoliku w restauracji wtedy bym pokazał.

Na tatami u nas nie pracują, chociaż być może

jednak się mylę, pracują też. Tyle że ja nie

wiem jak.


Tadeusz powiedział parę słów po polsku do

Anusi. Naturalnie spryciarz zorientował się, że nie

potrafię jej odmówić. W sporcie takie zagranie

nazywają chyba chwytem poniżej pasa. Anusia podeszła

do mnie.


- Bardzo pana prosimy.


Znów zacząłem tonąć w jej oczach, to był

jakiś obłęd. Świat jakby rozmywał się i

odpływał gdzieś. Na sali nikogo oprócz nas nie

było, tylko ja i ona. I jeszcze jej czarująco wabiące

oczy. Oprzytomniałem dopiero na tatami, kiedy dotarło do

mnie gdzie się znajduje przed oczyma przemknęło mi

całe życie. Dzieciństwo, młodość,

której chyba nigdy tak naprawdę nie miałem. A

jeszcze przypomniały mi się lekcji Lejli z Dju-djitsu,

córki mego afgańskiego nauczyciela Szafiego. Jak ona

znęcała się nad wszystkimi moimi biednymi czułymi

punktami, a ja w odwecie nic nie mogłem zrobić.

Podejrzewałem, że teraz nastąpi powtórka z

tamtych doświadczeń.


Z naprzeciwka wyszła na tatami jedna z dziewczyn. Piękne

włosy, cudna sylwetka. I oczy, z wyrazu których od razu

odczytałem, co teraz będzie. Teraz mnie będą bić.

Od razu zrobiło mi się smutno, bo gdyby tylko wiedział

jak pracują na tatami w Rosji, to obowiązkowo bym to

zademonstrował. Niestety nic nie miałem do zaproponowania.

Tylko własne plecy.


Dali mi do ręki pistolet, który okazał się ku

memu zdumieniu prawdziwym, a nie gumową imitacją. Wyglądało

na to, ze tu naprawdę pracowali jak w realnym życiu. I z

realną bronią. To, że na egzaminie noże mieli

prawdziwe nie zabawki już zdążyłem przyuważyć,

co było prawidłowe i z czym absolutnie zgadzałem się.

Ale zasmuciła mnie myśl, że bić będą

boleśnie.


Być może tylko pierwszy chwyt powinien być niezbyt

bolesny. Obezwładnianie uzbrojonego przestępcy, tzn. mnie.

Przełożyłem broń do lewej ręki i z

przyzwyczajenia odbezpieczyłem ją. Sprawdziłem czy nie

ma naboju w magazynku i stanąłem naprzeciwko dziewczyny.

Moje gmerania z pistoletem nie uszły uwadze obserwatorów,

usłyszałem jak dziewczyny leciutko podśmiewały

się zemnie. Zgadza się, nie byłem na strzelnicy.

Pistolet trzymałem na wysokości pasa, a nie na wyciągniętej

ręce jak wielu. Po prostu nie miałem ani siły ani

chęci podnosić go wyżej. Zawsze tak go trzymam,

Tadeusz już miał możliwość przekonać

się o tym.


Moją postawę trudno było nazwać gotowością

do walki. Tak naprawdę wyglądałem jak ostatnia oferma,

ale zawsze wyglądam podobnie, to nie moja wina. Na dodatek już

dawno zapomniałem jak trzeba przygotowywać się do

walki.


Dziewczyna ruszyła do przodu, pamiętałem tylko, że

gdybym stawiał opór to będzie znacznie bardziej

boleć. Dlatego i nie myślałem o stawianiu oporu. Ciało

samo zeszło z linii ataku, bo jeżeli potraficie umknąć

od kuli, to potraficie uniknąć i chwytu. To co zdarzyło

się dalej dla wielu było zupełnie niezrozumiałym.

Dziewczyna poślizgnęła się i spadła na

podłogę, tzn. nie spadła, bo w ostatniej chwili

zdążyłem zamiast przeprowadzenia uderzenia w szyje

trochę podtrzymać ją za głowę. Ale w tym

samym momencie lewa ręka absolutnie automatycznie przystawiła

lufę do jej skroni i nacisnęła spust. Miałem

takie wrażenie, jakby moja ręka żyła swoim

życiem, niezależnym od reszty ciała. To było

straszne. Nawet dla mnie samego. W zamarłej ciszy wszyscy

usłyszeli szczęk metalu. Nie miałem zamiaru

demonstrować jakichś popisów lub przechwałek po

prostu to było logicznym końcem kontr ataku. Wszyscy dobrze

to zrozumieli. W sali zapadła ciążąca cisza.

Dziewczyny czuły się jakoś nie swojo.


Przeprosiłem i powiedziałem, ze to wyszło przypadkiem

i więcej się nie powtórzy. Pomogłem dziewczynie

podnieść się i przekazałem jej pistolet. Chciałem

jak najszybciej go się pozbyć, czułem jakby palił

mi ręce.


Dziewczyna przyjęła znów pozycję wyjściową,

przed tym nieco potarłszy uściśniętą szyję.

Oczekiwała, że będę robić jakiś bolesny

chwyt albo "nożyce", lecz przesunąłem się

od zewnątrz, z lewej strony od lufy, blokując go swoim

ciałem. Mój łokieć zatrzymał się

centymetry od nasady jej nosa. Wybijać pistolet po tym chwycie

już nie było potrzeby. W oczach dziewczyny zastygło

przerażenie. Ciekawie jaki by wyraz zastygł w tych oczach,

gdybym skończył swój ruch. Tylny ruch innego łokcia

kończył się ciut poniżej jej potylicy.


Pod każdym względem niepotrzebnie wyszedłem na tatami.

Im dłużej tu znajdywałem się tym smutniejszym

robił się Tadeusz i tym bardziej jego funkcjonariuszki

wyglądały na przygnębione.


Zademonstrowałem kilka ruchów przy jednoczesnej pracy z

dwoma, a później z trzema przeciwnikami. W tym nie było

nic trudnego. Zwykła technika obrony jednego napastnika drugim.

Stara jak świat prawda - dziel i rządź. Im

więcej wokół masz przeciwników tym bardziej

oni przeszkadzają sobie nawzajem. I tym bardziej ciekawą

masz pracę, gdzie najgłówniejszym zadaniem jest

trzymanie ich na odległość. I później

możesz neutralizować po kolei jednego za drugim.

Neutralizować efektywnie i na długo, bo inaczej praca się

robi nie tylko nie interesująca, ale i dosyć męcząca.


Technika naprawdę nie była skomplikowaną, a chwyty

czasami wyglądały nawet na zbyt prymitywne. Przygnębiało

wszystkich tylko moje uporanie się z czasem. Niby on był

dla mnie z plasteliny, którą lepiłem jak chciałem

swoimi pokiereszowanymi rękoma. A to ściskałem go w

grudę, a to rozciągałem, a to zakręcałem

spiralą.


Dosłownie chwilę temu stałem na tatami taki słaby

i bezbronny, że aż samemu serce z żalu ściskało.

Natomiast wystarczyło dziewczynom zaatakować i ze mną

działo się coś niewytłumaczalnego. Rozpływałem

się w powietrzu, znikałem w obłoku jakichś

ruchów. W to, że przeprowadzałem kontr atak nikt nie

wątpił, jednak co dokładnie robiłem nikt nie

rozumiał. Niektóre z dziewczyn wręcz niczego nie

zdążały zauważyć. Ponoć sprawiałem

wrażenie jakbym znikał w równoległym świecie

lub zatrzymywałem czas, żeby zastosować swoje chwyty,

a później wracałem z powrotem i znów

uruchamiałem zegarek. To było podobne do czarów.


Wydaje mi się, że na dzisiaj już wystarczy wrażeń.

Poprosiłem Tadeusza by zwolnił mnie z tatami, na co

dostałem pozwolenie. Jego głos już nie był

wesołym. A i w oczach pojawił się jakiś nowy

wyraz. Nie wesoły również. Zapytałem czy coś

się stało, w odpowiedzi Tadeusz uważnie popatrzył

na mnie.


- Kim tak naprawdę pan jest?


- Tadeuszu, wszystko zapomniałeś, jestem Robin z Locksley,

na którego wołają Robin Hood, ale przyjaciele często

mnie zwą Batmanem.


Nawet nie uśmiechnął się z mego żartu,

widocznie nie do żartów mu teraz było.


- Nie trzeba było wpuszczać pana na tatami, teraz one będą

wątpić w swoje siły. Będą wątpić,

że potrafią zatrzymać przestępcę.


- Nie wprosiłem się tam, sami prosiliście. A

dziewczyny niech nie wątpią, bo one są najlepsze,

najlepsze na świecie. Tylko niech jeszcze nieco potrenują.

Na dodatek nie jestem przestępcą, pamiętasz? Jestem

masażystą. A masażystę dowolna dziewczyna

zatrzyma gołymi rękoma. Albo gołymi plecami, przy tym

zatrzyma co najmniej na kilka godzin.


Jak zrozumiałem egzamin był skończony, Tadeusz

powiedział coś dziewczynie w czarnym kimonie, policjanci

rozeszli się. Wyglądali na przybitych. Jedna z kobiet

podeszła do Anusi i patrząc w moja stronę coś jej

powiedziała. Kiedy odeszła, zapytałem o co chodzi.


- O czym tu panie plotkują?


- O niczym. Ona powiedziała, że mój rosyjski

przyjaciel jest prawdziwym szamanem. I prawdziwym dżentelmenem,

bo nigdy nie uderzy kobiety, po prostu ja zastrzeli, jeżeli taka

powstanie konieczność.


Nie zdążyłem nic odpowiedzieć, bo do nas znów

podszedł Tadeusz.


-Sierioża, czy pan mógłby przeprowadzić zajęcia

z naszymi chłopakami? To będzie bardzo pożyteczne dla

nich.


Pytająco spojrzałem na Anusię, absolutnie nie mając

chęci zajmowania się z jakimiś tam mężczyznami.

Miałem dziewczynę, którą byłem gotów

zajmować się całe swoje życie, więcej nie

potrzebowałem nikogo do szczęścia. Mimo to dobrze

wiedziałem, co ona mi powie, bo na pewno powie, że trzeba

chłopakami zająć się. Dlatego postanowiłem

zrobić coś po swojemu.


- Potrzebuję to omówić z panią Anną, lecz

wstępnie mogę powiedzieć, że jestem gotów

poświęcić jakiś czas waszym chłopcom. Prawda

w zamian proszę trochę odciążyć panią

Annę, bo ma zbyt dużo obowiązków, a ja czasem

potrzebuję jej rady z różnych zagadnień, mam

zamiar omówić z nią pewne chwyty. Byłoby

dobrze, jakbym miał możliwość potrenować z

nią, więc chyba trzeba będzie zwolnić ją z

wykonywania niektórych obowiązków służbowych.

Oczywiście na ile jest to możliwe. Umowa stoi?


Tadeusz uśmiechnął się ze zrozumieniem, sądząc

po mojej twarzy targować się nie miałem zamiaru. To

było jasne.


- Nie ma problemu. Kiedy pan ma czas?


Kilka chwil poszeptaliśmy z Anusią. Zajęć z kursu

samoobrony w soboty nie mogła odwołać, dlatego

postanowiliśmy, że w sobotę, w czasie mojej

przymusowej samotności, mógłbym zająć się

z policjantami walką wręcz. I może czasami wieczorem w

ciągu tygodnia, kiedy Ania ma treningi z jej uczennicami "z

cywila". Pozostałe wieczory miałem zamiar zajmować

się z Anusią, jednakże nie walką wręcz.

Dlatego umówiłem się z Tadeuszem na spotkanie w

następną sobotę.


Tym czasem do sali już kilka razy zaglądały ładniutkie

kobiecy główki. Widocznie nasz egzamin przeciągnął

się w czasie, a za drzwiami czekała nowa grupa. Tadeusz

uścisnął mi rękę na pożegnanie,

wyglądał nadal na niewyraźnego. No cóż,

sam sobie winien, nie trzeba było mnie wyciągać na

tatami.


Lecz Anusia też nie wyglądała na wesołą,

więc zapytałem co się stało.


- Nic się nie stało. Tylko teraz zupełnie nie wiem jak

mam dalej prowadzić swoje treningi, bo tego co nam pokazałeś

nie da się nauczyć.


Po raz pierwszy Anusia zwróciła się do mnie na "ty",

a nie per "pan". Wyglądało to, że naprawdę

ją to martwi, chociaż starała się tego nie

okazywać. Moja droga dziewczyno, nie warto martwić się

takimi drobnostkami. W tym momencie zachciało mi się ją

przytulić i uspokoić. Zamiast tego spróbowałem

zażartować.


- Ale nie zademonstrowałem wszystkich moich umiejętności.

Pani Anusiu, nawet pani nie wie, jak potrafię całować.

A jeżeli mam być poważnym, to na niektóre

rzeczy trzeba umieć przymykać oczy.


- Ale nie zademonstrowałem wszystkich moich umiejętności.

Pani Anusia nawet nie wie, jak potrafię całować. Lecz

mówiąc poważnie, to na niektóre rzeczy trzeba

umieć przymykać oczy. W naszym plemieniu istnieje nawet

specjalna modlitwa dla takich przypadków: "Boże,

daj mi siły aby zmienić to co mogę, i pokory, żeby

przyjąć to, czego zmienić nie mogę. I mądrości,

żeby odróżnić jedno od drugiego".


Wziąłem ją za rękę i uważnie spojrzałem

w oczy.


- Uważaj to za zwyczajny trik, a jeszcze lepiej, że nigdy

nie wychodziłem na tatami. Wtedy będziesz mogła

pracować dalej, tym bardziej, że jako instruktor jesteś

znakomita i bardzo dobrze przygotowujesz dziewczyny. To jest prawdą.


Anusia podniosła oczy, było jej przyjemnie, że ją

pochwalono. Może i naprawdę nie jest tak źle, jak się

jej wydawało. Powiedziała tylko jedno:


- Dziękuję.


Powiedziała to po polsku, więc domyśliłem się,

że nadal nie zupełnie doszła do siebie. Nie

wytrzymałem i pocałowałem ją w rękę,

dokładniej wewnętrzną stronę dłoni, co ją

odrobinę zdziwiło, ale widać było, że to

była przyjemna niespodzianka, bo kiedyś w dawnym życiu

zawsze całowałem jej dłonie. Bardzo dobrze wiedziałem

czego jej teraz potrzeba, dlatego zapytałem z uśmiechem:


- Jeżeli się nie mylę, za drzwiami czeka nowa grupa?

Może zaczniemy wreszcie następny trening? Bo im wcześniej

to zrobimy tym wcześniej skończymy, co znaczy, że

szybciej wrócimy do domu. Jak mówią u nas w

milicji - wcześniej wpadniesz wcześniej wyjdziesz.


- U nas w policji mówią inaczej: wcześniej

wpadniesz, dłużej siedzieć będziesz.


- Ale to nie nasz przypadek, przecież mamy sporo spraw do

załatwienia w domu, no to jak?


Anusia uśmiechnęła się. Ba! Jaki to był

cudowny uśmiech! W jej oczach nie było już smutku.


- No tak, więc zacznijmy.


I poszła do drzwi by wpuścić następną grupę.

Wróciłem do stołu, bo nie miałem wątpliwości,

że dzisiaj więcej mnie nie zaproszą na tatami. Nie

pomyliłem się, jak na pierwszy raz dla Ani wystarczyło

wrażeń i trików również.


Oprócz tego, dzięki tym moim trikom egzamin przeciągnął

się prawie o pół godziny, czym zmusiliśmy

następna grupę do czekania, a nie było to zbyt dobrze,

tym bardziej, że w tej grupie były dziewczyny "z

cywila", a dokładniej szesnaście pań.


Lecz Anusia była znów w swoim żywiole. Patrzyłem

jak robiła rozgrzewkę, w której najbardziej mi się

spodobała obecność wielu tanecznych elementów.

Co może być lepszym rozgrzaniem niż taniec z

partnerem? Jednakże dziewczyny tańczyły same.

Zauważyłem, że w odróżnieniu od

policjantek, te panie patrzyły na mnie z większym

zainteresowaniem, pewnie wyobrażając mnie sobie w roli

manekina dla ciosów. Po plecach nagle mi przeszło

drżenie, pomyślałem, że panie w cywilu mogą

być bardziej krwiożerczymi niż funkcjonariuszki. Na

moje szczęście po rozgrzewce dziewczyny przystąpiły

do powtórki poznanych wcześniej technik, mianowicie praca

ze środkami obrony własnej.


Zgadzałem się absolutnie z tym, że na każdym

zajęciu trzeba powtarzać poprzedni materiał, żeby

doprowadzić wyuczone chwyty do automatyzmu. Następnie

dopiero poznawać nowe elementy, ale na każdym treningu

powtarzać stare, żeby przy ich wykonaniu działał

refleks, nie mózg. Tak, najważniejszym jest refleks.


Lecz to, że panie pracowały na sali z gazem i pistoletami

gazowymi, nie spodobało mi się. Podobne treningi trzeba

przeprowadzać na świeżym powietrzu, aby nauczyć

dziewczyny żeby brały pod uwagę kierunek ruchu

powietrza. Później trzeba popracować na ograniczonej

przestrzeni, na przykład w windzie, na krótką

odległość. Praca z paralizatorem też nie była

zbliżoną idealnie do pracy w realnych warunkach. Inną

sprawą jest uderzyć z całej siły manekin

paralizatorem, chociaż samo uderzenie wyglądało

imponująco, nawet jeżeli paralizator był nie

naładowanym. Jednak w realnym życiu zazwyczaj ten przyrząd

znajdował się w torebce, a nie od razu w ręku

uczennicy. I jeżeli by mnie spytano, co wolałbym użyć

do obrony gaz czy paralizator, znajdujące się w torebce,

moja odpowiedź byłaby jednoznaczną, lepiej użyć

torebkę, która znajduje się bliżej, a

najważniejsze, że jest pod ręką. Wykorzystywać

trzeba to, co trzymasz aktualnie w ręku.


Idąc ciemną ulicą, trzeba wziąć do ręki

gaz. Wchodząc na klatkę schodową - wyjąć

paralizator z torebki, bo w krytycznej, stresowej sytuacji o tym

wszystkim elementarnie można zapomnieć. Z resztą nikt

wtedy i nie pozwoli wam je z torebki wyjąć.


Na dodatek uważam, że kobiety i tak mają co nosić

w torebce - puder, pomadkę, grzebień, lusterko i

jeszcze milion bardzo i nie bardzo potrzebnych drobiazgów.

Więc nie rozumiałem, po co tam jeszcze nosić nikomu

nieprzydatny chłam w rodzaju paralizatora lub gazu obronnego.

Trzeba brać pod uwagę zwykły fakt, że ilość

środków obronnych tak nie wpływa na bezpieczeństwo,

jak umiejętność władania nimi. Dlatego trzeba

zaczynać od najprostszego - tego co macie zawsze pod

ręką, m.in. z torebki, która w umiejętnych

rękach może okazać się poważną bronią.


Dopóki dziewczyny pracowały przy manekinach, Anusia w

paru zdaniach wytłumaczyła mi teorie bezpieczeństwa.

Uważano według metodyki Norberta Mertensa, że dla

uratowania się przed napastnikiem trzeba było postarać

się możliwie najwcześniej zobaczyć zagrożenie

i spróbować go uniknąć, tzn. próbować

uciec. Lub znaleźć kontakt z przestępcą. Jeżeli

to nie zadziała, to zastosować chwyty samoobrony.


Wszystko to brzmiało dosyć znajomo. Nazywaliśmy to

wyborem bezpieczniejszej drogi, próbą uniknięcia

nieprzyjemności, jeśli to nie wypaliło, to wtedy

trzeba działać. Gotowy jestem nawet przyznać, że

od przestępcy można uciec. Możliwe to się nie

uda, ale co stoi na przeszkodzie aby spróbować? Jednak

to, że z przestępcą można dogadać się,

wydaje mi się mocno naciąganym lub w ogóle błędnym

założeniem. O ile człowiek zdecydował się

dokonać przestępstwa, to nie widzę możliwości

słowami go powstrzymać. Eksperymenty tu mogą skończyć

się dosyć nieciekawie.


Co więcej napastnik dosyć często pracuje według

jednego z najbardziej rozpowszechnionych schematów zachowania.

Pierwszy to kiedy swoimi chamskimi, grubiańskimi i poniżającymi

docinkami próbuje was wyprowadzić z równowagi. Na

takiego osobnika nie trzeba zwracać uwagi i spokojnie przejść

obok. Do was osobiście nikt nigdy nie zwraca się w podobny

sposób, więc was to nie dotyczy. W tym towarzystwie nie

macie czego szukać.


Drugi schemat, to kiedy do was mogą się zwrócić

niby w przyjacielskim i żartobliwym tonie. Złożyć

na przykład następującą propozycję: "Jaki

fajny telefon, może sprezentuje go mi pani?" W podobnej

sytuacji trzeba puścić mimo uszy żarty, bo dowolna

emocjonalna reakcja - uśmiech lub agresja - będzie

waszą porażką, bo przestępcy są na nią

przygotowani. W ostateczności można rozmowę prowadzić

srogim tonem i to tylko w ten sposób, żeby od razu dać

do zrozumienia napastnikom, że nie macie czasu na rozmowę z

nimi: "Panowie, bardzo mi się spieszy". I

natychmiast zmykacie.


W dowolnym przypadku nie macie szans "przegadać"

przestępców, którzy wcześniej do takich

sytuacji przygotowują się, w odróżnieniu od

was. Jest jeden wyjątek, kiedy naprawdę nie macie już

żadnej szansy - trzeba próbować zagadać

napastnika. Kiedy on wyjmie nóż, zapytać go: "A

co dalej?" Kiedy spróbuje wytłumaczyć, co

będzie dalej, zapytać znów: "A co dalej?"

Być może to go zmusi do zastanowienia, a wam da odrobinę

czasu na działanie. Wątpię, czy ta technika sprawdzi

się, jednak dlaczegoż nie spróbować?


Tym czasem Anusia już prowadziła podstawową cześć

treningu - praca nad uderzeniami i obrona przed ciosami. Jak

wśród dziewczyn-policjantek tak i wśród

dziewczyn-cywilów nie zauważyłem żadnych oznak

człowieczeństwa i humanitaryzmu. Zadawały ciosy

pięścią i wewnętrzną stroną dłoni

biły w nasadę nosa, uderzały w manekin łokciem i

kolanem, wykonywały pchnięcia palcami w oczy, gardło i

krocze. Nawet biły głową biedne manekiny po nosach,

biły mocno, od serca, dało się zauważyć

dobrą szkołę. Widać było również

jak dużo sił i czasu było temu poświęcone,

być może nawet nie jeden rok.


Anusia mówiła, że panie uczestniczą na zajęcia

dopiero od pół roku, całkiem możliwe, ale nie

wątpiłem w to, że przed tym te dziewczyny kilka lat

uprawiały jakieś sztuki walki.


Lecz to wszystko było nie tym, co chciałem zobaczyć.

Widać było świetną formę fizyczną pań,

w niczym nie ustępowały pod tym względem

funkcjonariuszkom, a ja chciałbym zobaczyć jak te

wszystkie chwyty zrobiłyby zwykłe dziewczyny na ulicy.

Które na przykład nie potrafią dosyć mocno

uderzyć pięścią, a tym bardziej głową w

nos. Które nawet w ogóle nie potrafią uderzyć

innego człowieka. Dla nich z tej techniki pozostałyby tylko

ciosy łokciem i kolanem, no i jeszcze być może

pchnięcia w oczy i krocze.


Panie nadal ostro ćwiczyły obronę przed uderzeniem.

Jeżeli napastnik robił cios z przodu czy z góry -

blokowały go ręką, wykonywały pchnięcie

nadgarstkiem w nos i następnie uderzenie nogą w

krocze.


Przy uderzeniu od dołu - usuwały się w bok,

łapiąc i ściskając napastnika za gardło i

robiły cios nogą w kolano. Po tym jak przeciwnik pochylał

się do dołu, dobijały go uderzeniem nogą w głowę.


Wszystkie te blokowania, chwyty za gardło i reszta wyglądały

dosyć skomplikowanie. Dla obrony nie warto wykorzystywać

blokowania, bo przeciwnik i tak to przebije. Wystarczy usunąć

się z linii ataku. Jednocześnie ciosy nogą w krocze i

w kolano, nadgarstkiem w nos, a szczególnie dobijanie wydało

mi się bardzo rozumnym. Napastnika koniecznie trzeba dobić,

bo niewykonana do końca praca zawsze oznacza początek

następnej, bardziej ciężkiej pracy. Zauważę,

że nie zabijać, a dobijać, tzn. uniemożliwić

przestępcy dogonienie was lub prześladowanie. Cios w

kolano, w głowę kolanem czy nogą w krocze doskonale

się tu sprawdzą.


A już absolutnie fantastycznymi wydawały mi się tak

zwane wykańczające chwyty. Przytrzymywanie głowy

kciukami za podbródek, lub nosa przy pomocy wskazującego

i środkowego palca. Uścisk kantem dłoni pomiędzy

ustami i nosem, pchnięcia ręką w krtań, ucisk

gardła kciukami, po którym jak wytłumaczyła

Anusia przeciwnik straci przytomność w trzy minuty, a za

3-8 minut może nastąpić i śmierć kliniczna.

Mimowolnie chciałem zapytać, a któż to wam da

te trzy minuty? Jeżeli chcecie zabić wystarczy nacisnąć

na tętnicę główną i człowiek umrze w

kilka sekund. Jednak to już trudno nazwać obroną

własną. Wydawało mi się, że te wszystkie

"wykańczające chwyty" zupełnie tu były

nie na miejscu. Jedynie co z tego by się przydało to

pchnięcia kciukami w oczy i krocze napastnika.


Niezauważalnie zajęcie dobiegło końca. Dziewczyny

podchodziły do instruktorki z zadowolonymi uśmiechami na

twarzy, coś jej mówiły po polsku, kiwały głową

w moją stronę. Żartowały. Potem wszystkie wyszły

z sali i poszły wziąć prysznic.


Też udałem się do przebieralni. Prysznice niestety

były osobne dla kobiet i mężczyzn, ale już nie

można było mnie tym zadziwić. Chociaż sam pod

prysznicem czułem się jak sierota. Nawet nie chciałem

teraz trafić na żeńską połowę, po

prostu brakowało mi Anusi. Nie było komu podać mydła,

nie było komu umyć moje biedne i zranione plecy. Na domiar

wszystkiego zacząłem martwić się, czy stopniowo

nie przyzwyczajam się do tych samotnych wodnych zabiegów.

Przecież dopóki człowiek sprzeciwia się to

żyje. Sprzeciwiałem się, lecz pod prysznicem znów

byłem sam.


Jednakże po treningu pojechaliśmy do niedużej

restauracji na obiad. Natychmiast wszystkie smutne myśli

zniknęły, bo nie jestem pamiętliwy. Moja siostra nawet

uważa, że mam tylko jedną wadę - jestem

zbyt dobrotliwym człowiekiem, ale ona się myli. Niestety

wad mam znacznie więcej, co najmniej dwie. Druga to zbyt krótka

pamięć. Szybko zapominam niedobre rzeczy, więc o

samotnym prysznicu już nie wspominałem.


Dokonanie wyboru dań powierzyłem Anusi, wiedziałem,

nie zostawi mnie głodnym. Nie pomyliłem się, sądząc

po jej zamówieniu, które właśnie składała

kelnerowi.


- Na pierwsze danie poprosimy barszcz, na drugie sznycel po wiedeńsku

i sałatkę z pomidorów. Do tego jeszcze kawę i

butelkę wina.


Od razu zrobiło mi się lżej na sercu. Byłem gotów

umrzeć z miłości, lecz umierać z głodu

zawsze uważałem za największy absurd. Anusia zwróciła

się do mnie:


- Coś jeszcze pan chce?


- Na razie nie wiem, być może później

powtórzymy zamówienie.


- Krzysztof mówił, ze pan ma dobry apetyt.


Skromnie opuściwszy oczy, odpowiedziałem:


- Sam też jestem dobry, po prostu pani jeszcze nie spróbowała.


Który z Krzyśków, Junior czy Starszy, wydał

tajemnicę wojskową o moim apetycie, teraz mnie nie

interesowało. Na wszystko przyjdzie swój czas. Teraz nie

miałem do nich głowy, ale jak spotkam - pogryzę.

Obecnie miałem myśli zajęte kimś innym. W dodatku

dobry apetyt, na ile pamiętałem, nie był jakąś

wadą. Czasami za wadę uchodził duży brzuch,

chociaż jak mawiała moja mama - dobrego człowieka

powinno być dużo, jednak ja wdałem się w ojca,

byłem dobrym, lecz nie było mnie za wiele.


Siedzieliśmy popijając winko i rozmawiając. Po

barszczu, sznyclu nadeszła pora na zwierzenia. Prawda, zawsze

uważałem, że po sytym obiedzie najlepsza jest godzinka

leżakowania, ale nie byłem sam. W przeciwnym przypadku nie

zwlekałbym ani chwili, jednak obok Anusi coś ze mną

działo się nie tak. Każdy psychiatra bez wątpienia

by postawił diagnozę schizofrenii, w zaawansowanym stadium

najlepiej - i chyba nie pomyliłby się nawet.


Ze mną naprawdę coś się działo niezwykłego.

Czy odwrotnie - najbardziej pospolite rozdwojenie jaźni.

Na przykład znacznie zmądrzałem, potrafiłem

prowadzić towarzyskie rozmowy, czasami wykazując się

głębokimi i ciekawymi przemyśleniami. Sam słuchałem

siebie ze zdziwieniem. Niby skąd to wszystko się wzięło

we mnie?! I czy aby na pewno to ja przed chwilą powiedziałem?


Anusie było ciekawie w moim towarzystwie, czułem to.

Czasami ze zdziwieniem podnosiła oczy, coś pytała i

kiwała głową. Jakkolwiek była to tylko jedna moja

połowa, w której pojawiła się jakaś

cząstka Ani. Właśnie dzięki niej moje myśli

i słowa nabrały zgrabności i doskonałości,

które nie były wcześniej moimi przymiotami.

Natomiast druga połowa pozostała niezmienną. I myśli

miała tak samo głupie, jak kiedyś. Lecz myśli te

dotyczyły Anusi i wymarzonej godzinki leżakowania z nią.


Zostawiliśmy samochód obok restauracji i poszliśmy

na piechotę. Zwiedziliśmy po drodze kościół

Św. Marii Magdaleny, pospacerowaliśmy nad Odrą wzdłuż

bulwaru Dunikowskiego i bardzo długo siedzieliśmy na

ławeczce w niedużym parku. Faktycznie, na tej ławeczce

trochę więcej spędziliśmy czasu. Po prostu

zagadaliśmy się i zapomnieliśmy o całym świecie.

O czasie, o otoczeniu. Proszę mi wierzyć, że z taką

rozmówczyni jak Anusia to wcale nie jest trudnym. Dopiero

zmierzch zmusił nas by powrócić do rzeczywistości.


Jakże jest dobrze nigdzie nie spieszyć się. Przed nami

była jeszcze cała niedziela.


ROZDZIAŁ IX


Wróciliśmy do domu koło jedenastej. I prawie całą

noc przegadaliśmy o Marcu Chagallu, o nowej płycie Joe

Cockera. O przeczytanej w czasie pobytu Ani w Moskwie książce

"Altwiolista Daniłov" autorstwa Władimira

Orłowa. Zresztą nie tak dawno wyszła następna

jego książka "Aptekarz".


Wspominałem jak po czwartej klasie podstawówki rodzice

"zesłali" mnie prawie na całe lato, lecz nie na

Syberię, a znaczniej gorzej. Zesłano mnie na wieś,

która znajdowała się na północ od

Moskwy, pośrodku parku narodowego. Było tam mnóstwo

łosi, dzików i saren, jednak żadnej dziewczyny w

moim wieku. Z chłopaków rówieśników

miałem do towarzystwa tylko kuzyna - Kolę, który

ciągle znikał gdzieś ze swoim starszym bratem

Aleksandrem. Mnie jako obcego z miasta, do swej paczki nie brali. Ale

dzięki temu zaprzyjaźniłem się z innym kuzynem -

Wołodią, który mając lat osiemnaście

niefortunnie zanurkował do rzeki, uszkodził sobie kręgosłup

i od kilku lat miał sparaliżowane nogi. Niedużym

wózkiem na kołach z łańcuchem od roweru,

przyjeżdżał do najbliższego stawu, gdzie całymi

dniami łowiliśmy z nim karasie. Ależ było fajnie!

Chociaż i tak cały czas tęskniłem za miastem,

dopóki Wołodia nie dał mi do przeczytania jednej ze

swoich książek, jedyna która była dla dzieci.

Książka miała tytuł "Czterej pancerni i

pies". Jaki to był skarb! Wyobrażacie sobie, że

jeszcze pół roku temu ten film pokazali w telewizji.

Emitowano ten serial w porannych godzinach, kiedy wszystkie normalne

dzieci są w szkole na zajęciach. Żeby obejrzeć

choćby jeden odcinek kiedyś nawet poszedłem na wagary.

Ale czego nie zrobisz dla takiego filmu! A tu taki fart -

książka! Dla mnie to było więcej niż

szczęście. Tylko jedna drobnostka całkiem nieistotna

trochę mi psuła radość - książka

była w języku polskim.


Co wieczór chowałem się w oborze i czytałem ją

przez całe lato. Język był trochę podobny do

rosyjskiego, niektóre słowa były zrozumiałe,

lecz niestety nie wszystkie. Resztę nadrabiałem wyobraźnią,

wyobrażając sobie jakie to ciekawe rzeczy mogą być

tam napisane. Wręcz czarodziejskie. Byłem podobny do kota,

który kręci się wokół dużego słoika

śmietany, jednak dobrać się do niej nie potrafi,

dlatego że słoik jest dobrze przykryty pokrywką.


Jakże dawno to było, po czwartej klasie, to w całkiem

innym życiu.


Dzisiaj nie było kominka, nie było świec. Siedzieliśmy

w kuchni przy okrągłym szklanym stole. Piliśmy herbatę

i rozmawiali, rozmawiali, rozmawiali... Jakbyśmy całe

życie czekali na tą okazję, żeby wygadać się

nawzajem. I tu ta możliwość nastąpiła. Tak

minęła pierwsza doba mojej znajomości z panią

Anusią - Anną Bartkiewicz.


Potem położono mnie do łóżka, pocałowano

w policzek i życzono dobrej nocy. Dziwne, ale zasnąłem

prawie natychmiast. I prawie od razu miałem sen, w którym

główna bohaterką oczywiście była Ona.


Obudziłem się w bardzo dobrym nastroju, słodko

przeciągnąłem się i z przyzwyczajenia sprawdziłem

ręką łóżko. Niestety, to był tylko

sen, znów obok mnie nikogo nie było. Jednakże

dzisiaj podszedłem do tego znacznie spokojnie. Pomyślałem,

że w ten oto sposób skrada się w życie

człowieka starość. Będzie niedługo

trzydziecha na karku i nikt już nie chce spędzić nocy

razem z tobą. Stajesz się nieinteresującym i nikomu

niepotrzebnym.


Lecz takie myśli mnie o dziwo dzisiaj nie zasmuciły.

Możliwe, że przyczyną tego był piękny

czerwcowy poranek, a może to, że w sąsiednim pokoju

spała najpiękniejsza kobieta świata. A może już

nie spała?


Znów wyczułem smaczne zapachy. Z kuchni jak i wczoraj

roztaczały się aromaty szykowanego tam śniadania.

Wylazłem spod kołdry i ruszyłem w stronę

pobudzającej wyobraźnie i apetyt woni.


Dzisiaj starałem się nie tupać jak słoń, tak

jak wczoraj. Jednak nie udało mi się niezauważalnie

wślizgnąć się pod czyjś szlafrok. Mój

manewr był zdemaskowany od razu i zablokowany jeszcze z daleka,

nie zdążyłem pojawić się w kuchni jak

usłyszałem:


- A, śpioch wreszcie się obudził!


Po takich słowach mogłem tylko podejść do tej, co

to powiedziała i pocałować ją w policzek.


- Nieprawda. Śpiochy nigdy nie wstają do południa lub

dokąd nie dostaną całusa od pięknej królewny.


Dzisiaj widocznie Anusia była bardziej przychylnie nastawiona,

więc nie dała śpiochowi zginąć i pocałowała

mnie w policzek. Lecz to znów był buziak przyjacielski, a

ja miałem nadzieje na więcej. Dlatego spróbowałem

zrobić jakiś sprytny chwyt, co widać nie było

moją domeną i Anusia łatwo wyślizgnęła

się z moich rąk. Co szczerzę mówiąc nawet

mnie nie zmartwiło, bo i tak pozostała obok. W swoim

króciutkim satynowym szlafroczku, a jej kolana znów

doprowadzały mnie do obłędu. No cóż ja

mogłem na to poradzić - nic, chciałem bardzo

pogłaskać te kolana, tym bardziej, że kiedyś to

sobie przyrzekłem.


Nagle wyczułem, że w ostatniej dobie chyba nastąpiła

jakaś zmiana. Przy tym to było coś poważnego.

Próbowałem określić co to było, nawet nie

wiem jak to poczułem. Niby dzisiejszy poranek był kopią

wczorajszego, dokładnie taki sam buziak w policzek. Taka sama

nieuchwytna Anusia, w tym samym szlafroczku, i te same kolana pod

nim. Jednak coś na świecie zmieniło się. Coś

czego nie mogłem uchwycić.


Nagle mnie oświeciło, zrozumiałem co się stało.

Anusia! Ona się zmieniła w ciągu ostatniej doby, i to

jak!


Mnie dobrze było z nią od pierwszej minuty naszej

znajomości. Chociaż to zdarzyło się całkiem

w innym kraju i całkiem innym życiu. Inaczej też miała

na imię. Nie Anusia. Nawet wówczas czułem się z

nią lekko i swobodnie, podobnie jak i ona ze mną. Jednak

czułem jakiś chłodek gdzieś w głębi jej

duszy. Mogła ogrzać słowem i w tym samym momencie

oblać zimna wodą, nawet nie robiła tego słowem -

czasami wystarczyło jej spojrzenia. To była zadziwiająco

piękna kobieta, fantastycznie ładna, ale to była

dziewczyna z wyższych sfer. Bliska i zarazem niedostępna.

No i na dodatek ten lekki chłodek w jej sercu.


Mimo tego dzisiaj przede mną stała zupełnie inna

dziewczyna. Nawet jej uroda się nieco zmieniła, chyba stała

się bardziej ciepłą. Pojawiło się w niej coś

ckliwego, bezbronnego, prawie dziecinnego, i wyczuwało się

jakieś miłe ciepełko promieniujące od niej.


Nigdy nie byłem żonaty, dlatego mogłem się mylić,

ale chyba dawniej to nazywano ciepłem ogniska domowego, a Anusię

w takim przypadku - jego opiekunką. Dopiero teraz

zrozumiałem, że czułem od niej domowe ciepło,

ogniska, rodziny. Dzisiaj była po prostu żoną

kochającą i kochaną. Taką, o której

mężczyźni mogą tylko marzyć. I jeżeliby

który zobaczył chociaż raz taką kobietę,

mógł być pewien, że nadaremnie nie żył.


To było zadziwiające, nigdy bym nie pomyślał, że

potrafię odczuwać na tyle światłe i wzniosłe

uczucia. I że kiedyś w życiu spotkam taką

kobietę. Moja dzisiejsza domowa i milusińska Anusia była

mi sto razy bliższą , niż wczorajsza piękna dama

z wyższych sfer.


Jedliśmy śniadanie, piliśmy herbatę,

żartowaliśmy. Nagle zrozumiałem, że jej kolana

już nie są szczytem moich marzeń. Dzisiaj dostałem

znacznie więcej - obok siedziała najbardziej bliska

mi osoba na świecie. Ona była moja, ciałem i duszą.

Była moją połówka od końców stóp

po czubek głowy. Ona była moją.


Ona też to zrozumiała. W jej oczach zobaczyłem to

zrozumienie, uświadomienie, że będziemy razem i

będziemy szczęśliwi. I będzie nam dobrze nawzajem

ze sobą.


Dopiero teraz przede mną otworzył się "Faust"

Goethego, jego Mefistofeles, proponujący władzę,

wiedzę i ziemskie dobra w zamian za duszę. Jakże jest

fajnym władanie ciałem ukochanej dziewczyny, tymczasem

naprawdę fantastycznym jest władać jej duszą. Być

obecnym w jej myślach. Nawet słowo władać niezbyt

tu pasuje. Kiedy dusza i myśli ukochanej stają się

cząstką ciebie, a ty ich cząstką, tylko wtedy

jesteś w stanie poznać najwyższą rozkosz.


Teraz byłem gotów spać sam. Brać prysznic w

dumnej samotności, a nawet nie składać Anusi swoich

niemoralnych propozycji. Nie mieliśmy już więcej

powodu bawić się w kotka i myszkę. Oboje rozumieliśmy,

że tak jest zapisane w naszej Księdze Losu. Będziemy

razem i to jest nieuniknionym.


Po tym wszystko wróciło na swoje miejsca. Było to

podobne do ślubu, lecz nie w kościele, a w niebiosach.

Staliśmy się mężem i żoną. Od teraz i

na zawsze, w szczęściu i w biedzie, dopóki śmierć

nas nie rozłączy.


Nie uwierzycie, to wszystko się działo podczas śniadania.

W trakcie naszego weselnego śniadania. Drugiego dnia naszej

znajomości. Przy tym nie wypowiedzieliśmy ani słowa.

Piliśmy herbatę z konfiturami z poziomek, zrobionymi przez

moja mamę. I tylko gdzieś w górze nad naszymi

głowami ciche jak echo brzmiały piękne i uroczyste

słowa:


- Czy zgadasz się...


I tylko nasze oczy odpowiadały:


- Zgadzam się.


- Zgadzam się.


A potem można było pocałować narzeczoną i po

raz pierwszy pocałowaliśmy się naprawdę. Długo,

słodko, podniośle. Po takim pocałunku można nie

spieszyć się z pierwszą nocą poślubną,

bo przed nami teraz było całe życie. Życie we

dwoje.


Po tym pocałunku, który nieco nas ogłuszył i

może nawet odrobinę wystraszył długo

dochodziliśmy do siebie. Kręciło mi się w głowie.

Miałem wrażenie, że nastąpiła śmierć,

niby umarłem i znalazłem się w raju. Lub, że

brakuje mi tlenu i jeszcze chwila a umrę, jeżeli tylko nie

uratuje mnie drugi pocałunek. Postanowiliśmy nie ryzykować,

bo zagadnienia życia a śmierci w tym momencie interesowały

nas najmniej i na wszelki wypadek pocałowaliśmy się po

raz drugi. Drugi pocałunek spodobał się nam znacznie

bardziej, a następnie poszliśmy....


Na spacer. Wiem - nie uwierzycie mi, ale to wasza sprawa. Jednak my

naprawdę udaliśmy się nie do sypialni, a na spacer nad

Odrę. Teraz nie mieliśmy dokąd się spieszyć,

bo oboje rozumieliśmy, że należymy do siebie ciałem

i duszą. A to znacznie więcej niż władanie samym

ciałem. Zadziwiające uczucie, którym rozkoszowaliśmy

się w pełni.


Połączyliśmy się w jedno i lataliśmy gdzieś

w obłokach. Żartowaliśmy z siebie nawzajem i śmialiśmy

się jak dzieci. Czułem się jak kosmonauta, który

wyszedł w otwartą przestrzeń kosmiczną,

nieważkość była bardzo przyjemna, ale odrobinę

przerażała. Jak kosmonauta sprawdza, czy nadal jest lina,

która łączy go ze statkiem, tak i ja co minuta

dotykałem Anusię, robiąc to całkowicie odruchowo,

niby sprawdzając czy jest na miejscu, i czy to nie był

tylko sen. Wciąż była obok. Mój dotyk nie był

nieprzyjemnym dla niej, możliwe nawet, że ona go wcale nie

zauważała. Jak nie zauważała moich lekkich

pocałunków, kiedy całowałem jej włosy, jej

ręce, co było tak naturalnym, że mogło nie

zwrócić jej uwagi. Ale widziałem, że sprawia

jej to przyjemność, widziałem to w jej śmiejących

się oczach, w jej uśmiechu. Światło, które

promieniowało od niej było nad podziw ciepłe i

radosne.


Anusia mieszkała niedaleko kościoła Św. Wita, w

starej i bardzo pięknej dzielnicy Wrocławia. Po spacerze

nad Odrą długi czas jeszcze chodziliśmy po jego

ulicach, a w drodze powrotnej do domu zajrzeliśmy do niedużej

winiarni, która okazała się bardzo przytulnym

miejscem.


Barman uśmiechnął się do nas jak do dawnych

znajomych, Anusia powiedziała, że często tu wpada. Od

razu zgadłem dlaczego - w zakątku na niedużej

scenie trzech muzyków grało jazz. Usiedliśmy przy

stoliku obok. Kelner przyniósł butelkę czerwonego

wina, wybranego przez Anię i jakieś lekkie przekąski.

A my znów nie mieliśmy powodu, żeby nie napić

się.


W wojsku istnieje tradycja pić trzeci toast milcząc. Za

tych, którzy nie powrócili. Na flocie piją trzeci

kieliszek za tych, co na morzu. A my piliśmy za siebie i to

morze miłości, w którym dzisiaj się kapaliśmy

cały dzień. Dlatego piliśmy w milczeniu, nie

wznosiliśmy toastów, po prosto rozmawialiśmy

popijając wino. Tańczyliśmy przed sceną na

niedużym parkiecie do późnego wieczoru.


Do domu wróciliśmy już koło północy

i jeszcze ze dwie godziny przegadaliśmy przy kominku w pokoju

gościnnym. Dopiero teraz zauważyłem stojące na

kominku kilka zdjęć niedużego, ale ładnie

zbudowanego młodego mężczyzny. Miał sportową

sylwetkę i bardzo piękny uśmiech. Na niektórych

zdjęciach on stał obok Anusi. W czymś ledwo

zauważalnym byli podobni do siebie. Tak bywa z małżonkami,

którzy spędzili razem długie i szczęśliwe

życie. Domyśliłem się, że to jej były

mąż. Jeszcze w zeszłym życiu wiedziałem, że

jest dyplomatą i kilka lat pracował w polskiej ambasadzie w

Moskwie. Jednak jego fotografię widziałem po raz pierwszy.

Oprócz tego wiadomość o jej rozwodzie była dla

mnie dużą nowiną.


Była to bardzo dobrana i piękna para i pewnie nie warto

było pytać dlaczego się rozstali. Mimo to nie

wytrzymałem i zapytałem. Anusia chwilę zamyśliła

się.


- W Nowym Testamencie jest zapisana jedna bardzo prosta prawda.

Wierny w małym i w wielkim będzie wiernym, a kto w drobnej

rzeczy jest nieuczciwym ten i w wielkiej nieuczciwym będzie...


Nie odpowiedziała na moje pytanie, lecz zrozumiałem, że

nie trzeba nalegać. Z dalszej rozmowy wynikło, że rok

temu rozstali się i mąż odchodząc zostawił

jej to wszystko. Dom we Wrocławiu, domek myśliwski gdzieś

pod miastem, samochód. Zabrał tylko cząstkę jej

serca. Nie trudno było zgadnąć, że ona nadal go

kochała. Spróbowałem zmienić temat.


- Wiesz, też kiedyś czytałem Nowy Testament, ale

spodobała mi się tam całkowicie inna mądrość.

Jeżeli dobrze pamiętam brzmi ona następująco:

"Jeżeli ja, pan Bóg i Nauczyciel, umyłem wam

nogi, to i wy musicie myć je sobie nawzajem". Czy u

katolików to brzmi tak samo?


- Tak, prawie tak samo.


Szczerze zdziwiłem się.


- To ty nie wierzysz w Boga?


Anusia zdziwiła się nie mniej ode mnie.


- Dlaczego nie wierzę? Wierzę.


- To dlaczegoż ja od dwóch dni biorę samotnie

prysznic? Jeżeli we wszystkich religiach i księgach

kościelnych czarno na białym jest napisano, że trzeba

"myć sobie nawzajem nogi".


Ania uśmiechnęła się.


- Pan Sierioża ma tylko jedno w głowie.


Kłócić się o to było całkowicie

bezsensu, więc się zgodziłem. Zawsze mam w głowie

tylko jedno. Dokładniej rzecz biorąc jedną. Ją -

Anusie. Oczywiście przestrzeganie kościelnych zasad nie

zawsze znajduje się na liście moich priorytetów,

lecz niektóre z nich jestem gotów przyjąć.

Jeżeli mus to mus. Napisano żeby chodzić razem pod

prysznic, znaczy się chodzić razem jak należy się

wszystkim kajającym się grzesznikom.


Przy tym nie wyglądałem na kajającego się

grzesznika. Oczy miałem chytre, chytre. Ale Anusia nie poddała

się mojej prowokacji.


- Herbatę, kawę? - też umiała zmienić

temat rozmowy.


- Herbatę poproszę - odpowiedziałem grzecznie.


Wyglądałem chyba przy tym bardzo zabawnie, bo Ania nie

potrafiła zdzierżyć uśmiechu. Wyszła do

kuchni, a ja wziąłem ze stolika długopis i kartkę

papieru, z braku zajęć zacząłem pisać tam

jakieś słowa, które stopniowo ułożyły

się w wierszy. Niedługo na kartce pojawił się

napis "Wzajemność" i kilka wierszy pod nim.


Marzy się im życie wieczne.


Uważają się za bogów.


Żyją lekko i beztrosko.


I myją się łzami.


Gotowi są spalić się jak gwiazdy.


Wymyślili życie i marzenia.


Zdradzają, sprzedają i cierpią.


Kochają się i umierają.


Mają w sobie tyle światła, ciepła i szczęścia.


Rozłąk i biedy, miłości i żądzy.


Tylko wzajemności im brak.


Jacy śmieszni ci ludzie, przecież tak mało im trzeba!


Dziś kładłem Anusię do łóżka.

Możliwe, że zebrało się zmęczenie z całego

tygodnia bądź zbyt długo zasiedzieliśmy się,

ale już przy herbacie ona wyglądała na śpiącą.

Zegarek pokazywał trzecią w nocy. I oczęta Ani już

zmykały się. Odprowadziłem ja do sypialni, pomogłem

rozebrać łóżko, rozebrałem i ułożyłem

spać, życząc dobrej nocy i najsłodszych snów.

Ona zatrzymała moja rękę i poprosiła bym chwilę

posiedział z nią dokąd nie zaśnie.


Przysiadłem obok, pocałowałem jej policzek i senne

oczy. Tak siedziałem i głaskałem ją po włosach

póki nie zasnęła. Szybko zasnęła.

Pocałowałem jeszcze raz jej włosy i cicho wróciłem

do swego pokoju. Zabawne, ale wydawało mi się, że ona

była wdzięczną, że nie zostałem.


Poranek znów był cudownym. Razem zjedliśmy śniadanie

i pożartowaliśmy o naszym cichym rodzinnym życiu, że

do przyjemności nam już zupełnie wystarczą

rozmowy i uśmiechy. I więcej nic nie potrzebujemy. Chyba to

można nazwać starością, jednak nasza starość

była przyjemną.


Anusia podała mi nieduży kawałek papieru.


- To mój adres. Tu napisano dosłownie: "Mieszkam

przy ulice Zegadłowicza 17". Po zajęciach pokażesz

taksówkarzowi tę karteczkę i on przywiezie cię

tutaj. Tu masz klucze od drzwi wejściowych, jeżeli wrócisz

wcześniej ode mnie - nie nudź się. Postaram się

przyjść jak najwcześniej.


Wziąłem kartkę, na której był zapisany

adres i czas naszego następnego spotkania, a nie jakiś tam

"Zegadłowicza 17". Zamiast tego na kartce było

napisano trzy słowa: "Ja Cię kocham". Schowałem

karteczkę do kieszeni i wstałem od stołu. Trzeba było

przyzwyczajać się , że aby spotkać się z nią

nie potrzebowałem żadnych kodowanych wiadomości.

Mogliśmy być razem i spotykać się o dowolnej

porze, nie wywołując u nikogo żadnych podejrzeń.


Pora ubierać się i żegnać. Było to naszym

pierwszym rozstaniem w ciągu dwóch dni, co bardzo było

przykre. Wziąłem klucze i szepnąłem jej do uszka.


- Umrę bez Ciebie. Wracaj szybko.


Anusia zamówiła taksówkę, podając od

razu adres, gdzie trzeba było mnie zawieść.

Pocałowałem ją w rękę i poczułem jak

ścisnęło się moje serce. Nie chciałem

odjeżdżać i zostawiać chociaż na chwilę

tą dziewczynę, która jest dla mnie najbardziej

bliską i kochaną istotą. To był prawdziwy obłęd,

odwróciłem się i wsiadłem do taksówki.

Samochód ruszył. Rozumiałem, że jadę

donikąd, bo najważniejsze i najbliższe pozostało

gdzieś z tyłu.


Za piętnaście minut taksówka zatrzymała się

przed bramą uczelni. Przy wejściu na

punkcie kontrolnym już na mnie czekał Misza i razem

poszliśmy do mojego hotelu, gdzie w pokoju miałem prace

pisemne kursantów i plany, które trzeba było

sprawdzić. Niektóre z umowne i taktyczne znaki używane

w Polsce nie były mi znane, więc potrzebowałem pomocy

tłumacza, który na pewno jeszcze się przyda do

sprawdzenia prac pisemnych.


Schematy były zrobione dość dobrze, dobrze byli

zorientowani w stronach świata. Dokładnie były opisane

gatunki napotkanych drzew, ich wysokość i szczególne

cechy. To nie było trudne, bo na naszej drodze spotkaliśmy

tylko trzy niedużych drzewa. Kursanci zaznaczyli na planie

odcinki, które nie były dobrze widoczne w czasie naszego

marszu, następnie strefy, które było niemożliwym

ostrzelać i miejsca, w których z ich punktu widzenia

najlepiej było by urządzić zasadzkę. Widać

było, ze chłopcy mieli dobrą szkołę. Na

wydziale wywiadu leni nie trzymano, co było zauważalnym.


Jednak w drugim pytaniu kursanci już napotkali problemy. Sądząc

ze zrobionych przez nich szczegółowych planów

marszruty z pamięcią i spostrzegawczością było

u chłopaków wszystko w porządku. W drugim zadaniu

mieli nazwać dwadzieścia przedmiotów, pokazanych

przeze mnie w ciągu dwudziestu sekund. Zapamiętać to

chyba zapamiętali, jednakże nie zdążyli zapisać

ich nazwy w ciągu dwudziestu sekund, a mieli tylko tyle. To nie

było problemem, nad tym zagadnieniem warto było popracować.

W rozwoju szybkiej pamięci bardzo pomaga myślenie

skojarzeniowe, które dobrze kształci się podczas

zajęć ze stenografii. W piątek poprosiłem Miszę

aby wziął podręcznik stenografii z biblioteki, który

przyda się kursantom do samodzielnych zajęć.


Dzisiejsze zajęcie postanowiłem poświęcić

podstawom kamuflażu i urządzaniu bazy-obozu. Nie zbyt

trudne zadanie, lecz jedno z najważniejszych.


Urządzanie podstawowej bazy wymagało nieco sprytu do wyboru

najbardziej pasujących do tego miejsc i wykorzystania

podręcznych środków. Trzeba było zabezpieczyć

bazę i przyszykować drogi podejścia i wyjścia do

niej. Przygotować specjalne umowne znaki dla orientacji na

powrót z nocnych wypadów grup wywiadowczych.

Zainstalować miny i inne ogrodzenia wokół obozu. No

i jeszcze parę drobiazgów.


Bardziej skomplikowanym było maskowanie się. Chociaż

na pierwszy rzut oka zadanie wyglądało łatwym. Warunek

był jeden - w ciągu pół godziny kursanci

mieli naszykować i zamaskować swoje miejsca ukrycia w

dowolnym wybranym miejscu w terenie, wykorzystując do tego

ekwipunek i podręczne środki, tak żeby instruktor nie

mógł ich zobaczyć z odległości 6-8 metrów.

Technicznie to nie było trudnym do zrobienia, ale tylko

technicznie.


Przypomniało mi się jak w styczniu 1986 roku nasza grupa

trzech ludzi próbowała ujść irańskiemu

oddziałowi straży granicznej. To zdarzyło się na

pustyni na północy Iranu. Jednego dnia, kiedy słońce

już zmierzało ku horyzontowi i było jasne, że

oderwać się prześladowcom nie damy rady, zatrzymaliśmy

się. Wykopaliśmy w piasku dołki głębokości

około metra, w których rozpaliliśmy ogniska. Gałązki

saksaułu były suche i na szczęście nie dymiły,

zresztą ogień też trudno było zauważyć

w zmierzchu przed zachodem słońca. Nie czekając, kiedy

drewno się spali, zasypaliśmy ogniska suchym piaskiem,

mniej więcej warstwą ok. trzydziestu centymetrów.

Okręciliśmy swoje głowy szmatami i położyliśmy

się tam dodatkowo zasypując od góry. Mieliśmy

teraz wyjątkowo ciepły i komfortowy piec pod spodem i

dwudziestocentymetrowy koc z piasku na górze. Na powierzchni

zostały tylko gałązki saksaułu ze schowanymi w

nich rurkami od amerykańskich filtrów do oczyszczania

wody. Aktywowany węgiel, który był wewnątrz

tych filtrów spaliliśmy w ognisku, a same rurki

wykorzystaliśmy do oddychania.


Zakopywać się było dosyć ciekawie, bo

przypominało to jakąś grę z dzieciństwa.

Wkładasz rękę do niedużego dołka, a wiatr i

piasek kończą resztę.


Problem mieliśmy tylko jeden, swoją drogą raczej

zabawny. Potrzebowaliśmy budzik, bo wyjść z kryjówki

mogliśmy tylko w nocy, na dodatek postanowiliśmy, że

to zrobimy dopiero po dwóch dobach. Będzie wówczas

bardziej bezpiecznie, mieliśmy nadzieje, że prześladowcy

do tego czasu już zaniechają poszukiwań. Lub będą

szukać w innym miejscu. Jednak na razie potrzebowaliśmy

ponad wszystko budzika.


Zastąpił nam go zwykły ręczny zegarek

mechaniczny, którego wystarczało po nakręceniu na

dobę, co znaczyło, że gdy minie doba, zatrzyma się.

Potem trzeba było go nakręcić i następnie

poczekać, kiedy znów się zatrzyma. Starszym od

budzika wyznaczyłem siebie. Byłem dowódcą grupy

i dlatego pozwoliłem sobie na taką rozkosz.


To była naprawdę rozkosz, bo miałem możliwość

następnej nocy wysunąć głowę i ręce z

piasku, nakręcić zegarek i choć przez chwilę

pooddychać świeżym powietrzem. Niech to nawet trwa

tylko minutę, ale po dobie spędzonej pod ziemią taka

minuta warta była majątku.


Przed zakopywaniem się jeden z członków mojej grupy,

który miał śmieszne imię Atikoła,

powiedział mi dość interesującą rzecz. Teraz

ja rozumiem, że ta prawda służy jako podstawa podstaw

kamuflażu. Kiedy zakopujesz się w piasek powinieneś

stać się nim. Myśleć tak jak piasek, a nie jak

człowiek. Jeżeli pozostaniesz człowiekiem, twoje myśli

mogą ciebie zdemaskować, bo istnieją ludzie, którzy

potrafią czytać nie tylko myśli człowieka, lecz

nawet wyczuwać samą jego obecność. Jego lęk,

agresje, obawy. Dlatego trzeba stać się piaskiem, to

pozwoli ci przeżyć. Atikoła dodał jeszcze parę

słów, na które na początku nie zwróciłem

wcale uwagi.


- To pozwoli ci przeżyć i nie zwariować.


Jego ostatnie słowa nie wychodziły mi z głowy w ciągu

tych dwóch dób, które spędziliśmy pod

piaskiem. Moja głowa była zamotana szmatą, obok ucha

tykał zegarek. Piasek krępował klatkę piersiową,

jakieś żałosne sypkie piętnaście-dwadzieścia

centymetrów powodowały, że na każdy wdech i

wydech musiałem zużywać więcej dodatkowych sił,

co doprowadzało do ciągłego głodu tlenowego.

Chciało mi się spać, lecz rozumiałem, że nie

mogę sobie na to pozwolić, wystarczy zasnąć i

można było się nie obudzić.


Nad uchem tykał zegarek, który zaczynał po trochu

mnie denerwować. Kiedyś w dzieciństwie trafiłem

na wyjazd do czwartego fortu pod Kaunas (na Łotwie), gdzie w

czasach drugiej wojny światowej był żeński obóz

koncentracyjny. Na tej wycieczce nasz gid, zadziwiająco ładna

dziewczyna Lena z pięknym nazwiskiem Kac, powiedziała nam o

karcerze w tym obozie. Jeńców, którzy coś

zawinili wsadzano do niedużego ciemnego pokoju znajdującego

się pod metalowymi schodami. Inni jeńcy chodzili tymi

schodami do pracy i na inne zajęcia gospodarcze, chodzili w

obuwiu z drewnianą podeszwą, która wydawała

taki dźwięk, że kobiety w karcerze po kilku dniach

doznawały obłędu.


Wtedy to mi wydawało się nieprawdopodobnym. Nie uwierzyłem,

że takie coś jest możliwe. I teraz przy mym uchu tykał

po cichu zegarek. Nie wiedziałem którą godzinę

on pokazuje, zegarek tylko liczył swoje tyk-tak, z każdą

minutą przybliżając nas do momentu wyjścia na

powierzchnie, co oznaczało, że zegarek był naszym

sojusznikiem, ale już prawie go nienawidziłem. Z każdą

minutą coraz bardziej i bardziej. Działał mi na nerwy.


W owym czasie zacząłem liczyć. Do miliona, potem do

dwóch, do trzech. Nad samym uchem tykał zegarek i w żaden

sposób nie mogłem skupić się na niczym innym,

nie mogłem stać się piaskiem. Po trochu to zaczęło

mnie wyprowadzać z równowagi, a później

wpadłem w jakieś otępienie. Zrobiłem się

zegarkiem. Byłem Tyk. Byłem Tak. Tyk-Tak. Nie, byłem

Tak-Tyk...czy Tyk-Tak... pogubiłem się.


Do wschodu słońca nieduża burza piaskowa całkowicie

zatarła nasze ślady. Mimo woli pomyślałem, ze

teraz nas nie znajdą. Nigdy więcej nikt nas nie znajdzie i

tak pozostaniemy pod piaskiem. Na zawsze pozostaniemy piaskiem.


Do rurki, przez którą oddychałem, ciągle

nasypywał się piasek skrzypiąc w zębach i

rozrywając płuca. I tylko ten ból pozwalał nie

zwariować ostatecznie. A obok głowy nadal cichutko tykał

zegarek. Wydawało mi się, że słychać go

wokół na kilkaset kilometrów. Cały

wszechświat słyszał to tykanie. W głowie te ciche

tyk-tak odzywały się biciem dzwonu. Te dźwięk

słyszałem nawet jak zegarek stanął. Jednego nie

jestem pewien - jak szybko zauważyłem, że to

nastąpiło. Może za godzinę lub dwie, nie wiem.

Jednakże w którymś momencie do mnie dotarło, że

wokół mam ciszę. Kilka chwil jeszcze leżałem

nieruchomo, a następnie wylazłam ze swego grobu. Odwinąłem

szmaty i zakaszlałem. W gardle miałem piasek, płuca

przypominały papier ścierny, każdy wdech powodował

ostry ból. Czy to można nazwać życiem? Raczej

życie dobiegło końca, trafiliśmy do piekła.


Lecz na pustyni królowała noc. Miliony gwiazd świeciły

nad moją głową, prawie można było dosięgnąć

je ręką. Gdzieś w oddali paliły się ogniska

i słychać było obcą gardłową mowę.

Tam był wróg. Na powierzchni było dość

zimnawo i nagle pomyślałem o tym, że leżeć

na węglach przysypanych piaskiem było całkiem dobrze.

Prawie jak na piecu.


Pozostało mi tylko nakręcić zegarek, owinąć

głowę mocniej szmatami i ścisnąć zębami

rurkę do oddychania. I znów zasypać się

piaskiem. Mieliśmy przed sobą jeszcze jedną dobę.

Więc zrobiłem to, ale nie od razu, zresztą nie mogłem

postąpić inaczej. Po prostu zrobiło mi się

straszenie. Pomyślałem, że Atikoła i drugi

żołnierz, Wasyli, umarli. Odkopałem piasek wokół

ich rurek, pomogłem rozwinąć szmaty i dopiero wtedy

się uspokoiłem.


Chłopaki nie hałasowali. Wasyli wyglądał trochę

dziwnie. Był zbyt wyciszony, nie takim jak zawsze, jakimś

nieobecnym. Chociaż być może właśnie tak

powinien wyglądać człowiek, który dopiero co

powrócił z tamtego świata. Atikoła wyglądał

jakby stał się piaskiem, myślał jak piasek, nie

miał nic w sobie człowieczego. Nawet odniosłem

wrażenie, że obaj byli odrobinę rozczarowani tym, że

ich odkopałem. No i co z tego, teraz za to byłem pewien, że

są żywi.


Za pół godziny znów zakopaliśmy się. I

znów poranny wiaterek zlikwidował ślady naszej

obecności. Przed nami była następna doba, jeszcze

jedna doba w mogile.


Oprócz wspomnień o kilku minutach na świeżym

powietrzu zabrałem tym razem ze sobą pod ziemię i

odczucie zimna. Węgle dawno zgasły, piasek pod nimi

wystygł. Nie mogłem powiedzieć, że zrobiło

się bardzo zimno, ale takiego ciepła jak dotychczas już

nie było. Miałem w duszy jakiś chłodek. I

obojętność. Nawet zegarek tykający nad uchem nie

denerwował mnie więcej. Byłem nie całkowicie

obojętnym, a jakoś po prostu obojętnym. Nawet moja

obojętność stała się obojętną.

Obojętność miałem do piasku, do wszystkiego.


Tym razem nie zauważyłem jak zatrzymał się

zegarek. Zupełnie tym się nie interesowałem. Po prostu

odczułem, że w mózgu włączył się

jakiś przycisk. Mózg wydał jakieś polecenie,

ale zapomniał podpowiedzieć, co dokładnie miałem

teraz robić.


Przewróciłem się na bok i tym sposobem wijąc

się jak dżdżownica wylazłem na powierzchnie.

Ściągnąłem z twarzy już nie potrzebne

szmaty. Po co robiłem to wszystko nie rozumiałem, nie

próbując nawet analizować swoich działań.

Wykonywałem całkiem nie zrozumiałe mi rzeczy niby

zombi, który otrzymał sygnał.


Po coś tam rozkopywałem piasek obok niedużych krzaków

saksaułu niby coś szukając i nie znajdując. A

przed tym leżałem około godziny na piasku, nieruchomy

i na wszystko obojętny.


Nade mną znów świeciły gwiazdy, gdzieś

wołające i coś próbujące mi powiedzieć.

Jakieś imiona kręciły mi się w głowie. Nie

pamiętam czyje to były imiona. Szafi. Lejla. Atikoła.

Wasyli. Być może kiedyś znałem te osoby, kiedyś

dawno temu. W przeszłym życiu.


Nagle przypomniałem sobie. Wasyli! Atikoła! Gwałtownie

zacząłem odkopywać piasek przy krzakach, znów

miałem stracha jak kiedyś. Zdawało mi się, że

kiedyś to już było. Deja vu.


Chłopaki byli żywi. Teraz dla odmiany Atikoła wyglądał

jakoś dziwnie, nie rozumiał kim jestem, co tu robimy i

dlaczego mamy gdzieś iść. Wasyli wyglądał

znacznie lepiej, wykonywał wszystko co mu kazałem. Lecz co

minuta mnie pytał: "A co robiłem rano? A co ty

robiłeś? A gdzie byłem rano?". I kompletnie nie

poznawał ani swojej broni ani ekwipunku. Odpowiadałem na

wszystkie jego pytania, które on co minutę znów

powtarzał.


Czułem się jak w jakimś teatrze absurdu, wydawało

mi się, że wariuję. Jedynymi normalnymi tu byli tylko

Atikoła i Wasyli. Lecz w oddali już nie paliły się

ogniska, a to znaczyło, że irańscy strażnicy

granic zaniechali przeszukiwań tego rejonu. I odeszli stąd.

Teraz i my mogliśmy odejść.


Pospieszyli się nasi prześladowcy i wcześniej odeszli.

Gdyby zostali jeszcze jedną noc, czekałby na nich wręcz

znakomity prezent - trzech ledwo żywych dywersantów,

których można było brać gołymi rękoma.

Naprawdę byliśmy absolutnie bezbronni w tym momencie.

Trzech lunatyków idących w nieznanym kierunku. Jeden z

nich ciągle coś sprawdzał na kompasie, potem podnosił

rękę z zegarkiem do ucha i nadsłuchiwał. Drugi,

który był przewodnikiem i powinien był doprowadzić

grupę do jednej z jaskiń w górach Koperdagu, patrzył

na gwiazdy i śmiał się po cichu z czegoś. Kiedy

go wołano nie odpowiadał. Pierwszy lunatyk nazywał go

Atikołą, lecz ten w żaden sposób nie reagował

na to imię.


A trzeci co chwilę pytał swoich towarzyszy:


- A co ja robiłem rano? A co wy robiliście?


O wschodzie słońca, dnia następnego doszliśmy do

starej studni dawno zapomnianej przez ludzi i Boga. Woda w niej miała

gorzko słonawy smak. Na szczęście nie było

gorąco, więc pić nie chciało się. Natomiast

Atikoła bardzo mnie zdziwił swoim zachowaniem. Odliczył

kilka metrów od studni w stronę wschodzącego słońca

i zaczął rozkopywać piasek. Dziesięć minut

później trzymał w rękach gliniany dzban około

litrowej objętości, który był zakryty kilkoma

warstwami grubego naoliwionego papieru.


Nawet nie oczekując by otrzymać odpowiedź zadałem

pytanie:


- Co to za papier? - co znajdowało się w dzbanie

jakoś mnie zupełnie nie interesowało.


Nagle Atikoła podniósł głowę i niby

zdziwiony moją niewiedzą wymówił:


- Papier. W takim kiedyś przechowywano broń.


- Jaką broń? - bo nie pamiętałem takiego

rodzaju fabrycznego pakowania broni.


- Zwykłą broń, angielską.


Więcej pytać nie miało sensu. Jeśli dla Atikoły

angielska broń jest zwyczajną to jestem lotnikiem

hiszpańskim. I zwą mnie Nijak. Chociaż Atikoła

już parę lat pracował w Iranie i całkiem możliwe,

że angielska broń nie była czymś dla niego

nadzwyczajnym.


W dzbanie była duszona baranina, przy tym w bardzo dobrym

stanie. Nigdy nie jadłem nic smaczniejszego, bądź co

bądź trochę chleba by do tego dania nie zaszkodziło,

niestety nie było. Jak opróżniliśmy dzban to

Atikoła dodał tam trochę słonej wody ze studni, i

ku memu zdziwieniu, bo wiedziałem, że tłuszcz nie

rozpuszcza się w zimnej wodzie, tłuszcz z glinianych

ścianek rozpuścił się znakomicie. Z tego wyszedł

całkiem dobry bulion, nie aż taki gorzki jak sama woda.

Upiliśmy po łyku, a resztę oddaliśmy Wasuliowi,

który dopił to odruchowo, a potem zapytał:


- A co ja robiłem rano? A co wy robiliście?


Po kilku minutach do mnie dotarło, że treść tego

dzbana była odrobinę niezwykłą. Nigdy wcześniej

nie próbowałem nic podobnego. Okazuje się to zwykła

baranina, którą duszą bez przerwy przez trzy dni w

dużym kotle. Każde plemię koczowników i każdy

duży ród ma takie skrytki w pobliżu studni.

Następnym razem taki zapas trzeba koniecznie uzupełnić.

Brać produkty z cudzej kryjówki jest gorszym grzechem niż

kradzież. Ale na pytanie, kiedy była zrobiona ta skrytka,

Atikoła nie potrafił odpowiedzieć.


- Być może dziesięć lat temu, a może i sto.

Któż to wie.


Lecz po tym lekkim śniadaniu Atikołe wróciła

pamięć. Przestał śmiać się bez

przyczyny i odzywał się gdy do niego się zwracano.

Natomiast zdarzenia z ostatnich trzech dni zniknęły z jego

świadomości raz na zawsze. Nie pamiętał

absolutnie nic. To niepokoiło go i często wypytywał

mnie o tamte dni. Opowiadałem, następnie milkł na

chwilę i mówił tylko jedno słowo niby hasło.


- Nie pamiętam.


Następnego dnia doprowadził nas do niedużej jaskini,

gdzie w głębi znajdowało się podziemne jezioro.

Wśród kamieni mieliśmy schowany nasz lekki ekwipunek

do nurkowania, przy pomocy którego łańcuszkiem

podziemnych jezior mieliśmy wyjść do swoich. To była

najkrótsza droga, chociaż nie najbardziej bezpieczna, bo

pod wodą można łatwo nie zauważyć

specjalnych znaków pozostawionych na kamieniach i zabłądzić.

Co równa się śmierci w podziemnym, podwodnym

świecie. Jak tylko skończy się powietrze w akwalungu

można było żegnać się z życiem, bo nie

było gdzie wypływać, nad nami były tylko

kamienie.


Jednakże po niecałej godzinie byliśmy już po

naszej stronie. Kiedy wyszliśmy z wody Wasyli podniósł

maskę i jak gdyby nic zapytał osób, które

wyszły nam na spotkanie:


- A co ja robiłem rano? A co wy robiliście?


Chłopaki ze zdziwieniem popatrzyli na nas, potem na siebie.

Wasyla zawieźli do szpitala, a ze szpitala od razu wysłano

do Moskwy. Po naszym powrocie minęło już cztery lata,

ale Atikoła nadal nie potrafi patrzeć spokojnie na piasek.

Nawet rzeczny. A ja nie mogę słychać jak tyka zegar.


Natomiast bardzo dobrze zapamiętałem lekcję, którą

mi dał Atikoła. Jeżeli maskujesz się pod drzewo -

musisz się nim stać, musisz myśleć jak drzewo.

Maskując się pod przedmiot martwy - musisz stać

się nim, myśleć jak on. Dlatego że w odróżnieniu

od człowieka martwa natura nie promieniuje lękiem, agresją

lub obawą. Tych uczuć, które mogą zdradzić

obecność człowieka. To wszystko pozwoli ci

wyżyć i nie doznać obłędu. A propos tego

ostatniego mam nadal spore wątpliwości.


ROZDZIAŁ X


Kursantom dwie godziny lekcyjne minęły niemal

niezauważalnie. Wiele z tego co im opowiadałem i

pokazywałem było już im znane, o czymś usłyszeli

po raz pierwszy. Stopniowo znikało między nami napięcie,

po trochu przyzwyczajaliśmy się do siebie. Padały już

pytania a znaczy to, że chłopaki z większym

zainteresowaniem podchodzili do naszych zajęć.


Natomiast moje zainteresowanie zmniejszało się co raz

bardziej. Bardzo chciałem wrócić do domu. Do swej

ukochanej i upragnionej Anusi. Nie można powiedzieć, że

liczyłem minuty do końca zajęć, po prostu od

czasu do czasu łapałem się, że znajduje się

w tym momencie myślami gdzieś bardzo daleko od kursantów

i tego co im pokazuję. I jeszcze na mojej twarzy coraz częściej

pokazywał się ten głupio-zadowolony uśmiech.


Po lekcjach pożegnałem się z Miszą, umówiłem

się na spotkanie z nim jutro o tej samej godzinie w tym samym

miejscu. Na postoju wsiadłem do pierwszej z brzegu taksówki.


- Dzień dobry panu.


- Dzień dobry.


- Zegadłowicza siedemnaście.


- Dobrze.


Po drodze zauważyłem kwiaciarnie poprosiłem by na

chwile zatrzymał się. Bukiet róż potrafiłem

kupić i bez tłumacza. To, że Anusia lubiła róże

nie było dla mnie tajemnicą. Nigdy nie było.


Podjechaliśmy do jej domu, pożegnałem się z

kierowcą i zadzwoniłem do drzwi. Nie wiem czemu samemu nie

chciało mi się otwierać. Drzwi otworzyły się

prawie natychmiast. Na progu stała Anusia. Po tym jak szybko

otworzyła drzwi, pomyślałem, że zaraz ktoś

rzuci mi się na szyje i będzie długo-długo

całować. Zapomniałem. Nikt nigdy nie rzucał mi

się na szyje i nigdy nie całował mnie na korytarzu.

Anusia zobaczyła róże.


- Trzeba wstawić kwiaty do wody.


Szkoda, że nie byłem jakimś egzotycznym kwiatem,

który trzeba było pilnie pocałować. Przez

moment zasmuciłem się, chciałem stać się

kwiatem. Jednak w oczach Anusi było tyle ciepła i radości,

że momentalnie zapomniałem o tej myśli i o tym

korytarzu, gdzie nigdy mnie nie całują. Zapomniałem o

całym świecie.


Szybko coś przekąsiliśmy i poszliśmy na spacer.

W takie ciepłe czerwcowe wieczory siedzieć w domu było

przestępstwem. Takie wieczory są stworzone tylko i

wyłącznie dla miłości i spacerów z

ukochaną, w co ani chwili nie wątpiliśmy. Ulicą

Sienkiewicza doszliśmy do ogrodu botanicznego, w którym

znaleźliśmy miejsce gdzie nam nikt nie przeszkadzał

spokojnie rozmawiać. A mieliśmy o czym pogadać.


Poza ścianami domu na świeżym powietrzu zawsze można

znaleźć temat do rozmowy. Tym bardziej kiedy w domu jest

zainstalowany podsłuch, i ogólnie rzecz biorąc przez

pierwsze dni staraliśmy się nie rozmawiać na poważne

tematy, gadaliśmy o różnych błahostkach.

Chociaż tak chciało się nam pogadać o sobie

nawzajem. Już od dawna potrzebowaliśmy tego.


No tak, na świeżym powietrzu, zwłaszcza wśród

przepięknej przyrody zawsze znajdzie się temat, szczególnie

kiedy obok ciebie znajduje się ciekawy człowiek. Nawet

jeżeli ten człowiek zaczyna wesoło sobie z ciebie

żartować.


- Ale osłupiałeś jak zobaczyłeś mnie u

Krzysztofa! Nie oczekiwałeś, że mnie tu spotkasz, czy

co?


- Oczywiście, że nie spodziewałem się.

Wiedziałem, że jesteś obecnie we Wrocławiu,

dlatego tak łatwo zgodziłem się na tą delegację.

Przecież wiesz, jaką mi sprawia przyjemność nie

tylko twój widok, lecz nawet sama świadomość,

że jesteś gdzieś niedaleko.


Anusia w zamyśleniu kiwnęła głową.


- Wiem. Tobie w Moskwie nie powiedziano z kim będziesz tu

pracował?


- Że łącznikiem będzie Misza to powiedzieli, ale

nie powiedzieli, że moim przełożonym w tej operacji

będzie jedna bardzo dobrze znana mi dziewczyna. Swietłanka,

to wszystko nie mieści mi się w głowie. Jak dobrze, że

spotkałem tu ciebie!


- W mojej głowie też to nie mieści się. Lecz

nawet jeżeli coś do ciebie nie dociera nazywaj mnie Anusią.

Wszyscy znają mnie tutaj pod tym imieniem. Więc tak tobie

też będzie łatwiej.


- Mnie jest łatwiej ciebie nazywać Swietłanką,

Swietulą, Światełkiem. Chociaż Anusia tez do

ciebie pasuje. A propos czy dzisiaj już ci mówiłem

jaka ty jesteś piękna i jak ciebie kocham?


Swieta chwilę się zamyśliła.


- Dzisiaj? Nie przypominam sobie tego.


To prawda, wiedziałem, że Swieta obecnie mieszka we

Wrocławiu. Jednak szans żeby ją spotkać

praktycznie nie miałem, jeżeli w ogóle można

mówić o jakieś szansie. Chociaż próbowałem

siebie przekonać co do tego, że my obowiązkowo mamy

spotkać się. Jeszcze w czasie jej pobytu w Moskwie mnie

ciągle zadziwiała jej fantastyczna intuicja. Swietłanka

zawsze potrafiła mnie znaleźć w domu czy szpitalu. W

trakcie moich krótkich przyjazdów do stolicy na czas

urlopu czy w delegację spotykaliśmy się nie często.

Nawet nie co roku. Ona miała prace, na dodatek była

mężatką. Mimo tego każdy nasz kontakt ze sobą

był na tyle zapadającym w pamięć, że

wspomnienie o nim ogrzewało nas do następnego spotkania. I

nie istotnym było ile czasu od tego minie. Dzień, rok czy

życie. Chociaż nawet dzień bez siebie było bardzo

ciężko nam przeżyć.


Oczywiście każde z nas miało swoje życie. Swieta

była żoną polskiego dyplomaty, razem z którym

rzucano ją po całym świecie. Przyjęcia,

wydarzenia towarzyskie i spotkania w sprawach biznesowych.


Miała ona jeszcze i drugie życie - ukryte. Domyślałem

się tego, lecz wiele rzeczy odkryłem dopiero z czasem i

całkiem nieoczekiwanie. Na to, że ona doskonale włada

językiem angielskim można było znaleźć

wytłumaczenie. O tym, że dobrze zna polski - można

było domyśleć się, bo babcia ze strony ojca była

polką, no i mąż był Polakiem. O innych jej

talentach i zdolnościach nie mogłem nawet domyślać

się, jak nie mogłem zgadnąć dla jakiej

organizacji ona pracuje.


Nie mogłem również domyśleć się, że

w Polsce ma na imię Anusia i uważana jest za rdzenną

polkę, dziedziczkę znanego i starego rodu polskiej

arystokracji. A już na pewno nie mogłem zgadnąć,

że wyznaczą ją dowodzącą w operacji, dla

której tak naprawdę mnie tu przysłano. Trzeba

przyznać, że w naszym sztabie wywiadu pracują nieźli

żartownisie. Na dodatek byli oni moimi dobrymi przyjaciółmi.

W to, że to wszystko jest przypadkowym zbiegiem okoliczności

jakoś nie chciało mi się wierzyć. To znaczy w

ogóle nie wierzyłem w to ani przez chwilę.


Przysłano mnie tutaj jak już wiecie z jednej prostej

przyczyny. Dowództwo wojskowej uczelni wojsk lądowych

zwróciło się do naszego Sztabu Generalnego z prośbą

by przysłać na stanowisko instruktora do grupy z wydziału

wywiadu odpowiedniego oficera. No i przysłano mnie. Lecz

przysłano dopiero wtenczas, kiedy zaistniała specjalna

potrzeba. Dlatego że była jeszcze jedna przyczyna mojej

obecności w Polsce. Kompletnie błahostka, nieistotny

drobiazg, jednak nie powiedzieć o tym nie mam prawa.


Z pół roku temu ze Szwajcarii do Polski przyjechał

na stały pobyt jeden obywatel o aparycji słowiańskiej.

Na prośbę jednej z zachodnich służb specjalnych

komenda główna policji miasta Wrocławia objęła

go nadzorem i ochroną. Jak tylko o tym dowiedzieli się w

Moskwie, prawie natychmiast podjęto decyzje o dalszych losach

tego obywatela. A dokładniej decyzja ta była już

podjęta kilku lat od opisywanych tu zdarzeń. Jeszcze w

Afganistanie. Decyzję podjęła grupa oficerów z

wywiadu wojskowego, ale możliwość zrealizowania jej

nastąpiła dopiero teraz.


Nie patrząc na to, że decyzja ta była inicjatywą

"prywatną", ktoś "na górze"

ją poparł i nasz Sztab Generalny wyszedł naprzeciw

oczekiwaniom polskich towarzyszy i skierowaniu do nich instruktora. A

na komendzie głównej pojawił się nowy

instruktor ze wschodnich sztuk walki - pani Bartkiewicz.

Anusia.


O tym wszystkim obywatel o słowiańskich rysach mógł

i nie wiedzieć. Ale nie mógł nie przeczuwać.

Przecież nie przypadkowo ostatnie lata tak często zmieniał

miejsca swojego zamieszkania. Przeprowadzał się z jednego

miasta do drugiego, z jednego kraju do innego. Intuicje miał

dobrą, choć być może to nie była intuicja, a

zwykły strach.


Wszak on powinien był dobrze rozumieć, że w tym życiu

człowieka poznaje się po jego działaniu i postępkach,

za które on odpowiada swoim losem i swoim życiem. I że

istnieją w tym życiu rzeczy, których nie można

wybaczyć i dla których nie ma przedawnienia. Jedna z

takich rzeczy nazywa się zdradą.


Powinna była to rozumieć ta osoba, kiedy w połowie

lat osiemdziesiątych w Afganistanie dobrowolnie przeszła na

stronę mudżahedinów. W tamtych czasach ta osoba była

całkiem młodym oficerem Armii Radzieckiej, który

służył w oddziale wywiadu wojskowego dywizjonu. I

nawet to, że dla większej powagi wziął ze sobą

teczkę z tajnymi dokumentami, nie było powodem, żeby

po latach nie przywrócić mechanizmu jego kary. Jednak

nieuczciwy w małym jest nieuczciwym i w wielu innych sprawach.

Oprócz dokumentów ten człowiek wydał

mudżahedinom sieć agentów naszego wywiadu, wśród

nich pracujących. Na dodatek wziął bezpośredni

udział w ich kaźni. W podziękowaniu został

dowódcą niedużej grupy dziewięciu osób,

dla przeprowadzenia specjalnych operacji. W przebraniu radzieckich

żołnierzy oni zjawiali się w kiszlakach (osada wiejska

w Azji Środkowej). Rozstrzeliwali ludność miejscową

i plądrowali. Czasami atakowali nasze małe punkty obronne.

Podczas jednej z takich akcji on osobiście trafił w dwa

nasze bojowe wozy. Wyróżnił się również

torturując naszych żołnierzy, którzy trafili do

niewoli do mudżahedinów. Jednak prawdziwą sławę

wśród duszmanów (tak nazywali Rosjanie afgańskich

przeciwników) osiągnął kiedy zmienił

specjalizację na przeprowadzanie operacji psychologicznych.


Wykorzystując przeróżne kanały jego podwładni

znajdowali adresy rodziców i członków rodzin

żołnierzy i oficerów z Ograniczonego Kontyngentu

Wojsk Radzieckich (sowiecki korpus interwencyjny w Afganistanie,

przyp. tłum.). Następnie wysyłali im listy, w których

powiadamiali, że przy wykonaniu swego długu

internacjonalnego (tak nazywano uczestnictwo w działaniach

wojskowych w Afganistanie w Rosji, przyp. tłum.) ich syn, mąż,

brat zginął wtedy i wtedy wykazawszy się odwagą i

bohaterstwem. Możecie sobie wyobrazić co przeżywali

najbliżsi dostając taki list. Nawet jeżeli to było

tylko oszustwem. Taki czyn już nie można było nazwać

zdradą to było po prostu podłym. Być może i

da się wybaczyć zdradę, jednak podłości nie

da się wybaczyć. Wtenczas była podejmowana decyzja, że

taka osoba nie ma prawa do życia.


Niestety zrealizowanie takiego postanowienia nie było łatwe.

W 1988 roku dostaliśmy rozkaz by zlikwidować jego grupę,

zadanie zostało wykonane, jednak główny winowajca

umknął nam. W tym samym roku on przeprowadził się

najpierw do Pakistanu, a następnie do Niemiec. Rok później

osiedlił się gdzieś w Szwajcarii i dopiero pół

roku temu na jego ślad natrafiono w Polsce. Chyba miał

nadziej, że o nim już zapomniano, ale są rzeczy, o

których nie da się zapomnieć. I wybaczyć nie da

się, choćby się bardzo chciało.


Dawno temu na Wschodzie zrodziła się sztuka akupunktury i

przypalania szczególnych bioaktywnych punktów na ciele

człowieka, obecnie to nazywają dżeń-dziu

terapia. Jest w tej sztuce specjalny rozdział, który zwą

techniką życiodajnych dotknięć. Taką

technikę opanowują tylko wybrani, niektórzy z nich

są adeptami sztuki "śmiertelnych dotknięć".

Tak naprawdę to tylko dwie strony tego samego medalu. Przecież

każdy z nas dobrze wie, że jad żmii może zabić

człowieka, a może i wyleczyć. Zależy w jakim celu

go wykorzystamy i w jakiej ilości.


W technice "życiodajnych" i "śmiertelnych"

dotknięć nie ma nic trudnego. Trzeba znać odrobinę

fizjologię człowieka, kanały, którymi płynie

energia życiowa i punkty, który kierują tym

potokiem. Powinno się też wziąć pod uwagę

czas, kiedy przeprowadzać taki zabieg. Bo tak naprawdę

każdy aktywny punkt na ciele człowieka bywa aktywnym tylko

dwie godziny na dobę. Jednakże po to istnieją

specjalne tablice i wykresy, w tym też nie ma nic trudnego do

opanowania. Co dotyczy wyboru organu wewnętrznego, przeciwko

któremu macie zamiar przeprowadzić atak energetyczny, to

już całkiem łatwizna. To zależy tylko od waszego

gustu lub szczególnych upodobań.


Można zaburzyć prace nerek, wątroby lub serca.

Zmienić skład krwi. Uformować zakrzep i zatkać

jakieś naczynie. Przy tym nastąpi to nie dzisiaj i być

może nie jutro, a wtedy kiedy wy o tym zdecydujecie. Możecie

po prostu pozbawić człowieka snu lub wywołać

nagłe zaburzenie psychiczne. W tych zagadnieniach nie istnieje

nic niemożliwego dla specjalistów. Prawda specjaliści

prawdziwego zdarzenia takimi zagadnieniami zazwyczaj nie zajmują

się. Przecież zabić człowieka jest łatwo.

Znacznie trudniej jest go wyleczyć, a to znaczy się jest

bardziej interesującym.


Mój afgański nauczyciel Szafi pokazał mi technikę

"życiodajnych" i "śmiercionośnych"

dotknięć. Lecz widocznie nie byłem zbyt dobrym

fachowcem i kiedy mnie zaproponowano bym wykorzystał moją

wiedzę przeciw byłemu koledze po fachu zgodziłem się

natychmiast. Są rzeczy, które trzeba po prostu wykonywać.

Nie myśląc dobrze to czy źle. Po prostu robić.

Dlatego, że powinna istnieć w tym świecie wyższa

sprawiedliwość. I ludzie powinni w nią wierzyć, a

ktoś musi ją wykonywać.


Wiele służb specjalnych do tych celów wykorzystuje

różnego rodzaju trucizny i tak zwane środki

specjalne, które nie pozostawiają śladów

swego zastosowania. Problem polega w czymś innym, do transportu

i zastosowania takich środków są niezbędne

różne pojemniki i przyrządy, które są

właśnie tym śladem, i to jeszcze jakim! Wykorzystanie

ich a nawet po prostu próba transportu na terytorium innego

państwa jest dosyć niebezpiecznym zadaniem i może

narobić niepotrzebnego hałasu w przypadku ich wykrycia. A

tego już kompletnie nikt nie potrzebuje. Tym bardziej mając

w zanadrzu specjalistów w technice "śmiercionośnych"

dotknięć.


Jeszcze w Rosji przekazano mi książkę medyczną

byłego oficera Armii Radzieckiej, obecnie zaś osoby bez

narodowości i ojczyzny. Kilka dni przesiedziałem nad

tablicami, przeprowadzając potrzebne wyliczenia i podejmując

decyzje. Dostałem zadanie: przeprowadzić kontakt i wyjechać

z Polski. Następstwa kontaktu muszą nastąpić już

po moim wyjeździe. Wszystko zgadzało się, praca nie

powinna zostawić najmniejszego śladu. Człowiek

powinien umrzeć całkowicie z przyczyn naturalnych. Jednak

dobrze rozumiałem, że to nie jest ani prawidłowe ani

sprawiedliwe. W stosunku do tych, którzy stracili z jego winy

bliskie mu osoby, do tych, którzy dostawali jego listy z

powiadomieniem o śmierci. Dla wszystkich nas, dla tych, którzy

żyli na tej ziemi i będą na niej żyć.


Zdrajca nie może umrzeć naturalną śmiercią.

Zawał, niewydolność nerek mogą dopaść

zwykłych ludzi, a on nie był człowiekiem. Wiedziałem

również, że nigdy już nim nie stanie się.

Dlatego, że już nie zostawiono mu na to czasu.


Wydaje mi się, że to dlaczego mnie przysłano do

Wrocławia, nazywano ogólnie brudną robotą. Ale

ktoś musi ją wykonywać. Nie podejrzewałem tylko,

że taka praca może być tak dobrze płatną.

Nie, chodzi tu o pieniądze, po prostu chłopaki z dowództwa

dobrze wiedzieli, co dla mnie będzie najdroższym prezentem.

Oczywiście spotkanie ze Swietłaną. Nasza relacja nie

mogła być dla nich tajemnicą, zresztą nie mogła

ona być tajemnicą dla nikogo. Cały świat wiedział

o tym. Dlatego że prawdziwej miłości schować nie

da się, choćbyś bardzo próbował.

Spróbujcie schować słonce pod kołdrą,

wyjdzie? A nasza miłość była naprawdę

słoneczną.


Jednakże to, że Swieta pracuje w naszej służbie,

było dla mnie sporą nowiną. A kiedy dowiedziałem

się, że podarowano mi możliwość żyć

obok niej całe pół roku, przeżyłem

prawdziwy szok. W naszej pracy zazwyczaj nie zdarzają się

takie prezenty, lecz kiedy w kierownictwie pracują twoi

przyjaciele, niemożliwe staje się możliwym. Prawdziwi

przyjaciele zawsze wymyślą dla ciebie nie tylko ciekawą

pracę, a i stosowne wynagrodzenie. Taka nagroda była prawie

królewskim darem.


Grać rolę zakochanego, znajdując się obok

najbardziej ukochanej osoby, co może być przyjemniejszym i

bardziej radosnym? Lepszej legendy nawet wymyślić trudno. I

bardziej przyjemnej przykrywki też.


Podarowano nam możliwość udawania zakochanej pary

przez pół roku żyjąc cichym rodzinnym życiem.

To nazwano poleceniem służbowym. A my marzyliśmy o tym

całe życie! Starałem się nie myśleć o

tym, po co tak naprawdę mnie tu przesłano. Ale Swietłanka

opowiedziała mi ostatnie nowiny o naszym podopiecznym. Jego nowy

adres, rozkład dnia i zainteresowania. Powiedziała, że

w zeszłym tygodniu zdjęto mu obserwacje i ochronę

policyjną. Polacy uważali, że on tego nie jest wart, o

prośbie zachodnich kolegów skutecznie zapomniano. Co też

mi było na rękę. Ale wcale nie chciałem teraz o

nim mówić, naprawdę ta osoba nie zasługiwała

na to. Pomimo tego z przyjemnością słuchałem

głosu Świetłany. Upajałem się jej

bliskością i ciepłem.


Niezauważalnie zapadł zmierzch. Byliśmy zmuszeni

zostawić naszą ławeczkę, złapaliśmy

taksówkę i powrócili do domu. Napiliśmy się

wina. Pocałowaliśmy się, potem jeszcze raz. I jeszcze.

A następnie Swietłanka powiedziała, że nie może

dzisiaj mnie zaprosić do siebie. Do siebie, do sypialni

zabrzmiało tak jak do siebie do domu. To mogło znaczyć

tylko jedno - dzisiaj Swieta nie jest sama, ma kogoś. W

Moskwie tym kimś był jej mąż. Zawsze życzyłem

jej słodkich snów, a im obojgu życzyłem dobrej

nocy, nie myślałem nawet o zazdrości. Swieta była

ponad wszelkie obrazy, bo szczerze pragnąłem jej dobra.

Niezależnie od tego, gdzie ona znajdowała się i kto

znajdował się obok niej. Po prostu zawsze bardzo kochałem

ją. A kochać oznacza nie tyle pragnąć czy władać,

co życzyć szczęścia temu, kogo ty kochasz.


Dzisiaj w nocy w sypialni Świetłanki nie było żadnych

mężczyzn. Po prostu była praca, przecież ona była

dowodzącą naszą grupą i miała sprawy, o

których nawet ja nie mogłem wiedzieć. Pocałowałem

ją w usta, które pachniały słonecznym porankiem

i kwiatami. Dotychczas nie mogłem uwierzyć, że kocham

taką dziewczyną. I że ona kocha mnie.


Na pożegnanie Swieta życzyła mi tylko jednego,

pochyliwszy się do mego ucha wyszeptała:


- Zapamiętaj, mam na imię Anusia. Nawet w myślach

nazywaj mnie tylko tak.


Swoją odpowiedź mogłem powiedzieć i na głos,

nie było przecież w niej żadnego sekretu.


- Tak jest, moja księżniczko. Bardzo cię kocham.

Dobrej nocy, Anusiu.


- Dobranoc.


Przygnębiony poszedłem w stronę swojej samotnej

sypialni. Chyba w moich zgarbionych plecach było tyle smutku, że

Swietlanka, przepraszam Anusia, nawet roześmiała się.

W odróżnieniu od niej nie miałem powodu do radości.

Bardzo tęskniłem za moją małą dziewczynką,

bo było mi tak dobrze obok niej. Nawet jeśli miałbym

po prostu spać obok, słysząc jej oddech i czując

jej zapach.


Nie wyobrażałem sobie jak potrafię przeżyć

bez niej całą noc. Wszak cała noc to prawie wieczność.


Na szczęście wszystko w tym życiu przemija. Nie

przemija tylko muzyka i prawdziwa miłość. Reszta

znika, jak zniknęła i ta noc. Przy śniadaniu trochę

pozwoliłem sobie zaszaleć i jedna dziewczyna nie zdążyła

tym razem przemknąć obok moich rąk, które

złapały jej kolano. Ot tak kiedyś dawno temu dałem

sobie słowo, że pogłaszcze te cudowne kolana, więc

to zrobiłem. I nie tylko kolana pogłaskałem, jednakże

na tym musiałem skończyć swoje roszczenia. Anusia

nagle zrobiła krok do tyłu.


- Spokojniej, uspokój się. Poproszę tylko bez rąk,

zabierz je.


- Nie ma sprawy, mogę i bez rąk. Ale będzie to zbyt

erotycznie.


Niestety moja inicjatywa znów była zablokowana. Anusia

zrobiła jeszcze jeden mały krok do tyłu i jednym

ruchem zrzuciła na podłogę swój szlafroczek.


- Lepiej zobacz jak się opaliłam. I jak ci się podoba

mój brzuszek?


- Podoba mi się.


Opaliła się Anusia naprawdę bardzo fajnie, a jej

brzuszek zadowoliłby każdego - ani grama zbędnego

tłuszczu, płaski, trenowany. Mógł wywoływać

tylko zachwyty.


Spojrzałem nieco wyżej, co nie umknęło jej uwagi.


- Natomiast piersi mam małe - z lekkim żalem

powiedziała.


- Nieprawda, w cale nie małe, a bardzo piękne. - nie

zgodziłem się z nią


- Co ty chcesz powiedzieć? Że mam zbyt duże?! To masz

na myśli?


- Nie, moje słoneczko, chcę powiedzieć, że

bardzo cię kocham. I jesteś najpiękniejsza na świecie.


Anusia nic nie odpowiedziała, a za chwilę zadała

pytanie, na które dawno już czekałem.


- Sierioża, po sobotnim treningu trochę mnie bolą

plecy, czy pogłaszczesz je wieczorem? Dobrze?


- Z największą przyjemnością, kochanie. Z

największą rozkoszą.


Anusia zrobiła krok w moją stronę i teraz moje ręce

mogły łatwo do niej dosięgnąć. Wiedziałem,

że moje lekkie dotknięcia sprawiają jej przyjemność.

Swieta zawsze była...W żaden sposób nie mogę

przyzwyczaić się nazywać ją Anusią. Przecież

kiedy ponad życie kochałem moja Świetłankę o

istnieniu żadnej Anusi nawet nie wiedziałem. Jednakże

trzeba było przyzwyczajać się, nawet w myślach

miałem zwać ją Anusią. Znaczy się, Anusia,

kiedy znałem ją jako Świetłane, zawsze była

niezwykle namiętną dziewczyną. W łóżku

była bajkowo aktywną i niestrudzoną. Non stop

wymyślała różne przyjemne i nadzwyczajne

rzeczy. Lecz najbardziej zawsze doceniała nie to, co było

bezpośrednio w łóżku, a to co było przed

tym. Uwielbiała preludia, tą atmosferę święta

i radości, które dostrajały do ciepłego i

naprawdę szczególnego kontaktu dwóch dusz. Wówczas

każdy inny kontakt stawał się bardziej pełnym i

rozkosznym, stawał się świętem. Już mówiłem,

ona sama była zawsze świętem i nic w tym dziwnego, że

obracała w święto wszystko jednym swoim dotknięciem.


Anusia zarzuciła z powrotem szlafroczek, wzięła mnie

za rękę i zaprowadziła do swego pokoju. Musiała

się przebrać i bardzo lubiła, kiedy mogłem to

obserwować, wiedząc, że tym dostarcza mi przyjemności.

Ubierała nie śpiesząc się, często podchodząc

do mnie. Śmiała się, całowała w policzek,

prosiła by coś tam przy okazji zapiąć. I znów

odchodziła do lustrzanych drzwi szafy. Ależ było mi

przy niej dobrze, moja maleńka dziewczynka była prawdziwym

cudem.


Umówiliśmy się na spotkanie wieczorem w sali

sportowej komendy głównej. Dzisiaj pani trenerka miała

kolejny trening na kursie obrony własnej. Dlatego na uczelnie

pojechałem z niedużą torbą sportową, w

której znów leżało kimono i ręcznik, a w

każdym z tych przedmiotów znajdowała się

kropelka ciepła Ani.


Przy bramie uczelni czekał na mnie Misza, mój wierny

giermek i tłumacz. Dzisiejsze zajęcie z kursantami

poświęciłem dziecięcej zabawie z piłką

w zbijaka. Jeszcze poprzednim razem poprosiłem Miszę aby

przyniósł z wydziału wychowania fizycznego około

pięćdziesięciu piłek do tenisa ziemnego. Dzisiaj

miały nam się przydać.


Spotkaliśmy się z grupą uczniów w miasteczku

sportowym. Kursanci dopiero co skończyli zajęcia WF, na

których pokonywali ogólny, a potem specjalny tor

przeszkód. Do nas podszedł Junior, który w

przerwie lekcyjnej przekazał mi pozdrowienia od swojej małżonki,

pani Marii, wspominającej dotychczas naszą wspaniałą

biesiadę w zeszły piątek. Zgodziłem się,

naprawdę biesiada była dobrą. Ilość wypitego

wtedy szampana pozwoliłaby Lekkiemu spokrewnić nas ze

swoimi dalekimi krewnymi. Bardzo dalekimi, dlatego że nawet

konie tyle nie piją, ile my daliśmy radę wypić

tego wieczoru.


Przerwa dobiegła końca i wytłumaczyłem

kursantom, co potrzebuje. Misza przetłumaczył. Pierwsze

zadanie jak zawsze było łatwym. Podzieliliśmy grupę

na dwie, z której w pierwszej każdy dostał po trzy

piłki i miał zająć miejsce pod drążkiem

(tych był cały rząd w miasteczku sportowym). Tymi

piłkami mieli trafiać swoich towarzyszy z drugiej grupy,

zadaniem której było jeszcze łatwiejszym. Trzeba

było pokonać ten rząd drążków. Na

czas. Oczywiście unikając kontaktu z piłkami. To

ćwiczenie pozwalało opanować podstawy techniki

zbliżenia się do przeciwnika, który prowadzi ogień.


Później kursanci biegali na czas wzdłuż

umownej linii prostej pod tymi że drążkami. Umowna

linia przypominała raczej wężyk, jednak

przyzwyczajałem ich by widzieli przy poruszaniu się tylko

jedną linię (umownie prostą), która była

linią strzału. To ćwiczenie miało nazwę "

Liść klonu" i było początkiem dla ćwiczenia

techniki wahadłowego poruszania się. Ruch wahadłowy

wykonywany jest zazwyczaj w połączeniu ze strzelaniem z

dwóch rąk, po macedońsku. A " liść

klonu" pozwalał nauczyć kursantów zawsze

znajdować się twarzą do przeciwnika podczas

prowadzenia ognia i być bokiem do niego, kiedy ten strzelał.

Przy tym można było zbliżyć się do

przeciwnika i schwytać go.


Naciągnęliśmy liny pod drążkami na różnych

poziomach, dzięki czemu teraz biegać pod nimi było

znacznie trudniej. Żeby nie zaczepiać się o liny

kursanci byli zmuszeni do nachylania się i podskoków.

Wszystko to razem wzięte bardzo dobrze przygotowywało ich

do prawdziwej pracy, którą dzisiaj nawet nie miałem

zamiaru zajmować się. Dzisiejsze zajęcie było

rozgrzewką.


Pokazałem kursantom "krok tygrysa". Bardzo

pożyteczna rzecz, kiedy musicie zbliżać się do

przeciwnika. Chyba słyszeliście opowieści zagorzałych

myśliwych o polowaniu na tygrysa? Bardzo porywające

zajęcie! Porównać do tego można tylko polowanie

przez samych tygrysów na myśliwych, chociaż ostatnia

chyba nawet jest bardziej ciekawą.


Kiedy tygrys zbliża się do myśliwego, jego paraliżuje

tak silne przerażenie, że nie może ruszyć ani

ręką ani nogą. Przy tym myśliwy ani nie widzi,

ani nie słyszy nawet zbliżającego tygrysa. Cały

sekret polega na wibracji gleby, w tak zwanych niskich

częstotliwościach wibracji, na podstawie których

zrobione specjalne urządzenia, zwane generatorami niskich

częstotliwości pozwalające przeprowadzać

bezkontaktowe likwidację. Te urządzenia mają na

wyposażeniu różne służby specjalne,

wykorzystując zjawisko rezonansu one pozwalają osiągnąć

mechaniczne uszkodzenie różnorodnych wewnętrznych

organów. Jako efekt dodatkowy mogą doprowadzić do

bezsenności, nagłych zaburzeń psychicznych i innych

ciekawych zjawisk. Przy tym nie pozostawiając żadnego śladu

zewnętrznej ingerencji. Taki oto jest "krok tygrysa".


W połączeniu z dobrym psychologicznym maskowaniem się,

kiedy potraficie stać się nie tylko krzakiem czy piaskiem,

ale i zamienić się w Nic, "Krok tygrysa"

pozwala zbliżyć się do przeciwnika w biały dzień.

Wręcz na jego oczach. I on nie będzie się wam

przeciwstawiać. Dlatego że "nie widzi" was. Lub

nie potrafi z przerażenia ruszyć się.


To wszystko było tylko wstępem. Poważna praca była

jeszcze przed nami i nie miała nic wspólnego ani z

"liściem klonu" ani z ruchem wahadłowym ani z

"krokiem tygrysa". Wszystkie te egzotyczne rzeczy pasują

do kina i reklamy. Coś w stylu: przyjdźcie dzieci do pracy

do grup specjalnych wywiadu, kumple pękną z zazdrości.

Jeśli nie pękną od razu, to pokażemy wam jak to

osiągnąć. I tym bardziej, jeżeli to wcale nie są

wasi kumple.


Niestety, tego się nauczyć nie da. W ciągu jednego

pokolenia jest to niemożliwym. Lecz można było pokazać

chłopakom kierunek, w którym mogli poprowadzić swoje

dzieci. Wykorzystując dlatego zabawy piłką, w

chowanego, w śnieżki. Wyprawy harcerskie i po prostu

obcowanie ojców ze swoimi dziećmi. Wówczas dzieci

będą miały szansę opanować to wszystko.


Przecież ogólnie wiadomo, że nawet dla poważnej

pracy ważnym jest by pozostać przy życiu. W tym

przypadku ruch wahadłowy i krok tygrysa mogą być

pożytecznymi. Chociaż przeżycie nie jest

najważniejszym celem w pracy wywiadu. Grupy

wywiadowczo-dywersyjne przeznaczone są do rozwiązania

zupełnie innych zadań. Ale to już było tematem

następnych zajęć, a dzisiejsze dobiegło końca.

Przede mną było najważniejsze wydarzenia dnia -

obiad.


ROZDZAIŁ XI


Po obiedzie miałem trochę wolnego czasu. Postanowiliśmy

z Miszą przejść się na miasto. Obok rynku

głównego, kościoła św. Marii Magdaleny,

przyszliśmy na plac Dzierżyńskiego. O ironio losu

właśnie niedaleko tego placu, za kościołem św.

Wojciecha mieszkał przez ostatnie miesiące zdrajca. Misza

pokazał mi jego dom i niewidoczne podejścia do niego.


Nie mogliśmy ryzykować. W każdym momencie zdrajca

mógł wyczuć nasze zbliżenie i odjechać w

nieznanym kierunku. Umknąć nam ostatecznie by nie mógł,

wcześniej lub później byśmy go znaleźli.

Jednak to wymagałoby dodatkowego czasu i wysiłków.

Dlatego postanowiono operacji nie odkładać.


W te dni we Wrocławiu odbywał się festiwal kina

francuskiego. Według informacji Anusi zdrajca miał

abonament na premiery tego festiwalu, na które chodził

nie sam a z jakąś dziewczyną. Dwa bilety na środę

miała i Anusia. Zaprosiła mnie oczywiście dla

towarzystwa, a jednocześnie by pokazać naszego

podopiecznego.


Do środy jeszcze było daleko. Całe życie. Do

wspólnego pójścia do kina pozostało

dwadzieścia sześć godzin.


Spotkaliśmy się z Anusią na sali. Jej uczennice już

nie patrzyły na mnie tak krwiożerczo jak poprzednio.

Możliwe, że w ich oczach byłem nie tylko manekinem dla

ciosów, ale już mężczyzną. Być może

nawet przyjacielem ich trenera, jej osobistym gwałcicielem i

maniakiem seksualnym. Boże, jak wiele potrafi się zmienić

w oczach kobiety tylko w ciągu jednej doby! Miłość

potrafi zastąpić nienawiść, nienawiść

może zmienić się w obojętność.


Zgadza się, patrzono na mnie bardziej przychylnie. Nawet raczej

bardziej obiecująco. W ich oczach wręcz widać było

dziecięcą radość, żeby tylko im pozwolono

dorwać na tatami tego rosyjskiego niedźwiedzia. Wówczas

rozszarpałyby go na setkę małych niedźwiadków,

a każdego niedźwiadka porwały by na kawałki. Oto

takie słodkie i miłe były uczennice w grupie Anusi.


Dzisiaj dziewczyny pracowały nad obroną przed schwytaniem.

Przy chwycie z przodu ponad ręce wykonywały pchnięcie

kciukiem w krocze. Przy schwytaniu krępującym ręce z

boku czy od tyłu - wykonywały chwyt za kroczę.

Następnie trzeba było zrobić dobijające uderzenie

kolanem w głowę. Niestety, w odróżnieniu od

napastnika, który otrzymał pchnięcie w krocze,

manekin nie kulił się z bólu i nie pochylał się

na wysokość niezbędną na przeprowadzenie

dobijającego ciosu. Wydawało mi się, że nawet te

chwyty wyglądały jakoś zbyt formalnie. Dla

przybliżenia się do realnych warunków manekiny

potrzebowały odrobinę zmiany.


Lecz obrona przed schwytaniem pod rękoma wyglądała

całkiem dobrze. Przy chwycie z przodu pod rękoma kobiety z

serca biły manekiny kantem dłoni po nerkach lub szyi.

Następnie kolanem w krocze i dobijały. Doradziłem by

zamiast ciosów kantem dłoni po nerkach lub szyi

wykonywały ucisk uszu przeciwnika oburącz. Łatwiejsze

i bardziej efektywne zagranie.


Mądrzej wyglądała obrona przed chwytem z boku pod

rękoma. Dziewczyny wykonywały cios pięścią w

nos manekina i z obrotu uderzały kolanem w kroczę. Tu

występowały te same problemy z przytrzymaniem głowy co

przy obronie przed schwytaniem od tyłu ponad ręce.

Rekomendowanym jest w tym przypadku chwyt za kroczę, cios

łokciem i dobijanie nogą. Jednak z chwytem za kroczę

był problem - uczestniczki miały niezbyt jasne

pojęcie jak to robić. Chyba bardziej miały pojęcie

jak zrobić gwałcicielowi przyjemność, ale nie

wiedziały jak sprawić mu ból.


Do mnie podeszła Anusia.


- No i jak?


Powiedziałem jej o swoich wątpliwościach co do

pokazu, który widziałem. Anusia i sama przyznała, że

nie jednokrotnie myślała na ten sam temat. Jednak oprócz

manekinów nie było na kim popracować. Tym bardziej,

że w grupie nie było mężczyzn.


Podpowiedziałem co można zrobić z manekinem. Moja

propozycja spodobała się jej, ale i czymś ją

ubawiła.


- Jeżeli mi pomożesz możemy jutro to zrobić, a

czy na razie nie chciałbyś popracować jako manekin do

bicia? Myślę, że będzie to przyjemne.


Patrząc na rozbite ciosami manekiny mocno wątpiłem,

że będę miał z tego przyjemność.

Przecież nie jestem masochistą! Lecz jeśli Anusia

powiedziała, że będzie przyjemnie musiałem jej

wierzyć.


- A dlaczego nie?


Instruktorka coś tam powiedziała po polsku swoim

uczennicom, które zajęły się pracą nad

uciskiem uszu manekina obiema rękoma. Widać było, ze

ten chwyt im się spodobał. Jedną z dziewczyn Anusia

zaprosiła na tatami przed tym szepcząc mi na ucho:


- Nie bój się, ona nie będzie ciebie mocno bić.

Jest Rosjanką, ma męża Polaka. Urodziła się

gdzieś na dalekim Wschodzie Rosji, ma panieńskie nazwisko

tak samo jak twój przyjaciel Aleksander.


- Wcale się nie boje - odpowiedziałem, co nie było

prawdą.


Zwróciłem się do dziewczyny.


- Jak pani ma na imię?


-Maja Gennadijewna - całkiem poważnie odpowiedziała

mniej więcej dwudziestodwuletnia dziewczyna.


- Maja Gennadijewna, będę wykonywać wszystkie swoje

ruchy i chwyty w powolnym tempie, i mam tylko jedną prośbę

do pani. Proszę nie robić uderzeń i bolesnych ciosów

z pełną siłą, dobrze?


- Dobrze- odpowiedziała.


Jednak z tonu jej głosu zrozumiałem, że tak nie

będzie. Nie było żadnej umowy. Nawet to, że też

jest Rosjanką nic nie zmieniało. Przed sobą ona miała

gwałciciela, maniaka, wroga, który w swojej naiwności

miał pecha stanąć na jej drodze. Biedny, nieszczęsny

gwałciciel! Zrobiłem ukłon, jak się należy

do swego przeciwnika. Maja lekko kiwnęła głową.

Zrobiłem krok do przodu i płynnie wykonałem chwyt

krępujący jej ręce. Dobre perfumy ma dziewczyna,

pomyślałem. Przyjemnie pachnie. To były ostatnie moje

myśli. Gwałtowny ból w podbrzuszu zgiął

mnie w pół i pociągnął w dół.

Chciało mi się krzyknąć: " Easier,

please!" (Lżej, proszę).

Widocznie naprawdę mnie zabolało, bo kiedy czuje ból

zawsze wyrażam się w obcym języku, nie zawsze

rozumiejąc w jakim dokładnie to robię. Dziwne, ale

najczęściej wykorzystuję angielski. Lecz tym razem ból

był tak mocny, że nawet nie mogłem nic krzyknąć,

a tylko w milczeniu osunąłem się na tatami.


Teraz rozumiałem, co Anusia miała na myśli mówiąc,

że będzie przyjemnie. Ależ urządziła mnie!

Może już więcej mnie nie kocha? Lub nie kocha w

całości, a tylko niektóre moje części,

które jej się podobają?


W głowie stopniowo zaczęły pojawiać się

jakieś myśli. Wszystkie były bardzo smutnymi. Zrobiłem

kilka gwałtownych wydechów, ale nie nacisnąłem

na małe palce, bo nie wiem dlaczego ten sposób wyjścia

z szoku po bólu niezbyt mi pomagał. Ograniczyłem się

do małego masażu punktu He-gu i kontynuowaliśmy.


Tym razem skrępowałem jej ręce chwytem z boku.

Wydawało mi się, że w uwolnieniu się z tej

pozycji nie przeprowadza się żadnych ciosów.

Przynajmniej miałem taką nadzieje, bo w głowie miałem

mętlik i mieszaninę myśli.


Prawą ręką czułem sprężystą pierś

Mai. Jej kimono mi przypomniało nocną piżamę

Anusi. Anusia! Dlaczego nagle pomyślałem o niej nie wiem,

ale o tym, że w pracy gwałciciela są i przyjemne

momenty już nie zdążyłem pomyśleć. Maja

Gennadijewna wykonała chwyt i kilka chwil rozkoszowała się

swoją nieograniczoną władzą nade mną.

Skromnie przypomniałem jej o humanitarnym obchodzeniu się z

manekinem. Z tyłu usłyszałem wesoły śmiech

Anusi. Trening dobiegł końca i dziewczyny poszły pod

prysznic. Instruktorka podeszła do mnie.


- Nie okłamywałam, to było naprawdę bardzo

przyjemnym. Być może tylko zapomniałam powiedzieć

komu, czyżbym nie powiedziała? A, jednak powiedziałam

znaczy, że się pomyliłam.


Musiałem z tym się zgodzić, faktycznie pani trenerka

pomyliła się. Jednakże dziewczyny wychodziły z

sali zadowolone. Im zajęcia bardzo się spodobały i

widać było, że czerpały z tego przyjemność.

W głowie zaświtała koszmarna myśl, a może i

Anusi to sprawiło przyjemność?


Sądząc z jej wesołych oczu co do tego nie myliłem

się.


- Trzeba będzie w domu popracować nad techniką obrony

przed chwytami krępującymi. - powiedziała ona.


Zgodziłem się z nią.


- Jak mus to mus. Lecz dzisiaj mamy masaż, czyż by pani

Anusia zapomniała o tym?


Na szczęście ona nigdy niczego nie zapominała. W

drodze do domu zrobiliśmy zakupy planując na wieczór

święto Brzucha. Innymi słowy kupiliśmy butelkę

wina i owoce morza, pudełko francuskich czekoladek i nieduży

koszyczek truskawek, w komplecie do których niezbędną

jest bita śmietana i lody. No cóż, święto

to święto! I nie mówcie mi, że w kalendarzu nie

ma takiego święta. To nieprawda! Jeśli go tam nie ma

to konieczne trzeba go wymyślić, przecież to może

być wspaniałą uroczystością! Szczególnie

obok kochanej kobiety.


Po lekkiej kolacji poszliśmy na wycieczkę. Do pokoju

gościnnego. Zapaliliśmy świece i puściliśmy

muzykę, włączając płytę Joe Cockera

kochanego przez Anusię. I oczywiście rozpaliliśmy w

kominku. W domu od razu zrobiło się ciepło i

przytulnie. Drewienka cicho trzaskały, a odbicia płomieni

na ścianach dodawały niepowtarzalnego uroku do melodii Joe

Cockera.


Siedzieliśmy na kanapie, popijając winko i smakując

truskawki. Tańczyliśmy, całowaliśmy się.

Moje ręce znów zawędrowały do niewłaściwego

miejsca na ciele Anusi, która je natychmiast zatrzymała.


- Chcę masaż, - powiedziała głosem, w którym

pojawiły się nutki rozkapryszonej małej dziewczynki.

Widocznie była już bardzo śpiącą.


- Życzenie pani jest rozkazem, chodźmy na kanapę,

słoneczko.


- Nie, chcę do sypialni.


Udaliśmy się do jej pokoju. Olbrzymie łóżko

mało przypominało stół do masażu, ale było

równie wygodnym. W tym czasie kiedy Anusia rozbierała

się, umyłem ręce, co wywołało jej uśmiech.


-Wszyscy masażyści lubią bardziej myć ręce,

niż głaskanie swoich pacjentek.


Wstawiłem się za swoimi kolegami.


- Nieprawda. Na przykład ja najbardziej na świecie kocham

ciebie. A teraz poproszę pacjentkę by zamilkła i

postarała się myśleć o czymś bardzo fajnym,

przyjemnym. O morzu, o kwiatach, o mnie. Dobrze?


Głos Ani nagle zabrzmiał bardzo radośnie i przytomnie.


- Dobrze.


Rozpocząłem od obszaru Ing-dziao, tam gdzie znajduje się

nasza życiowa energia. Swój masaż zawsze zaczynam od

projekcji tego punktu na plecach. Anusia stopniowo zaczęła

przypominać topniejące lody.


- Ty masz zamiar być cały czas w ubraniu?


Nic nie odpowiedziałem, ale ubranie zrzuciłem zadziwiająco

szybko. Możliwe, że ubieram się niezbyt gustownie,

natomiast za to rozbieram się bardzo szybko. Tu nie zasługiwałem

na żadną naganę.


Anusia słodko przeciągnęła się. Znów

była Swietłanką, najbliższą mi osobą.

Bardzo kochała kiedy ją głaskałem, chociaż i

miałem w tym sporą wadę. Nigdy mi nie starczało

tego czasu, który miałem do dyspozycji, byłem bardzo

powolnym masażystą. Lecz Swietłanka wybaczała mi

chętnie tą wadę. W rezultacie zwykły masaż

rozciągał się u nas zazwyczaj na kilka godzin, no cóż,

każdy ma prawo mieć wady. Ja też je mam - jestem

bardzo powolny w niektórych kwestiach.


Po plecach i ramionach sporo uwagi poświęciłem jej

szyi. Bardzo ważnym jest by wieczorami dobrze wygłaskać

ramiona i szyje ukochanej kobiecie. To znacznie polepszy krwiobieg w

tym obszarze, wzmocni dopływ tlenu do mózgu i wydalanie z

niego produktów rozpadu, co znaczy, że następnego

ranka wasza kochana obudzi się z jasną głową i

jasnymi myślami.


Jednakże do następnego ranka było jeszcze sporo

czasu. Mnie proszono bym skupił się na nogach, bo jak każdą

kobietę Anusię martwiło zagadnienie cellulitu, zresztą

zupełnie nie potrzebnie - przez najbliższe sto lat to

jej nie groziło. No profilaktycznie można było przez

godzinkę, dwie pogłaskać jej czarujące nóżki.

Tym bardziej, że zawsze mi się podobały.


Proszono również bym zwrócił uwagę na

piersi, co oczywiście zrobiłem. Moją małą

dziewczynkę interesowała możliwość

ujędrniania ich, to było do wykonania, trzeba było

tylko nie lenić się.


Zrobiłem masaż twarzy i głowy, następnie czyjś

senny głos wymówił:


- Ciałko jest twoje, proszę robić z nim co chcesz.


To co chciałem nie mogłem zrobić, przy najmniej na

razie nie mogłem. Póki co robiłem co trzeba.

Swietłanka nigdy nie była wśród moich

pacjentek. Przecież dobrze wiadomo, że lekarze nie mogą

leczyć swoich bliskich, chociaż ostatni czasami nie

zgadzają się z tym. Lecz takie jest prawo natury. Możecie

wyprawiać cuda, ratować kompletnie beznadziejnie chorych,

ale często nie potraficie pomóc najbliższym wam

osobom. Jakiś to jest życiowy paradoks. Obcy człowiek

może pomóc waszym bliskim znacznie lepiej od was.


Dlatego nigdy nie leczyłem mojej Świetłanki. Jej się

podobało, kiedy ją głaskałem, więc

głaskałem, ale leczyć nigdy nie próbowałem.

Co zaś dotyczy diagnostyki to robiłem ją regularnie za

każdym razem. Przy każdym naszym spotkaniu. Śledziłem

zmiany, następujące w jej organizmie, trochę je

korygowałem i kierowałem w prawidłową stronę.


Teraz również centymetr po centymetrze badałem jej

ciało. Sprawdziłem punkty i stan ciepłoty organizmu.

Zauważyłem, że od naszego ostatniego spotkania sporo

zaszło zmian. I nie wszystkie z nich były pozytywne.


Ciało było wręcz doskonałym, trenowanym i

zadbanym. Zasługiwało tylko i wyłącznie na

podziwianie. Jednak patrzyłem nie tylko na ciało i długo

nie mogłem zrozumieć przyczyny tych zmian. Na pewno to nie

był czas, bo Swietłanka była jeszcze tak zachwycająco

młodą, że jej zmartwienia o trzydziestoleciu, które

gdzieś znajdowało się za górami i lasami, były

zabawne. Z wysokości swoich dwudziestu sześciu lat

patrzyłem na nią z góry na dół. Jeżeli

to nie był czas, to co wówczas?


Nie od razu domyśliłem się, że przyczyną

tego był jej rozwód. To było dziwne, nigdy bym nie

pomyślał, że rozwód zostawia na tyle zauważalne

ślady na małżonkach! Rozumiem, że to stres, ale w

naszym życiu jest wiele i innych stresowych zdarzeń, a

ślady po nich znikome. Dopiero teraz zrozumiałem, że

rozwód to nie tylko stres, to krach naszych planów i

nadziei.


Przede wszystkim to granica, kiedy dwoje ludzi przestaje rozmawiać

ze sobą. Oddychać sobą. Dotykać się

nawzajem. I nie chodzi tu tylko o seks. Dlatego, żeby skóra

promieniowała ciepłem i światłem bardzo ważnym

jest dla niej chociaż rzadki ale kontakt ze skórą

ukochanego. Lub ukochanej. Być może to sprawka jakichś

wydzielin skóry, nie wiem, jednak fakt pozostaje faktem. Brak

takiego kontaktu pozbywa skórę blasku. Gdzieś znika

ta tajemnicza poświata, która otacza naprawdę

szczęśliwych ludzi.


Zawsze wiedziałem, że Swietłanka mnie bardzo kocha. I

kocha kochać się ze mną. Jednak zawsze pozostawałem

dla niej tylko przyjacielem, z którym było dobrze,

ciekawie, spokojnie. Swego męża ona kochała znacznie

mocniej i zupełnie inaczej. On był nie tylko przyjacielem,

ale częścią jej samej. Być może nawet

najlepszą jej częścią.


Dopiero teraz zrozumiałem skąd nieoczekiwanie pojawiający

się smutek u niej i częste jej zmiany nastroju. Łezki

pojawiające się od czasu do czasu w jej oczętach. Ona

nadal kochała swego męża.


Moja babcia mi mówiła, że człowiek ma duszę,

rozum i ciało. Chcesz go wyleczyć - pracuj nad nimi. Żeby

rozwód nie złamał człowieka jest niezbędna

obecność przyjaciół, którzy potrafią

uspokoić duszę. Niezbędnym jest obok zupełnie

nieznajomy, obcy dla ciebie człowiek, który z punktu

widzenia zupełnie przygodnego człowieka da inną radę

niż wszyscy. Który powie, że mężczyzna

jest podobny do autobusu, jeżeli jeden odjechał, zaraz się

zjawi następny. I musi jeszcze być człowiek, który

po prostu ciebie pogłaszcze. I przywróci ciepło

twojemu ciału.


Wszystko to bardzo dobrze rozumiałem. Byłem przyjacielem

mojej Świetłanki i obok mnie uspokajała się

miotająca jej dusza. Byłem zupełnie obcą osobą

dla Anusi i mogłem podpowiedzieć jej cokolwiek. I byłem

człowiekiem, który głaskał moją małą

dziewczynkę. I bardzo ją kochał. Jednakże byłem

tylko człowiekiem, nie Bogiem. Jako człowiek mogłem

dokonać dowolnego cudu, zrobić dowolne czary, ale tylko Bóg

mógł wyleczyć Anusię z miłości do

byłego męża. A może nawet i on był tu

bezsilny.


Anusia już kompletnie rozluźniła się i zaczęła

zapadać w drzemkę. Jej głos był taki słodki.


- Na ciebie już czas.


Pocałowałem ją w policzek. Śpij, moja ukochana.

Wziąłem swoje rzeczy i zamierzałem pójść

do swego pokoju. Nagle Ania prawie rozpaczliwie powiedziała:


- Już idziesz? Nie odchodź. Pobądź jeszcze

trochę ze mną.


O to mnie nie trzeba było prosić dwa razy. Jestem zawsze do

dyspozycji mojej księżniczki i z największą

przyjemnością pobędę jeszcze chwilę obok

niej. Całe swoje pozostałe życie.


Anusia uwielbiała zasypiać, kiedy byłem obok.

Głaskałem jej ramiona, bawiłem się włosami.

Najbardziej na świecie chciałem zasnąć obok niej,

a potem rano obudzić się. Lecz ona tak słodko spała,

że nie chciałem jej przeszkadzać. Wyłączyłem

światło w pokoju i poszedłem do swojej sypialni.


- Śpij, moje słonko. Śpi, moja kochana...


Zasnąłem szybko, ale dosłownie za jakiś moment

ktoś gwałtownie wtargnął do mojego pokoju i

odsłonił zasłony.


- Wstawaj, śpiochu! Zobacz jaki poranek!


Zobaczyłem. Poranek na prawdę był znakomitym. Miał

na imię Anusia. Ale z niezadowoleniem zasapałem i obróciłem

się na drugi bok.


- Nie budzić. Przy pożarze wynosić w pierwszej

kolejności.


To wszystko było tylko grą. Dawno obudziłem się

i już domyśliłem się, co będzie dalej.

Oczywiście, dalej mnie zaczną pchać i tarmosić.

Nie miałem nic przeciwko temu, jednak nie zdradzałem swoich

zamiarów, najważniejsze dla mnie było zwabić ją

jak najbliżej. Skrócić dystans, a dalej zobaczymy

kto kogo będzie tarmosić.


Nie przeliczyłem się. Anusia napadła na mnie jak

furia. Wskoczyła na lóżko, zacięła ściągać

ze mnie kołdrę. I od razu trafiła w moje objęcia.

Wykonałem przewrót, podcięcie i jeszcze parę

wysublimowanych chwytów, z których co najmniej dziesięć

było pocałunkami. I innymi prowokującymi zachowaniami.

Anusia śmiała się, dziś miała słoneczny

nastrój i z przyjemnością bawiła się ze

mną, całowała mnie i była dawną Swietłaną,

którą kiedyś znałem. I kochałem.


W parę godzin później wreszcie wstaliśmy z

łóżka. Anusia podeszła do stolika coś tam

wzięła i przyniosła do mnie.


- To za masaż.


W ręku trzymała małego zielonego smoka. Wszystko się

zgadza. Jest taki zwyczaj, kiedy dostajecie w prezencie nóż,

musicie coś dać w zamian. Może być nawet to jakiś

pieniążek. Masaż, którego mnie nauczył

Szafi był podobny do dobrego ostrza, mógł uratować

życie, a mógł i zaszkodzić. Bo zbyt dużo

miał w sobie mistyki i czarów, zbyt dużo duchów

i dobrych aniołów jest do tego przywoływanych,

których trzeba udobruchać. Żeby masaż pomógł

trzeba koniecznie coś im zostawić od siebie w zamian za

przyszłą opiekę. Nie jest istotnym co to będzie,

liczy się sam gest, i Anusia dobrze o tym wiedziała.


Po śniadaniu pojechaliśmy na uczelnie. Z przyzwyczajenia

nadal nazywałem Wyższą Szkołę Oficerską

uczelnią. Umówiliśmy się na spotkanie o

czwartej przy ratuszu, bo dziś mieliśmy pójść

razem do kina. Oprócz tego dziś pani instruktorka nie

miała treningu wieczorem, no chyba że miała zamiar

jedno zajęcie przeprowadzić, na którym chciała

sprawdzić czy dobrze pamiętam jej lekcję. I zająć

się trenowaniem mnie, jeżeli taka będzie potrzeba.


Dziś z kursantami zająłem się wypracowaniem

metody zdjęcia warty. Jednocześnie potrenowałem trochę

z nimi wykorzystywanie do tej czynności różnych

podręcznych przedmiotów. Jeszcze gdy byłem kursantem

trenowałem wojskowy triatlon, do którego należał

m.in. rzut granatem ćwiczebnym F-1 do celu.

Później te nawyki przydały

mi się. Przekonałem się, że granat F-1 nawet bez

zapalnika jest najlepszym środkiem do unieszkodliwienia

wartowników. Nawet nie jest istotnym, gdzie on trafi: w kask,

kamizelkę kuloodporną czy w rękę. Jego waga

wystarcza aby na pewno wyłączyć wartownika.


Nieźle też w tym celu pasowały metalowe płytki z

wojskowej kamizelki kuloodpornej. W Afganistanie parę razy

musiałem je wykorzystać w tym celu. Jednakże one miały

jedną wadę, po ich zastosowaniu wartownik już nie mógł

udzielić jakiejkolwiek informacji. Wówczas kiedy nie

potrzeba informacji można śmiało je wykorzystywać.

Ciężkie, mniej więcej około dziesięciu

centymetrowe kwadratowe płytki były bardziej efektywne niż

japońskie shurikeny (pociski do ręcznego miotania).


Na koniec lekcji kilka minut poświęciliśmy technice

związania jeńców. Wiadomo, że najłatwiejszym

sposobem unieszkodliwienia przeciwnika jest nacięcie jego uda w

kierunku pośladka. W trakcie jego chwytania to wygląda

całkiem naturalnym i zrozumiałym. Przed sobą macie

uzbrojonego przeciwnika (a nawet jeżeli i nieuzbrojonego, jaka

różnica?), podczas schwytania możecie obejść

się z nim dosyć ostro, a potem udzielicie mu pierwszej

pomocy. A jego zranienie będzie wyglądać na

przypadkowe nieporozumienie, które miało miejsce tylko

dlatego, że on w odpowiednim czasie nie podniósł rąk

i nie poddał się. Teraz niech leży spokojnie i nie

rusza się, do wesela się zagoi.


Na dodatek podczas udzielania medycznej pomocy można szybciej

znaleźć wspólny język z jeńcem i dostać

niezbędną informacje.


Takie zranienie ma kilka specjalnych cech. Po pierwsze, w tym

miejscu dosyć trudno jest umocować bandaż. A po

drugie, tu znajduje się wiele naczyń dużych

krwionośnych i włosowatych, które powodują, że

jest bardzo ciężko zatamować krew. Wszystko razem

oznacza, że ranny dożyje do wesela, pod warunkiem, że

będzie leżeć spokojnie. No i oczywiście, jeśli

mu pozwolicie do tego wesela dożyć, w co wątpię.


Natomiast jeżeli jeniec spróbuje uciec, to szansy na

przeżycie nie będzie miał żadnej, ani odrobinę.

Na pewno skona z powodu utraty krwi.


Wiadomo, ze takie specyficzne nacięcia są wizytówką

grup specjalnych. I pozostawiać podobne ślady można

tylko pod warunkiem, że ciało, na którym one

pozostaną, nigdy nie będzie znalezione.


Lecz jeżeli chcecie jeszcze porozmawiać z jeńcem, to

potrzebne wam będą linki. Najlepiej dwie. Na początek

można skrępować ręce, zazwyczaj do tego

wykorzystują kajdanki z liny, które nie jest ciężko

zrobić, jeżeli jesteście zapoznani z wiązaniem

węzła alpinistów "strzemię" (w

polskim nazewnictwie przyjęte "ósemka").

Wiąże się ręce z tyłu a kolanem podnosicie

je jak najwyżej do szyi. Z drugiej linki robi się pętlę

na głowę na wysokości oczu i uszy. Następnie

najprostszym węzłem przywiązuje się jedną

linę do drugiej.


Torturować jeńców nie wolno, to nie jest

humanitarne. Wiązać wolno, a można nawet nie wiązać.

Dziesięć minut wystarczy by skrępowany jeniec

powiedział to co chcecie usłyszeć. Jeżeli powie

wszystko co chcieliście, można go rozwiązać.

Możecie mi uwierzyć na słowo, on wszystko opowie.


Kiedyś w dzieciństwie zobaczyłem film o wojnie

domowej, w którym biali oficerowi złapali partyzanta,

podwiesili go na linie za ręce i torturowali. Chciało mi

się płakać, tak mi było go szkoda. Mama

nadaremnie próbowała mnie pocieszyć.


- To na niby, tak naprawdę jemu nie zrobiono krzywdy.


- Mamo, nie o to mi chodzi. Jak oni go torturują?! Po co

podwiesili na linie? Któż tak to robi?! Przecież ma

teraz zduszoną klatkę piersiową i nawet jak będzie

chciał im coś powiedzieć, to nie będzie mógł.


Płakałem z żalu za partyzantem, który nie mógł

zdradzić tajemnicy wojskowej białym, którzy przez

wojnę domową zbyt szybko zostawili uczelnie i nie

dowiedzieli się jak prawidłowo trzeba było wiązać

jeńców. A przecież już w starszych klasach tego

uczą, no być może nie we wszystkich.


Mama na to tylko bezradnie rozkładała ręce...


Na szczęście dzisiaj nic nas nie poganiało, więc

zdążyłem pokazać kursantom jeszcze kilka sposobów

"przewijania". Przewijanie trochę się różni

od wiązania, bo wiążą zazwyczaj po to, żeby

ludzie rozwiązali się. Dzieci zazwyczaj przewijają nie

tylko po to, żeby miały sucho, również i

dlatego, żeby nie płakały. Ale też i w celu, żeby

nie rozwiązały się. Dlatego pojęcie "przewijanie"

w grupach specjalnych wykorzystuje się znacznie częściej,

bo w odróżnieniu od zwykłego wiązania ma

jeszcze i kilka dodatkowych funkcji.


Już mówiliśmy jak jeńcom można rozwiązać

język. Przy prawidłowej fiksacji liny na niektórych

częściach ciała można osiągnąć

rząd nieodwracalnych zmian fizjologicznych. Które

oczywiście możecie wykorzystać do swoich celów.


Na koniec zajęć Junior i Misza wyglądali na

przygnębionych. Może wyobrażali się na miejscu

jeńców. Ależ nikt nie mówił, że w

niewoli będzie łatwo. Na szczęście po obiedzie

humor im wrócił, a możecie sobie wyobrazić jaki

ja miałem wspaniały humor wówczas!


Zawsze po obiedzie jestem wesoły, szczególnie kiedy

pośpię. Już chyba mówiłem, że

najbardziej na świecie kocham pospać, ma się rozumieć

z ukochaną dziewczyną.


Ale dzisiaj po obiedzie było zaplanowano kino z Anusią. A

później nawet nie było żadnego treningu! Więc

nastrój w związku z tym miałem nie sportowy, a wręcz

liryczno-romantyczny.


Spotkaliśmy się o czwartej przy ratuszu. Do rozpoczęcia

seansu filmowego mieliśmy jeszcze mnóstwo czasu i

postanowiliśmy wejść do niedużej kawiarni.

Usiedliśmy przy stoliku w najdalszym zakątku, a Anusia

zaproponowała bym spróbował polskich lodów.

Powiedziała, że w Polsce lody są bardzo smaczne. Nikt

w to nie wątpił! Bo jeżeli w Polsce mieszkają tak

powalająco piękne kobiety jak ona, to i lody powinny być

najwyższej jakości. Nagle przypomniała mi się

Moskwa, ale to całkiem inna sprawa! Tam mieszkają na tyle

piękne dziewczyny, że jakość lodów już

nie gra żadnej roli. Przy takich pięknościach każde

lody będą słodsze od miodu.


Podeszła kelnerka by przyjąć nasze zamówienie.


-Czy są lody?- zapytała Ania.


-Jakie państwo sobie życzą? Mamy waniliowe, malinowe

i czekoladowe.


Wybrałem smak, więcej mi się nic nie chciało.

Niedawny obiad jeszcze dawał się we znaki i oprócz

czekoladowych lodów już bym więcej nic nie zmieścił.


- Dla mnie poproszę herbatę z rumem i ciastko.


Czekaliśmy na nasze zamówienie, Anusia wyszła do

damskiej toalety, a ja miałem czas, żeby rozejrzeć się

wokół. Kawiarnia była nieduża o bardzo

przytulnym wnętrzu. Ludzi było tu mało. W godzinach

popołudniowych Wrocław ogólnie wyglądał na

wyludnione i puste miasto. Jednak do kawiarni co chwilę ktoś

wchodził i ktoś wychodził. Powiadamiał o tym

dzwoneczek wiszący nad drzwiami. Wydawało się, że

całe popołudniowe życie na placu obok ratuszu skupiło

się tylko w tym miejscu. W narożniku lady barowej

zobaczyłem olbrzymi wazom z herbacianymi różami.


Podszedłem do barmana i zapytałem czy mógłbym

kupić te róże. Barman oczywiście nie mógł

nie zwrócić uwagi na Anię. Mężczyźni

w ogóle rzadko kiedy potrafią nie zauważyć

ładnej dziewczyny, a nie zauważyć Anusi w ogóle

nie jest możliwym. Dlatego że ona była nie po prostu

ładną, a wyjątkowo ładną młodą

kobietą. Więc barman od razu domyślił się

dla kogo jest przeznaczony ten bukiet i gestem międzynarodowym

pokazał, że nie ma nic niemożliwego dla ludzi.

Szczególnie dla ludzi, którzy mają w kieszeni

złote. W mojej kieszenie akurat miałem złote, więc

zapłaciłem za kwiaty i wytłumaczyłem jak umiałem,

że wezmę je później, kiedy będę

wychodził. Barman załapał o co mi chodzi i zgodnie

kiwnął głową.


Za moimi plecami po raz kolejny cicho zabrzęczał

dzwoneczek, do kawiarni weszli nowi gości. Z ich dosyć

głośnej rozmowy wywnioskowałem, że byli trochę

podpici. Czymś zwrócili na siebie uwagę barmana,

więc i ja obróciłem się. To była zwyczajna

para.


Mężczyzna i wysoka rzucająca się w oczy swą

urodą szatynka. Spojrzenie barmana przyciągnął

jej głęboki dekolt. Obojętnie odwróciłem

się, dekolt jak dekolt. Lato, wiadomo. Teraz wiele kobiet nic

nie zakłada pod bluzki, bo jest bardzo gorąco. Lecz ten

widok cieszy barmanom oczy. Zresztą nie tylko im.


Oszukiwałem samego siebie. Dekolt jej bluzki i to co było

w nim też mi się spodobały, jednak wytrzeszczać

gały na dziewczynę, obok której była

towarzysząca jej osoba uważałem za nietakt. Tym

bardziej, że to nie był zwykły osobnik. To był

On. Zdrajca. Tyle razy wpatrywałem się w jego twarz na

zdjęciu, że już miałem koszmary senne z tego

powodu. Bez wątpienia to był on.


Przeszli prawie obok mnie, jak zrozumiałem, wpadli do kawiarni

kupić papierosy. To zajęło im równo minutę.

Nie potrzebowałem nawet tyle czasu. Kiedy przychodzili obok

mnie, zapatrzyłem się na szatynkę i potknąwszy

się ledwo nie wpadłem na jej towarzysza. Oni roześmiali

się i coś powiedzieli do siebie po francusku. Widocznie,

nie byłem pierwszą osobą, która się

zapatrzyła na tą dziewczynę. Próbowałem

załagodzić sytuacje.


- Excuse me (przepraszam), - jednak oni

już przeszli dalej. Dla nich nie istniałem. Wróciłem

na swoje miejsce, z którego przez okno zobaczyłem, że

złapali przed wejściem taksówkę i odjechali.

Anusia tym razem nie będzie mogła pokazać mi go, bo

liczyła, że dziś on się pojawi w kinie, lecz

widać w jego planach coś się zmieniło. Domyśliłem

się co. Też bym teraz z przyjemnością co nieco

zmienił w naszych planach. I też bym wsiadł do

taksówki, wrócił do domu, żeby zająć

się na przykład grą w karty. Na rozbieranie się -

w której fantem było kolejne zdejmowanie ubrania.

Pamiętam, kiedy graliśmy z Anią w tą grę po

raz pierwszy ona wolała dopytać się na początku:


- Powiedz od razu, chcesz czymś pochwalić się czy na

coś popatrzeć?


Niczego nie ukrywałem, więc powiedziałem od razu

prawdę.


- I pierwsze i drugie.


Po tym zaczęła się gra. Jakież to było

fajne! Nigdy nie myślałem, że gra w karty może

być na tyle przyjemną. I że nie będzie w niej

pokonanych, a tylko zwycięzcy.


Jednakże rozmarzyłem się! Lepiej teraz wrócić

do domu, a kino można obejrzeć i później. W

telewizji na przykład.


Do stolika wróciła Anusia. Zamówienie już

też kelnerka przyniosła. I więcej nam nikt nie

przeszkadzał rozkoszować się lodami, ciastkiem,

herbatą z rumem i sobą nawzajem.


Wychodząc z kawiarni zabraliśmy róże, które

Ania zawsze kochała. W podziękowaniu za nie sprezentowała

mi taki uśmiech, że byłem gotów umrzeć ze

szczęścia. Mój Bóg, jak ja ją kocham!


Filmu prawie nie pamiętam. Kiedyś oglądałem taki

znany rosyjski film "Siedemnaście mgnień wiosny"

w języku uzbeckim. To wywarło na mnie niezapomniane

wrażenie. Prawdę mówiąc później

zobaczyłem swój ulubiony film "Białe słońce

pustyni" po japoński. To trzeba było widzieć!

Oglądać film francuski w języku polskim okazało

się nie mniej zabawnym. Główną rolę grał

mój ulubiony aktor Gerard Depardieu, lecz nawet to niewiele

zmieniało. Na dodatek Anusia trochę się martwiła,

bo na sali nie było pewnego osobnika, którego miała

zamiar mi pokazać. Domniemała, że zdrajca coś

wyczuł i znów uciekł. I że tym samym

zawaliliśmy operacje. Zadziwiająco jak zabawne łańcuszki

z wniosków potrafią czasami wyciągnąć

kobiety! Próbowałem ją uspokoić, powiedziałem,

że w swoim plemieniu jestem głównym szamanem. A

duchy mi mówią, że nasz klient teraz pije szampana i

uprawia miłość z piękną kobietą.


Anusia popatrzyła na mnie uważnie. Widocznie na głównego

szamana plemienia w jej oczach zupełnie nie wyglądałem.

Jednak z duchami nie próbowała zadzierać i od razu

jakoś się uspokoiła.


- A może i naprawdę po prostu nie mógł

przyjść.


Nie opowiedziałem jej o moim z nim spotkaniu, o jego kobiecie i

taksówce. Chociaż po tej opowieści od razu bym

wyrósł w jej oczach do godności głównego

szamana całego województwa. Lecz każdy szaman może

mieć swoje małe tajemnice szamańskie. Powiedziałem

jej tylko, że tyle razy oglądałem jego zdjęcie,

że na pewno przy spotkaniu go z nikim nie pomylę. I żeby

przestała się martwić. I że ją bardzo

kocham.


Nie powiedziałem jej nic nowego, ale to podziałało i

ona się uspokoiła. Wzięła moją dłoń

w swoją rękę i w ciągu całego seansu

filmowego jej nie puszczała. Film jej się spodobał,

chociaż w ogóle go nie oglądała. Lecz tam grała

jej ukochana aktorka i obok byłem ja, to w zupełności

wystarczyło.


Przed nami był jeszcze cały wieczór, a znaczy to,

całe życie. Wzięliśmy taksówkę i

wróciliśmy do domu. Była piękna pogoda i

chciało nam się pobyć samym.


Co prawda przed tym Anusia najpierw do kogoś zadzwoniła

ale już w minutę była znów obok mnie.


- Ty naprawdę jesteś dobrym szamanem. I duchy powiedziały

cię prawdę. On nigdzie nie znikł, siedzi w domu.


Kto by w to wątpił! Oczywiście, że w domu. Na

dodatek pewnie leży w łóżeczku, a nie siedzi. I

na pewno nie jest sam.


ROZDZIAŁ XII


Dzisiaj postanowiliśmy przeprowadzić trening na kursie

samoobrony w warunkach maksymalnie zbliżonych do bojowych.

Innymi słowy w domowych warunkach. Już wcześniej

mówiłem Anusi, że jej uczennicom brakuje realnej

praktyki. A życie jest znaczniej bardziej nieprzewidywalne niż

te sytuacje, które są rozpracowywane na zajęciach. I

jedynym sposobem by trochę poszerzyć wachlarz tych chwytów

jest wprowadzenie kilku wcześniej opracowanych sytuacji, które

proponujecie uczniom, a oni będą uczyć się tak

długo aż im to będzie wychodzić dobrze. Innymi

słowy, trzeba nie tylko skupiać się na technice

uderzenia, ale i przygotować pewną ilość

symulowanych sytuacji, w których ta technika mogłaby się

przydać.


Trzeba jakby zbudować mały mostek pomiędzy salą

sportową a realnym życiem. Przecież wszystkie te

chwyty będą potrzebne nie na sali ćwiczeń, a w

zupełnie innych miejscach. Na ciemnej ulicy, w ciasnej windzie,

na wąskich schodach, w pokoju. I wyjdzie, że wiele z

wyuczonych chwytów będą w tych warunkach absolutnie

bezużyteczne, a to mija się z naszym celem. Zawsze wymagano

od nas by nauczać tylko tego, co mogłoby się przydać

w realnej walce, nie ćwiczebnej.


Dlatego dzisiaj postanowiliśmy wypracować kilka takich

sytuacji. Dla większego zbliżenia się do realizmu

Anusia wyznaczyła mnie na rolę maniaka-gwałciciela.

Moim zadaniem było podrzucić jej kilka świeższych

pomysłów (a propos sytuacji), w których mogą

znaleźć się jej podopieczne. A następnie ona

sprawdzi w tych warunkach zasób chwytów samoobrony,

którymi dysponuje.


Próbowałem protestować. Proponowałem wyznaczyć

na gwałciciela ją, a mnie na role ofiary, bo uważałem,

że lepiej mogę zauważyć słabe miejsca w jej

technice obrony własnej.


Ale Anusia jakoś sceptycznie na mnie patrzyła. Popatrzyła

z góry na dół. Potem jeszcze raz. Tym razem od

dołu do góry. To co zobaczyła nie mogło zmienić

jej zdania. Dobrze wiedziała, że w przypadku przemocy z jej

strony bardzo szybko zdam się na łaskę zwycięzcy.

To znaczy zwyciężczyni. Nastąpi to tak szybko, że

nawet sama zwyciężczyni nie zauważy kiedy. Miała

racje, bo zbyt dobrze mnie znała. Zawsze za szybko zdawałem

się na jej łaskę. Dlatego mojej prośbie

odmówiono, stanowczo odmówiono.


- Nie, dzisiaj gwałcicielem będziesz ty.


Ze zrezygnowaniem westchnąłem i wszedłem w rolę

gwałciciela. Od razu tu na korytarzu. Rozpocząłem od

pocałunków, bo zawsze zaczynaliśmy swoje treningi

właśnie od tej techniki.


Wszystko się zgadza - duży przedpokój, trochę

stłumione światło. To bardziej przypominało

realne życie niż salę sportową. To znaczy można

było śmiało przystąpić do rozpracowywania

sytuacji numer jeden.


Całowaliśmy się bardzo długo, na tyle długo,

że aż zaczęło kręcić się w głowie.

Już można było zastosować jakiś chwyt, lecz

Anusia w widoczny sposób przeciągała czas, bo była

prawdziwym mistrzem we wschodnich sztukach walki i dobrze wiedziała

główny sekret dowolnej techniki - miejsce i czas.

Dowolny chwyt maksymalną efektywność ma tylko w

określonym miejscu i w określonym czasie. I tu jest bardzo

ważnym by dokonać prawidłowego wyboru.


Rozumiałem, że ona umyślnie przeciąga sytuację,

żebym stracił czujność i nie zauważył

kiedy zacznie się bronić. No cóż, też nie

jestem taki łatwy, więc postanowiłem nie rozluźniać

się i być w pogotowiu. Żeby nieco utrudnić

warunki oprócz pocałunków zacząłem czule

głaskać jej ramiona.


Anusia nie wzbraniała się. Ani kiedy ją zaciągnąłem

do pokoju gościnnego, ani kiedy zacząłem rozpinać

jej ubranie. Była prawdziwym mistrzem, niczym nie zdradziła

swojej gotowości do samoobrony. I tylko w ostatnim momencie

zatrzymała mnie i powiedziała.


- Chcę wziąć prysznic.


No tak! Prysznic, oczywiście. Skąd że znów!

Teraz ona ma zamiar umknąć z moich objęć i

zastosuje jakiś śmiercionośny chwyt. Spróbuje

uciec lub zamknie się w łazience. Schwyta ze stołu

jakiś przedmiot, rzuci i rozbije nim szybę w oknie i zawoła

o pomoc. Nic z tego! Jestem gwałcicielem, nie debilem, więc

tak łatwo mnie oszukać się nie da. I żeby

pozbawić ją nadziej na ratunek poszedłem pod prysznic

razem z nią.


Żeby nie mieć żadnych niespodzianek starannie ją

całą przeszukałem, co mi zajęło sporo czasu.

I chociaż ofiara już dawno nie miała na sobie ubrania,

niezbyt jej ufałem. Bronią mogła się stać

dowolna część jej pięknego doskonałego

ciała. Dlatego centymetr po centymetrze sprawdziłem,

przeglądałem i przejrzałem ją, szczególną

uwagę poświęcając ramionom, płaskiemu

brzuszkowi i udom.


Pewne wątpliwości miałem co do żelu pod prysznic

i gąbki. Postanowiłem nie ryzykować. A nóż

widelec da się je jakoś wykorzystać do napadu na

biednego gwałciciela. Ze strony Anusi mogłem oczekiwać

czegokolwiek. Dlatego ani na minutę nie wypuszczałem gąbki

z rąk.


Jednakże na minutę straciłem czujność.

Dopóki mydliłem żelem jej plecy i piersi, nogi i

brzuch miałem całkowitą kontrolę nad sytuacją.

Gorsza sytuacja zaistniała, kiedy to ona zaczęła mnie

myć. Oczywiście zapadłem w taką rozkosz i

błogość, że absolutnie zapomniałem o

jakiejkolwiek czujności. Zapomniałem kto z nas kogo gwałci

i czyja dzisiaj kolej by się bronić. Trzeba przyznać

Anusi, że zachowała się jak prawdziwy rycerz. Nie

wykorzystała momentu mojej słabości i nie zastosowała

przeciwko mnie żadnej techniki. Spędziliśmy pod

prysznicem jeszcze z pół godziny.


A potem całą noc byliśmy razem, całowaliśmy

się, gawędzili, śmialiśmy się. Kompletnie

zapomnieliśmy kto z nas odgrywa rolę gwałciciela, a

kto role jego ofiary. Zapomnieliśmy o całym świecie.

Lecz czasami Anusia mi przypominała o tym, kiedy gorąco

oddychając krzyczała:


- Tak, tak, jestem twoją małą dziewczynką, rób

ze mną wszystko czego zapragniesz.


Wtenczas przypominałem sobie o roli gwałciciela i

gwałciłem, gwałciłem...


Obudziliśmy się dosyć późno. W pokoju już

było jasno. Jasno było też w sercu. Anusia wyciągnęła

się w moja stronę i pocałowała mnie. Tak dobrze

nie czułem się jeszcze nigdy w życiu. A obok mnie była

najbardziej wspaniała dziewczyna na świecie.


Ania wyginała się jak kotka, zadowolona, uśmiechając

się. A jej oczy świeciły się szczęściem.

Jednak jedno pytanie zaświtało w mojej głowie i mnie

niepokoiło.


- A gdzie są chwyty?


Zamiast odpowiedzi ona słodko się przeciągnęła,

przystawiła palec do moich ust i pocałowała. W jej

oczach zagrał beztroski, zadowolony uśmiech. Pocałunek

był długim i bardzo słodkim, coś powiedziała

po polsku, z czego zrozumiałem tylko parę słów.


- Dlaczego tak długo?


Anusia potrafiła odpowiadać pytaniem na pytanie, nie

wiedziałem co jej mam odpowiedzieć.


Trening kursu obrony własnej jasne, że był zawalony.

W sytuacji stresowej pani instruktor nie potrafiła zastosować

żadnych chwytów obronnych. Czy może nie chciała?

Może i ja grałem rolę gwałciciela niezbyt

przekonująco. Moje spowolnione ruchy bardziej przypominały

pieszczoty zakochanego Romeo niż profesjonalne, doprowadzone do

perfekcji ruchy napastnika. Żeby osiągnąć

upragniony rezultat potrzebowaliśmy częstszych treningów.

Być może nawet codziennych. I conocnych również.

Jednak miałem jakieś przeczucie, że z techniką

obronną nadal nic nam nie wyjdzie. Chociaż i zaprzestawać

zajęciom nie mieliśmy żadnego zamiaru. Przecież

były tak przyjemne.


O dziesiątej już byłem w szkole oficerskiej. Dzisiaj

na zajęciach opracowywaliśmy technikę przemieszczania

się tylnych terenach przeciwnika. To w filmach wywiadowcy idą

krok w krok jeden za drugim, żeby nie nadepnąć na

minę. I dlatego też, aby przeciwnik nie domyślił

się ile osób tu przeszło. W realnym życiu tak

nie chodzą, bo jest to zbyt męczące. A tego, kto umie

dobrze odczytywać ślady, to nie wprowadzi w błąd

ile tu osób przeszło. A już tym bardziej nie obroni

przed minami przeciwpiechotnymi.


Na nasze szczęście (mam tu na myśli grupy

wywiadowcze) w grupach poszukiwaczy ostatnimi czasy można

spotkać co raz mniej dobrych tropicieli. Na ich miejsce

przychodzą "chłopaczki z miast", dla których

głównym celem jest aby samemu nie pobłądzić,

nie mówiąc już o tym, żeby kogoś tam

znaleźć. Tym bardziej, że ten ktoś w cale nie

życzy sobie być odszukanym.


Dlatego dla przemieszczania się grup specjalnych wykorzystuje

się tak zwany "wężyk". W czasach drugiej

wojny światowej Niemcy wymyślili to jako rodzaj porządku

przed bojowego dla grup Wermachtu.


Zasady są bardzo łatwe. Widzieliście chyba jak rusza

się wąż? Dosyć ciekawy widok. Dokładnie tak

samo przemieszcza się grupa wywiadowczo-dywersyjna. Rozbijają

ją na bojowe trójki. Pierwsza trójka jest

awangardą, która się rusza niedaleko od sił

głównych. W przypadku kontaktu z przeciwnikiem ona się

staje grupą chwytającą. Druga trójka to

grupa kierująca. W razie potrzeby również grupa

wsparcia ogniowego. Trzecia - ariergarda, a kiedy wyniknie

potrzeba, grupa kryjąca ogniem odejście reszty.


W trójce pierwszy idzie najbardziej doświadczony. Idzie,

przyjmijmy, nieco z prawej strony od linii przemieszczania się

(w górach od linii szczytu, w lasach od ścieżki lub

po prostu umownej linii). Sektor do obserwacji ma po prawej.


Najbardziej niedoświadczony idzie jako drugi, trochę z

lewej strony od tej samej linii. Zabezpiecza go trzeci, który

też znajduje się po lewej stronie. Sektor do obserwacji

mają po lewej. Jeżeli grupa trafi w zasadzkę, to każdy

z nich otwiera ogień w swoim sektorze obserwacji. Niezależnie

od tego, z której strony otworzył ogień przeciwnik.

Przecież nie od dziś wiadomo, że istnieją grupy

dla odwrócenia uwagi i wówczas można po lewej

akurat trafić w grupę podstawowych sił, kiedy ogień

otwarto po prawej. W razie potrzeby trzecia osoba w trójce

może prowadzić ogień w stronę największego

zagrożenia, jednocześnie nadal kontrolując swój

tył. W ten sposób grupa zabezpiecza sobie obronę z

każdej strony dookoła.


Przy możliwym kontakcie z przeciwnikiem przemieszczanie odbywa

się krótkimi odcinkami, od ukrycia do ukrycia. Pierwszy

robi sześć-osiem kroków i pada, przetaczając

się wprawo lub lewo, żeby przeciwnik nie wiedział o

miejscu gdzie on się znajduje. W razie potrzeby prowadzi ogień

długimi seriami. W tym czasie podnosi się drugi, a trzeci

leżąc prowadzi ogień do przeciwnika krótkimi

seriami dwoma-trzema strzałami, tym samym kryjąc działania

współtowarzyszy.


Następnie wszystko się powtarza. Drugi biegnie, trzeci się

podnosi. Pierwszy kryje. I tak dalej.


Odległość w grupie pomiędzy żołnierzami

przy przemieszczaniu się jest rzędu sześciu-ośmiu

metrów. Jeżeli któryś z nich trafi na minę

to daje możliwość, aby nie ucierpiał inny.


Całkiem prosty schemat poruszania się, ale bardzo

efektywny. W odróżnieniu na przykład od

zmotoryzowanych oddziałów poruszających się

kolumnami, grupy wywiadu przy przemieszczaniu się "wężykiem"

ponoszą znacznie mniej strat. A pro po tego, jeżeli przy

takich zmotoryzowanych kolumnach równolegle przemieszczają

się boczne zwiady, to strat przez zasadzki przeciwnika jest też

znacznie mniej. Już nie wspominam tu o przeprowadzeniu swoich

zasadzek i tym bardziej o przygotowawczych pracach przy rozpracowaniu

marszruty.


Czas wyznaczony na pracę nad tym tematem przeleciał

niezauważalnie. W parę godzin zdążyliśmy z

kursantami przemierzyć z dziesięć kilometrów po

zróżnicowanym terenie w okolicach. Misza i Junior zdążyli

wtenczas nieźle się spocić. Co wtedy mówić

o mnie, z lekkim smutkiem wspominałem swoją laskę

pozostawioną w hotelu. Teraz bardzo mi jej brakowało. I nie

tylko w celu, aby odpędzać się od pięknych i

namiętnych kobiet, tym bardziej, że takowych na dany moment

nie miałem wokół. Ale i skąd niby miały

być obok rozbitego, starego, chorego faceta. Piękne kobiety

lubią młodych, zdrowych i pięknych, na dodatek dobrze

wypoczętych młodych osobników. Dziewczyny jak nikt

inny dobrze wiedzą, że obciążenia fizyczne mało

sprzyjają romantycznym wyczynom w łóżku. A wiek

i choroby wnoszą tam smutek zamiast radości.


Nie miałem wokół żadnych ładnych pań,

zresztą tego nie żałowałem. Żałowałem

tylko, że nie mam ze sobą swojej laski


A propos, coś dawno nie mieliśmy żadnych egzaminów,

bo jeżeli się nie mylę, Misza zapowiadał

cotygodniowy sprawdzian dla oficerów z wydziału. Tydzień

dobiegał końca, więc niedługo czekały na

mnie nowe nieprzyjemności, bo przyjemnymi nazwać te

egzaminy nie potrafiłbym.


Zapytałem Miszę o terminie nadchodzącego następnego

sprawdzianu, ale jego odpowiedź jakoś dziwnie brzmiała.

Nie zrozumiałem jej, więc zapytałem jeszcze raz.


- Komendant uczelni wydał rozkaz więcej pana nie

egzaminować.


- A to dlaczego?


Przed minutą mogłem tylko marzyć o czymś

podobnym, jednak jak tylko to usłyszałem nagle poczułem

lekką obrazę. Natychmiast mi się zachciało

wyczynów bohaterskich. Czymże jestem gorszy od innych?!

Dowiedzieć się nagle, że mnie zwolniono z egzaminów

było przykrym. Misza próbował mnie uspokoić.


- Szef powiedział, że pan już zdał swoje

egzaminy.


Słyszeć to było przykrym. Przy dźwiękach

bębnów byłem wysłany na zaszczytne zesłanie,

wyrzucono mnie za margines, wyrzucili na śmietnik. Wydaje mi

się, że stawałem się prawdziwym nauczycielem.

Trzydziesty czwarty prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki

Franklin Delano Ruzwelt kiedyś wypowiedział ciekawą

sekwencje na ten temat. Powiedział, że człowiek który

potrafi coś robić, to robi to. Ten, który nie

potrafi - uczy.


Chyba miał na myśli właśnie mnie. Do niczego

więcej nie byłem zdolny, potrafiłem tylko uczyć

życia innych. Oliwy do ognia dolał jeszcze zastępca

komendanta uczelni. Po obiedzie przed szeregiem oficerów

wręczył mnie odznaki "Wzorowy dowódca" i

"Wzorowy żołnierz". Biało-czerwony krążek

mniej więcej około trzech centymetrów średnicy

stylizowany na celownik z polskim orłem pośrodku to była

odznaka za wzorowe strzelanie. Na pamiątkę o show na

strzelnicy, którym zadziwiłem polskich policjantów.

I znaczek "Wzorowy żołnierz", który był

szczególnie cenny dla mnie, bo zawsze z wielkim szacunkiem

podchodziłem do podobnych prawdziwie żołnierskich

wyróżnień. Jednak była w tym odrobina smutku,

czułem się starym. Bardzo starym. Po długich spacerach

na piechotę zawsze tak się czułem.


Pojechałem do domu. Dzisiaj miałem niewiadomo czemu

chandrę. Zresztą mężczyźni też są

ludźmi i każdego miesiąca miewają przez kilka dni

problemy z nastrojem i innymi śmiesznymi rzeczami. Lecz radosne

oczy Anusi i jej pocałunki szybko przywróciły we

mnie życie. Po tym już mogłem nie tylko uczyć

innych, ale i coś robić, coś pożytecznego. Aż

ręce paliły się do prawdziwie męskiej pracy. W

pierwszej kolejności postanowiłem je wpuścić pod

bluzeczkę Anusi. I natychmiast oberwałem za zbyt zuchwałe

zachowanie, powiedziano mi "Zabieraj łapy!" i

pocałowano przy tym. No tak! Znów to samo, jest to

niesprawiedliwe!!!


Ale zabieraj znaczy zabieraj, więc zabrałem ręce,

chociaż palić się od tego nie przestały.


Ania szykowała coś smakowitego na kolacje i żeby jej

nie przeszkadzać trzeba było czymś się zająć.

Przypomniały mi się manekiny do bicia, które

potrzebują nieco dopracowania, o czym już mówiłem

pani instruktorce. A teraz potrzebowałem do tego jakichś

środków i zapytałem gospodyni domu gdzie mogę

je znaleźć. Na co dostałem odpowiedź, że po

rodzicach męża coś tam zostało na strychu, gdzie

można znaleźć co tylko dusza zapragnie. Nawet to,

czego akurat poszukujesz. Więc skierowałem się na

strych, do królestwa kurzu, zapomnianych rzeczy i czarów.

Przecież zawsze w starych, dawno zapomnianych rzeczach ukryto

trochę czarów. Prawdziwych czarów.


Widać było, że na strychu od dawna nie stąpała

noga człowieka. Nawet duszki domowe chyba tu już dawno nie

zaglądały. W starej komodzie znalazłem wszystko co

szukałem: kilka szpulek nici, kawałek zamszu, dużą

igłę do szycia, ostry nóż i dwa druty, takie do

robótek ręcznych. W koncie znalazłem kawałek

plisowanego szlauchu do podlewania ogrodu, odkroiłem nożem

niewielki kawałek około dziesięciu centymetrów.

Wydaje mi się, że już miałem wszystko. Druty

odłożyłem na razie, bo będą mi potrzebne

nieco później i nie chciałem, żeby Anusia

dowiedziała się do czego konkretnie.


Wróciłem do kuchni i rozłożyłem na stole

wszystkie skarby zdobyte na strychu i przystąpiłem do

pracy. Ania z zaciekawieniem spoglądała w moją stronę.

Widać było, że moja obecność jest jej

przyjemną. Już nie mówiąc o mnie. Obok niej

zawsze czułem się jak w siódmym niebie ze szczęścia.

Od niej promieniowało jakieś szczególne ciepło

i cudowna energia, ożywiająca ciało i kojąca

duszę.


Za godzinę skończyłem. Moje dzieło sztuki

wywołało u księżniczki taką nie udawaną

wesołość, że jeszcze długo nie mogła

uspokoić się i stroiła żarciki na temat tego, co

zrobiłem. I znów było jak zazwyczaj - nikt nie

traktował poważnie mojego dzieła.


Zjedliśmy kolacje i poszliśmy do łóżka.

Już drugą noc spaliśmy razem. Nawet nie wyobrażacie

sobie jaka to rozkosz spać obok ukochanej osoby. Nawet po prostu

spać. Chyba zazwyczaj ludzie nazywają to szczęściem.

My, smoki, to nazywamy Baunty! Chociaż

jako smok nie wiem dokładnie co to może znaczyć w

języku ludzkim..


Następnego dnia w łóżku spędziliśmy

praktycznie całe popołudnie. Nie miałem zajęć,

a Ania trening miała dopiero wieczorem, więc pół

dnia poświeciliśmy kochaniu się. Jeszcze w Moskwie z

Anusią, wtenczas jako Swietłaną, uprawialiśmy

seks tantryczny. Robiliśmy też i specjalne ćwiczenia z

tatra-jogi, których było dosyć sporo. Niektóre

z nich wydawały się dość zabawne, inne

interesujące. Ze Swietłanką zawsze było ciekawie.

Ale jedno ćwiczenie upodobałem sobie najbardziej. Karmienie

siebie nawzajem truskawkami z bitą śmietaną. Nauka

tantryczna uważa, że to umożliwia partnerom osiągnąć

szczególny nastrój, bo pozwala nie tylko brać, ale

i dawać. W życiu smoków to nazywano znaczniej

prościej, smoki to zwą karmieniem. A te potwory najbardziej

lubią karmić się z rączek swoich małych

czarujących księżniczek.


Po tym nadchodziła kolej na ćwiczenia nieco przypominające

technikę "życiodajnych dotknięć". I

wielogodzinne gry miłosne, w których dozwolone było

absolutnie wszystko, pod warunkiem, że to było przyjemne

dla partnera. Tu istniały tylko dwie proste reguły: musicie

dawać radość i rozkosz sobie nawzajem, ciepło i

czułość. I nie robić tego, co waszemu partnerowi

jest nieprzyjemne.


Po pewnym czasie Swietłanka już przerosła tantrę.

Uważała, że istnieje muzyka miłości, którą

nie da się zmieścić w siedmiu nutach, że dowolna

nauka jest dobrą tylko do czasu. Dopóki uczysz się

czegoś nowego, lecz życie jest szersze i bogatsze niż

dowolna nauka. I kiedy wyrośniesz po za jej ramy trzeba iść

dalej.


Życie tak naprawdę ma tylko jedną regułę.

Życie jest ruchem. Wiedzieliśmy o tym i poruszaliśmy

się do przodu. Jednakże czasami jest warto sobie powtórzyć

wcześniej przyswojony materiał. Lubiliśmy tantryczną

technikę, która pozwalała godzinami uprawiać

miłość, więc kochaliśmy się. Nie

mieliśmy dokąd się spieszyć, więc nie

spieszyliśmy się.


Wszystko było wręcz znakomitym, ale po tym miłosnym

maratonie wypełzliśmy spod prysznicu w tak słodkim i

błogim stanie, że jedynym naszym pragnieniem było znów

powrócić do łóżka. Jak najszybciej.

Jechać na trening w tym stanie byłoby największą

zbrodnią. Jednak w pół godziny później

już jechaliśmy w kierunku komendy głównej

policji.


Można to nazwać wyczynem bohaterskim, a można i nie

nazywać wcale, lecz nam jeszcze wystarczyło sił

przeprowadzić trening na kursie samoobrony. Na początku

zajęć przymocowałem do manekina to, co zrobiłem

wczoraj.


Ten nowy szczegół manekina wywołał u dziewczyn

wybuch nie udawanego entuzjazmu. Wszystkie chciały pracować

właśnie z tym manekinem. Byłem dumny, bo wreszcie ktoś

docenił moją pracę! Tym bardziej, że wykonałem

ją dostojnie. Chociaż jeżeli mówić

szczerzę może i nie była na tyle dostojną, ale na

pewno przypominała czyjeś dostojeństwo. Jedna z

dziewczyn nawet podeszła do mnie, od razu ją poznałem:


- A, stara znajoma! Maja Gennadiewna, jeśli się nie mylę!


Pani kiwnęła w odpowiedzi.


- Tak, ale pan mnie może nazywać po imieniu, Maja.

Dziewczyny pytają, dlaczego on jest taki mały?


Z powagą profesora przytoczyłem jej krótką

lekcję na temat męskiej anatomii.


- Rozmiar, o którym wy wszystkie myślałyście

nazywa się marzeniem. A to co macie teraz przed sobą nazywa

się realnością. Pomiędzy marzeniem a realnością

zawsze jest kilka centymetrów różnicy.


Tłumaczenie jakie przekazała Maja u kobiet, które

otoczyły ją, wywołało następny wybuch

śmiechu. Dzisiejszy trening chyba nastroił je jakoś

lirycznie i możliwe, że po nim wiele z nich chciało

się spotkać dzisiejszego wieczoru chociażby z jednym

gwałcicielem. I nie puszczać go od siebie ani na krok przez

cały nadchodzący weekend. A być może nawet wziąć

jako zakładnika na całe życie. Dziewczyny były

niepoprawnymi marzycielkami! One zupełnie nie brały pod

uwagę ograniczonych możliwości profesjonalnych

maniaków i gwałcicieli.


Po zajęciach kobiety wracały do domów w takim

nastroju, że nie można było w to wątpić, iż

ich mężom i przyjaciołom w ten weekend będzie

wesoło. Co znaczyło, że ten trening odniósł

większy sukces niż poprzedni. Przecież celem każdych

zajęć jest nie tyle, żeby potrenować mięśnie

i wyuczyć nowych chwytów, ale żeby dać coś

więcej. To, co zazwyczaj zwiemy smakiem życia.


Wieczorem pojechaliśmy na zaproszenie Krzysztofa Galanta do jego

domu, gdzie zawsze w piątki zbierali się jego przyjaciele.

Obecni byli i Misza z żoną, panią Ireną, i Junior

z Marią. Przyjechała również koleżanka

Anusi Maja, ta sama Maja Gennadijewna Karcewa z domu a Maja Kamieńska

po mężu, która kilka dni temu terroryzowała

mnie na tatami. Okazuje się ona też mieszka niedaleko. Znów

piliśmy szampana, tańczyliśmy i gadaliśmy

właściwie o niczym.


Kiedy już byliśmy całkiem weseli, przy tym na tyle

weseli, że tańczyć już nie mogliśmy, a tylko

potrafiliśmy całować się siedząc na kanapie,

podeszła do nas Maja i usiadła na kanapie z mojej strony.

Zawiązała się rozmowa, Maja opowiedziała, że

urodziła się na Dalekim Wschodzie Rosji, we wsi Kraskino,

Prymorskogo regionu. Gdzieś około roku przepracowała

na farmie, gdzie hodowano sobole i srebrne lisy. Następnie

wyszła za mąż za Polaka i przyjechała tutaj. Nie

tak dawno skończyła kurs masażu, a Anusia powiedziała

jej że pan Siergiej jest bardzo dobrym masażystą i

bardzo by chciała wziąć parę lekcji masażu u

niego. Oczywiście odpłatnie.


Myślało mi się już bardzo ciężko w tym

momencie, ale na wszelki wypadek odpowiedziałem, że jeżeli

pani Anusia pozwoli nam demonstracje przeprowadzać na swoich

czarujących plecach, to z mojej strony żadnego sprzeciwu

nie będzie. Na te moje słowa Anusia słodko

przeciągnęła się, położyła rękę

na moim kolanie i przymknąwszy oczy rzekła:


- Ciałko jest do waszej dyspozycji, róbcie z nim co

chcecie. Tylko proszę mnie nie budzić. - zawsze tak

mówiła.


Umówiliśmy się na spotkanie w poniedziałek

wieczorem w domu Anusi. Tego dnia ona nie prowadzi zajęć i

spokojnie możemy potrenować na jej plecach.


Pożegnaliśmy się ze wszystkimi do poniedziałku.

Ogół towarzystwa czekał jutro weekend, a przed nami

z Anusią jeszcze była praca. W sobotę pani

instruktorka miała kolejne zajęcia z kursu obrony, a ja

obiecałem potrenować chłopaków Tadeusza

Radziwiłowicza. Kim byli ci chłopcy mogłem się

sam domyśleć bez żadnej podpowiedzi. Na pewno po moim

show przed dziewczynami policjantkami Tadeusz ma zamiar wziąć

rewanż. To znaczy, że dobierze odpowiednich uczestników

do tych zajęć. Wiedziałem nie tylko ze słyszenia,

że policjanci w każdym kraju do mściwych nie należą,

jednak pamiętliwi są bardzo.


Jednak kiedy zobaczyłem na własne oczy tych orłów

trochę zrobiło mi się nie swojo. Kiedy weszliśmy

z Tadeuszem na sale, trening już dawno rozpoczął się.

Sala była nieco mniejsza od poprzedniej, ale wyposażenie

miała bardziej specyficzne. W kącie stały sprzęty

do ćwiczeń siłowych i specjalne urządzenia do

trenowania różnych chwytów walki wręcz.

Manekiny nie tylko do bicia, ale i do pracy z różnymi

przedmiotami służącymi do miotania. Na ścianach

rozwieszone były plakaty o tematyce z anatomii człowieka i

jego wrażliwych punktach. Niemniej jednak to nie było

główną odmienna cechą.


Głównym odróżnieniem jak zawsze byli ludzie.

W centrum sali dwóch facetów, wyglądających

jak bracia Budrysi sumiennie bili trzeciego, który sprytnie im

umykał, robił podcięcia i odpowiadał również

ciosami. Mimo to widać było, że siły są

nierówne. Miał rozciętą brew, jedno oko już

było podbite i zakrwawione i sądząc po jego ruchach

miał uszkodzone prawe kolano.


Trochę z boku trzy pary pracowały nad chwytami walki z

bronią wręcz. W rękach trzymali krótką

broń maszynową, która wyglądała na dosyć

wygodną do takiej techniki.


Aczkolwiek najbardziej zadziwiły mnie dwie pary, pracujące

z białą bronią. Robili fechtunek na noże. I

przypuszczam, że wychodziło im to bardzo dobrze, bo mieli

krew na kimonie. Z nożami faktycznie pracowali wirtuozyjnie,

takich mistrzów walki na noże wcześniej nie

spotkałem, bo pewnie by mnie nie było teraz w tej sali

sportowej.


Jeżeli mam być szczerym do końca, kiedyś już

spotkałem takiego wirtuoza noża. Jednak po spotkaniu z

waszym wiernym sługą on zmarł, a mnie na pamiątkę

pozostawił kilka dosyć sympatycznych blizn, pokiereszowaną

rękę i nadzieje na to, że już nigdy więcej w

tym życiu nie spotkam podobnego mistrza. Dwóch takich

mistrzów w jednym życiu to aż za nadto. Dla każdego,

a już tym bardziej dla mnie. Niestety, jak zawsze gorzko się

myliłem.


Mężczyźni na tej sali nieznacznie różnili

się od uczennic Ani. Widać było, że natura

niczego nie pożałowała tworząc tych "orłów".

Chłopaki wszyscy jak jeden mąż mieli po dwa metry

wzrostu i szerokie ramiona, bardziej przypominając maszyny do

zabijania niż żywych ludzi z krwi i kości, stojących

na obronie prawa.


Mieli w oczach szczególny wyraz i lekki chłodek, który

przynależy tym, którzy w tym życiu nie tylko

walczyli, ale i zabijali. Jest tu nieduża różnica,

bo według statystyki, z dziesięciu osób biorących

udział w walce zabijać przypada tylko jednej. Pozostali

tylko uczestniczą w boju, zabezpieczają kolumny wojskowe i

magazyny z bronią i amunicją, wojskowe i cywilne obiekty,

znajdujące się w rezerwie lub na tyłach. W to, że

ci chłopacy nie należeli do rezerwy nie wątpiłem

ani sekundy. Po co te naiwne iluzje? Takich nie trzymają w

rezerwie.


Pracowali oni lekko i bez wysiłku. Przy wykonywaniu chwytów

wielu miało dobroduszny uśmiech na twarzach, ogólnie

atmosfera na sali była przyjazną. Mimo to oszukać mnie

było trudno, wiedziałem, że za całym tym

przyjacielskim nastawieniem stoją silni i dobrze przygotowani

fachowcy, pracujące podczas treningu jak w realnej walce: ostro

i w pełnym kontakcie. Czuć w tym było profesjonalizm,

który się rodzi, kiedy w życiu trzeba nie raz

przejść przez granicę oddzielającą

przyjaciół od wrogów, żywych od martwych.


Nie wiem dlaczego wyobraziłem sobie tych ludzi w maskach,

późnym wieczorem, proszących w ciemnym zaułku o

papieroska czy pięć złotych na piwo. Lekki chłodek

przebiegł mi po plecach...Nie, lepiej o tym nawet nie

myśleć i już, tym bardziej nie spotykać takich

osób w ciemnym zaułku.


- No i jak ci się podobają moje orły? -

uśmiechając się zapytał Tadeusz. Z mego smutnego

wyglądu domyślił się jakie wywarli na mnie

wrażenie.


- No cóż, chłopaki tacy sobie. Karmicie chyba ich

marnie, bo jakoś wyglądają na niedożywionych i

bladych.


Mój żart zabrzmiał dosyć żałośnie,

bo "orłów" zupełnie nie można było

nazwać niedożywionymi i bladymi. Jednak musiałem coś

wydusić z siebie, a nie stać jak słup, bo jak

zobaczyłem te monstra faktycznie osłupiałem. Co ja tu

robie?! Czego jeszcze mogę ich nauczyć? Nie miałem

kompletnie nic do zaproponowania.


Nagle zrozumiałem, oświeciło mnie. Po prostu im

skończyli się chłopaczki do bicia. Nikt więcej

nie chciał sparingu z nimi, a manekinów na długo nie

starczało. No i Tadeusz zmuszony jest zapraszać

przyjezdnych nieznajomych, którzy nie wiedzą, jakich

drapieżców on ma jako podwładnych. Sprytnie i tanio.

Nagle poczułem się jak ostatni baran, głupi i zupełnie

nie nadający się do zjedzenia. Od razu odechciało mi

się wychodzić na tatami.


Zresztą nigdy z entuzjazmem nie wychodziłem na maty, bo

jestem normalnym człowiekiem. Taki jak wy. Nie odczuwam żadnej

przyjemności kiedy mnie biją. Ze smutkiem spojrzałem

na Tadeusza i nagle zrozumiałem, kogo on mi przypomina.


Był podobny jak kropla wody do dowódcy mojej kompanii

kursantów na uczelni. Zwali go kapitan Belanin Grigorij

Nikolaewicz. Olbrzym z wielkimi pięściami i zadziwiająco

inteligentnym wyglądem.


Któregoś razu kiedy byliśmy już na drugim roku

studiów, pojawił się w kompanii z nie bardzo, ale za

to sympatycznie podbitym okiem.


- Rozpłodziło się tych karateków w Moskwie. -

powiedział do nikogo osobliwie nie zwracając się.


- Potrafiłbym zabić jednym ciosem każdego -

ciągnął temat dalej, z lekkim żalem popatrzywszy

na swoje olbrzymie pięści. - Jeżeli bym tylko

trafił.


Podbite oko mówiło coś przeciwnego. Chyba Grigorij

Nikolajewicz nikogo nie trafił. Pamiętam, jak cała

kompania z ulgą odetchnęła, bo moskiewskim karatekom

naprawdę się poszczęściło. Z resztą

dowódcy również, nie wziął grzechu na

swoją duszę. Nawet nie chcieliśmy myśleć o

tym, co by było z tymi karatekami jak by ich on dorwał.


Już po ukończeniu uczelni dowódca kompanii zaprosił

mnie do swego ojca, który mieszkał na niedużej wsi

pod Władimirom. Pojechaliśmy tam wczesnym rankiem drugiego

maja.


To był wielki błąd. Czy można jeździć w

odwiedziny na drugi dzień po dniu pierwszego maja? Tego dnia

cały lud pracujący i bezrobotny, górnicy i

bankierzy, kosmonauci i celnicy z całego świata świętowali

dzień urodzin Nataszki Michajłowny, siostry mojego

serdecznego kumpla Aleksa.


Wczoraj ta właśnie siostra, na którą wszyscy w

domu wołali Natuśka, ukończyła równo tyle

lat, że teraz ją można śmiało było

wysyłać do sklepu po papierosy. Jednak jeszcze nie

wystarczająco dużo, żeby można wysyłać

po wódkę. Nie powiedziałbym, że ten fakt aż

nadto nas interesował, bo ani papierosy ani wódka nie

były wówczas naszym z Aleksem obiektem zainteresowań.

Aleks poważnie trenował Taekwondo, a ja w tamtym czasie

lubiłem alpinizm. Powiedzieć, ze zajmowałem się

nim poważnie nie mogę, bo w tym życiu poważnie

traktowałem tylko piękne dziewczyny, a alpinizm uprawiałem

dla służbowych potrzeb.


Jednak fakt pozostaje faktem. Natuśka kończyła

osiemnaście lat. Z tego właśnie powodu z całego

serca wczoraj świętowaliśmy razem z Aleksem i ich

rodzicami, Tatianą Aleksandrowną i Michałem

Wasiliewiczem.


Dlatego dzisiejsze odwiedziny ojca dowódcy były ponad

moje siły. Dwa świąteczne stoły w dwa dni to było

odrobinę za wiele, nawet jak dla mnie. Tym bardziej tak wczesną

porą. Wypiliśmy wczoraj niewiele. Chociaż nie mogę

powiedzieć, że przy stole były osoby mało pijące,

tzn. z tych, którzy piją, a im nadał mało. Nie,

wypiliśmy niemało. Normalnie, co się zwie w sam raz,

ani za dużo ani za mało. Jednak głowa dzisiaj po

prostu pękała jak nigdy dotąd.


- To przez powietrze, - wyjaśnił mi Grigorij Nikolajewicz.

- Na wsi zawsze tak ludzie z miasta na początku męczą

się. Do wiejskiego powietrza trzeba się przyzwyczaić.


Podobne wytłumaczenie wydało mi się dziwnym. Nie

byłem już małym chłopaczkiem i od dawna

wiedziałem, że tak głowa boleć może tylko na

kacu. Można oczywiście było do tego przyzwyczaić

się, chociaż nie było to łatwym zadaniem. To

wymagało stałych treningów. Lecz to, że da się

przyzwyczaić do wiejskiego powietrza wydawało mi się

fantastyką naukową. Jeszcze nie zapomniałem jak mi

pękała głowa w dzieciństwie, kiedy rodzice prawie

na całe lato wysłali mnie na wieś. Szczególnie

przez pierwsze dni. Byłem przekonany, że do tego nie da się

przyzwyczaić, nawet jeżeli od czasu do czasu by się

kłaść pod rurę wydechową jakiegoś auta

w nadziei złapania łyku świeżego powietrza. Więc

w tym akurat mój dowódca kompletnie się mylił.


Możecie sobie wyobrazić więc w jakim stanie pojawiłem

się na podwórku przed domem Gregoria Nikolajewicza.

Wyglądałem marnie. W obejściu tymczasem życie

toczyło się swoim kołem, pod nogami biegały kury,

gdzieś grzał się na słoneczku leniwy i tłusty

kot, który na nasze wejście nie ruszył się

nawet. Ale skądś zza ganku wybiegła mała

rudo-biała kotka i zaczęła trzeć się o nogi

dowódcy, widać było, że poznała

gospodarza, tzn. młodszego gospodarza.


Gregorij Nikolajewicz przedstawił mi to rude cudo.


- To Alicja. - i wziął kotkę na ręce.


Bawiło mnie to, widocznie dowódca nie zbyt dobrze znał

koci język, który my, smoki, rozumiemy znacznie lepiej od

ludzi. Wyczułem od razu, żeby nazywać ją po

prostu kotką. W myślach też jej podałem swoje

imię: "Smok". Alicja zamruczała i przymknęła

oczy, co znaczyło w kocim języku - "bardzo mi

miło". W ten sposób zawarliśmy znajomość.


Tym czasem gdzieś na tyłach podwórka otworzyła

się brama i olbrzymi chłop gdzieś ze dwa metry wzrostu

wyniósł z obory na swoich ramionach niedużego

byczka, mniej więcej sto kilo wagi. Postawił go na nogi i

dopiero teraz zauważył nas.


- A, Grisza!? Chwila moment, oborę doczyszczę i przyjdę.

Zaprowadź na razie gościa do chaty i powiedz matce, żeby

do stołu podawała.


Weszliśmy do chaty. Widzieliście chyba w swoim życiu

chociaż raz chłopską chatę, taką dobrą,

porządną chatę. Mniej więcej sześć na

sześć metrów. Ta była mnie więcej taką

tylko większą czterokrotnie. Miała kilka izb,

spichlerz i tarasy, różne mostki, przejścia i

olbrzymi ruski piec. Było tam mnóstwo dużych i

małych pokoi, w których łatwo było zabłądzić.


- Grigorij Nokolajewicz, a dlaczego wasz tata wynosił byczka z

obory? Ten co, sam nie potrafił wyjść? - nie

wytrzymałem z nurtującym mnie pytaniem.


Dowódca ze zdziwieniem wzruszył ramionami.


- Któż to wie?! Pewnie i sam by mógł, ale

ojciec go zawsze wynosi.


Pomyślałem, że pewnie byczek ma nieco zwichniętą

nogę i żeby ją obejrzeć chłop wyniósł

go na światło dzienne. Co tam, przecież w cale nie był

taki ciężki, widać było, że siły miał

na sto pięćdziesiąt kilogramów. Więc

łatwiej było wynieść go z obory niż dźwigać

ciężką lampę tam. Całkiem logicznie. Być

może to była taka lekka rozgrzewka gospodarza domu przed

obiadem. Ma taki zwyczaj, że przed obiadem zawsze nosi lekkiego

byczka z miejsca na miejsca. No cóż, w każdym domu

są własne zwyczaje.


Poznałem również mamę, ciocię Niurę.

A za pół godziny siedzieliśmy już wszyscy razem

przy nakrytym stole. Wujek Kola, ojciec dowódcy, opowiadał

nam o wojnie, o tym jak trafił na front. I o swoim pierwszym

chrzcie bojowym.


Do wojska go powołano dopiero w czterdziestym trzecim roku. Był

wtenczas zdrowym, krzepkim chłopakiem, nie to co teraz. Chociaż

miał wówczas siedemnaście lat, wyglądał na

całe osiemnaście (było to zabawne, bo teraz wyglądał

nie więcej niż na pięćdziesiąt, chociaż

chyba miał ze sześć dych na pewno). Trafił do

służby w oddziale wywiadu przy pułku. Na froncie był

wtedy spokój, tak zwane ciche dni.


Według danych wywiady dywizji pułkiem niemieckim, który

stał naprzeciwko, już drugi miesiąc dowodził

podpułkownik z SS. To było bardzo dziwne, żeby

esesmana powołać na dowódcę pułku

piechoty. Widocznie gdzieś coś tam narozrabiał i

wysłano go na pierwszą linię frontu. Jak by nie było,

ale dyscyplina wojskowa w pułku znacznie poprawiła się

z jego przybiciem. Czy podpułkownik próbował odkupić

swoje grzechy czy po prostu nie mógł inaczej, nie

wiadomo. Fakt pozostaje faktem, nie tylko dyscyplina, lecz i

organizacja bojowa znacznie u Niemców polepszyła się.

To było widać we wszystkim. W lepszym kamuflażu

przedniej linii, w organizacji wart bojowych i aktywizacji działania

ich wywiadu. Kilka dni temu prawie w biały dzień Niemcy

wykradli dwóch naszych łącznościowców. A

później i kaprala z jednej kompanii strzelniczej.


Na najbliższe dni były zaplanowane działania bojowe

na dużą skalę. Pilnie był potrzebny informator

naszemu dowództwu. Nad tym zadaniem już kilka dni łamał

sobie głowę kierownik wywiadu pułku. Parę zwiadów

przed tym nie odniosło sukcesu. Niemcy byli czujni i mieli

bardzo dobrze zorganizowaną ochronę. Raz po razie wracały

grupy wywiadowcze z niczym. Dopóki nasi obserwatorzy nie

zwrócili uwagi na jeden punkt karabinu maszynowego na prawym

skraju linii obrony przeciwnika.


Tego właśnie żołnierza postanowiono wziąć

do niewoli o wschodzie słońca. Do grupy wywiadu, która

dostała to zadanie, włączono i młodego żołnierza

Kolę Belanina.


Jako nowy dostał na pierwszy raz bardzo łatwy rozkaz. Po

tym jak saperzy zrobią przejście na naszym i niemieckim

polu minowym, razem z jeszcze jednym zwiadowcą o imieniu Stiepan

musiał zabezpieczyć wycofywanie się grupy

chwytania.


Wszystko odbyło się tak jak planowano. W nocy saperzy

zrobili przejścia na polach minowych. Grupa zajęła

pozycje wyjściową i oczekiwała na niemieckiego

żołnierza. Jak tylko on zajął swoje miejsce w

okopie, w ślad za nim przemknęli i nasi dwaj z wywiadu.

Dwóch olbrzymich chłopów, każdy z nich mógł

spokojnie wyjść do walki wręcz przeciwko trzech

Niemców i porwać ich gołymi rękoma.


Z okopu jakiś czas było słychać jakiś

hałas, potem zapadła cisza. Była już pora by

zjawić się naszym z jeńcem. Ale ich nadal nie było

widać. Coś widocznie poszło nie jak należy.

Stiepan rozkazał Koli osłaniać go i popełznął

w kierunku okopu, przewalił się przez jego brzeg i też

znikł. Znów był przez chwilę szum walki i znów

cisza. To była jakaś mistyka! Nie mieściło się

wręcz w głowie co tam mogło zajść?!


Nagle nad skraju okopu nie pojawiła się głowa

niemieckiego żołnierza, który ustawił przed

sobą karabin maszynowy, a obok wetknął bagnet cały

we krwi. Popatrzywszy wprost na Nikołaja powiedział:


- Iwan, chodź tu.


Nie mógł widzieć Nikołaja, w żaden sposób

nie mógł, chociaż wujek Kola twierdził, że

patrzył mu prosto w oczy. Niemiec oczywiście domyślał

się, że oprócz grupy chwytania musi być też

grupa zabezpieczająca. Mikołaj natomiast domyślił

się, że z jego towarzyszy nikt nie przeżył.

Niemiec zarżnął ich jak baranów. I jeszcze

Mikołaj zrozumiał, że przeciwnik nie ma zamiaru dać

mu ujść z życiem, karabin ustawiony na brzegu okopu

świadczył o tym. Na dodatek, jakby nawet nie było

karabinu, Kola i tak wiedział, że nie mógł

wrócić do swoich. Bez współtowarzyszy by nie

śmiał. W wywiadzie jest przyjętym nie pozostawiać

swoich poległych wrogowi i jego powrót był by

oceniony jednoznacznie jako tchórzostwo. To mogło się

skończyć tylko sądem wojennym.


Nikołaj odłożył na bok bezużyteczną

teraz broń. Wyjął z pochwy swój nóż

i poszedł do niemieckiego okopu. Dobrze wiedział czego

teraz najbardziej pragnie wróg i nie pomylił się.

Niemiec pożądał krwi, też wziął swój

bagnet i wyszedł naprzeciw. Takiego olbrzymiego osiłka

Nikołaj jeszcze nigdy nie widział (wydaję mi się,

gdyby wujek Kola podszedł do lustra, to zobaczyłby

identycznego osiłka). Ręce ten miał po łokieć

we krwi, a oczy też były nalane krwią.


Ta droga wydawała się wiecznością. Wujek

powiedział, że zdążył przez te sekundy

przypomnieć sobie całe życie. Oczywiście brał

udział w bójkach na wsi. Aczkolwiek jeszcze nigdy w życiu

nie wykorzystywał noża w walce. Prawda, dziś przed nim

był wróg, ten który zabił jego towarzyszy, a

teraz ma zamiar zabić jego. To wszystko było jasne, lecz

uderzyć go nożem Mikołaj nie potrafił.


Przełożywszy nóż z prawej ręki do lewej,

z przyzwyczajenia w bójkach na wsi uderzył Niemca pięścią

w twarz. Może tylko nieco mocniej niż zazwyczaj, dlatego że

pięść złamała nasadę nosa. Przeciwnik

padł martwy.


Mikołaj przeszukał go, zabrał książeczkę

wojskową, jakieś dokumenty i listy. Niewiadomo po co, też

zabrał jego zalany krwią bagnet. Potem wyciągnął

z okopu ciała swoich towarzyszy, związał pasami po

dwóch razem, żeby było wygodniej nieść. Do

ciała Stiepana przywiązał broń i dwukrotnie

wracał by wynieść ich i amunicje na swoje pozycje.


Sądząc po tej opowieści w młodości wujaszek

Kola był mocnym chłopakiem. Chociaż i teraz trochę

z tego zostało, kiedy przypomniałem sobie o byczku na jego

ramionach. Nie dużo prawda. Wystarczy tylko na dziesięć

takich jak ja.


Ta akcja znów była nie udana, bo informatora nie udało

się zdobyć. Na domiar złego prawie cała grupa

zginęła. To było fiasko. Prawda, w jednym z listów

znaleziono dość ciekawą informacje. Okazuje się,

że nowy dowódca pułku był nie tylko wzorowym

żołnierzem, ale i bardzo dobrym dla swojej rodziny, której

dwa razy w tygodniu wysyłał paczki z żywnością.

Oczywiście z żołnierskiego przydziału, nie ze

swojego. Z racji żywnościowej swoich własnych

żołnierzy, to było już podłe i taka

informacja drogo kosztowała.


Dnia następnego z politycznego oddziału dywizji przybył

samochód z ustawionym na nim głośnikiem, a jeden z

niemieckich antyfaszystów wystąpił z płomienną

mową przez mikrofon. Przed pozycjami wroga. Przy tym nie tylko

pozycjami tego pułku. Mówił o nieuniknionej

przegranej, o opamiętaniu się, o dobrowolnym poddaniu się

i tylko mimochodem wspomniał o paczkach żywnościowych

podpułkownika z SS. Tego wystarczyło, żeby

kierownictwo wojskowe zdjęło go z dowództwa i oddało

pod sąd wojenny. Pułk był skierowany na tyły do

przeformowania, a zamiast niego przybył pułk rumuński.


Rumuni byli dobrymi żołnierzami, ale to już był

1943-ci rok, a nie 1941. W czterdziestym trzecim oni walczyli już

odrobinę inaczej. Ochronę też mieli znacznie gorzej

organizowaną niż u Niemców, więc problemu z

porwaniem rumuńskiego informatora nasz wywiad nie miał. A

tydzień później nasze wojsko rozpoczęło

poważną operację i ruszyło do przodu.


Za ten swój chrzest bojowy wujek Kola dostał medal "Za

odwagę". Bagnet tamtego Niemca niósł przez

całą wojnę i po czterdziestu jeden latach po

skończeniu wojny sprezentował go mi.


Dlaczego nagle przypomniałem sobie dowódcę kompanii

i jego ojca, wujka Kolę? Nie rozumiem. Przecież jestem już

zbyt stary na to wszystko. Jestem naprawdę stary, nie żartuje.

O czymże innym mogłem pomyśleć, kiedy na tatami

wyszło dwóch osiłków, którzy

dobrodusznie się uśmiechając skierowali się w

moją stronę. Na czołach wręcz mieli napisane:

"Nie bój się, mały, zabijemy cię, ale nie

będzie bolało". Uśmiechali się, a mnie

wyraźnie było nie do żartów. Wyobrażałem

sobie, co ze mnie pozostanie jeżeli któryś z nich

trafi. Nic nie pozostanie. Nawet mokra plama.


Zrobiło mi się bardzo smutnie, kiedy nad moją głową

przeleciała czyjaś pięść. Żeby odrobinę

rozweselić się z całej siły i złości

uderzyłem jednego z olbrzymów nogą w kolano i

łokciem w krtań. Wyszło dosyć zabawnie. Jednak

jeszcze bardziej mnie ucieszyło, kiedy drugi z atakujących

nie dochodząc do mnie nawet dwóch kroków nagle

padł na kolano i otworzył się na dobijające

uderzenie. Wszyscy dobrze widzieli jego opuszczone ręce i pełną

bezbronność. To co nastąpiło potem było

podobne do kaźni. Ten nawet nie próbował bronić

się, ja natomiast nawet nie próbowałem dać mu

takiej możliwości.


To dziewczyny z grupy Anusi mogą mnie nazywać

dżentelmenem, mówiąc, że nigdy nie uderzę

kobiety. Po prostu zastrzelę w razie potrzeby. Ale to dotyczy

dziewczyn, bo ich bardzo kocham, czego nie mogę powiedzieć

o facetach, do których żadnych ciepłych uczuć

nigdy nie miałem. I nie byłem dżentelmenem. Wykonałem

dobijający cios. Być może ciut za mocno niż

należało. Lecz zawsze bije mocniej kiedy jestem

wystraszony.


Dobroduszne uśmiechy momentalnie zniknęły z twarz

widzów. Na tatami wychodziły nowe pary do ataku, już

nie mieli w oczach żadnych oznak humanitaryzmu. Chcieli krwi.

Domyślałem się czyjej. Krwi małego i bezbronnego

baranka, czyli mnie.


Lecz teraz wszystkie walki stały się grą do jednej

bramki. Pamiętając lekcje swojego dowódcy kompanii

starałem nie zbliżać się do policjantów na

odległość uderzenia. Ich również starałem

się nie dopuścić do tego. W innym przypadku mnie by po

prostu zabito. Nie szedłem z nimi na żaden kontakt, robiłem

zwykły atak energetyczny, a dopiero po tym jak padali na tatami

wykonywałem dobijające ciosy.


Z boku wyglądało to dosyć nieciekawie. Wszyscy dobrze

widzieli jak mocni faceci pełni sił i złości

wychodzili na tatami. Następnie w dwóch-trzech krokach

ode mnie potykali się lub po prostu padali na kolana. Przy tym

ja wyraźnie nie przykładałem do tego absolutnie

żadnego wysiłku.


Tadeusz zatrzymał ćwiczenia.


-Wystarczy. Mogłem tego domyślać się pierwszego

dnia. To walka na dystans?


Skromnie kiwnąłem w odpowiedzi. Durniów dla walki z

kontaktem z jego monstrami niech szuka gdzie indziej.


- Kim jesteś tak naprawdę?! Czarownikiem? - w jego

oczach pojawił się jakiś nowy wyraz. W oczach każdej

innej osoby nazwał bym to przerażeniem, lecz u Tadeusza to

było raczej mocnym zdziwieniem.


Nie chciałem go oszukiwać, powiedziałem tylko prawdę,

samą prawdę. Nic oprócz prawdy. Ale jak zawsze nie

całą prawdę.


- Ty znów wszystko zapomniałeś, Tadeusz. Nie jestem

czarownikiem, tylko Batmanem.


Na sali zapadła dławiąca cisza. Nikt nawet nie

uśmiechnął się z mojego żartu. Jednakże

za chwilę Tadeusz znów odzyskał głos, był

profesjonalistą, co dało się odczuć we wszystkim,

szczególnie w drobnostkach. Zdziwienie w jego oczach zmieniło

się w ciekawość.


- Czy pan Sierioża może pokazać coś bardziej

łatwiejszego moim podwładnym?


Radośnie kiwnąłem w odpowiedzi. Od tego trzeba było

zaczynać! A tu od razu na tatami zagonili, ma się rozumieć

że z przerażenia i nie takie rzeczy mogłem zrobić

z jego funkcjonariuszami. Co dotyczy pokazu, to zawsze mogę.

Przecież niektóre rzeczy naprawdę potrafię

robić najlepiej od wszystkich.


Na przykład spać potrafię fantastycznie, przy tym,

proszę zauważyć, nie chrapię. Jeszcze nie

widzieliście jak dobrze jadam. Już nie mówiąc o

tym, jak się potrafię całować...


Obejrzałem się wokół. Niestety niektóre

z moich dobijających uderzeń wykonałem zbyt ostro. No

cóż, każdemu może się ręka omsknąć.

Trzech policjantów nadal siedziało jeszcze na tatami i

nadaremnie próbowali dojść do siebie. Pozostali też

nie wyglądali wesoło. Postanowiłem jednak nie

pokazywać im jak się całuje. Teraz jest to

nieodpowiedni moment.


ROZDZIAŁ

XIII


Zauważyłem krótkie karabiny policyjne, złożone

rządkiem przy jednej ze ścian. No teraz to coś innego!

Postanowiłem pokazać im kilka prostych ćwiczeń

przygotowawczych do szybkiego strzelania. Nie było to trudnym.

Tym bardziej, że miałem wszystko co potrzeba do

przeprowadzenia podobnych zajęć.


Poprosiłem Tadeusza aby ogłosił niedużą

przerwę, a jednego z policjantów by przyniósł

z przebieralni moją sportową torbę. Po kilku minutach

wszyscy ze zdziwieniem patrzyli na przedmioty, które

wyjmowałem z mojego czarodziejskiego worka. Zauważyłem

zwątpienie w oczach Tadeusza, który pewnie znów

pomyślał, że nie jestem chyba prawdziwym Batmanem.

Miał racje, tak naprawdę jestem zwykłym szamanem z

plemienia irokezów. Przekonywać go nie miałem

zamiaru, bo tak już jest, że nam, szamanom, zazwyczaj nikt

nie wierzy.


Przed sobą rozłożyłem szamańskie atrybuty:

białą kredę, lusterko boczne ze skrytki dowódcy

Krzysztofa Galanta, pudełko zapałek i niedużą

szmatkę. Razem to wyglądało bardzo efektownie i

pięknie. Niestety, jeżeli by wam pokazano film o tym ile

czasu i wysiłku jest niezbędne dla opanowania tego,

umarlibyście z nudów. Dlatego że w tych zajęciach

nie ma kompletnie niczego ładnego i ciekawego. Codzienne

treningi po kilka godzin. Całe lata były temu poświęcone.

Nuda jak diabli! Na dodatek na tych zajęciach jest wiele różnych

regułek. Kto by coś takiego wytrzymał?! Oczywiście,

że nikt.


Lecz my nie byliśmy w kinie. Dlatego wprost na podłodze

narysowałem pierwszą formułę, która jest

jedną z największych tajemnic w przygotowaniu grup do zadań

specjalnych, chociaż też wiadoma jest każdemu uczniowi

z podstawówki. Jak to zazwyczaj bywa, największe sekrety

chowa się pod nosem. Tam ich nikt nie znajdzie. Narysowałem

tylko trzy litery: T=S/V. Gdzie T to czas, S to dystans czy

trajektoria ruchu, a V - szybkość. Ta reguła

była międzynarodową i nie potrzebowała

tłumaczenia. Jednakże przy każdej literce narysowałem

strzałki i kilka dodatkowych symboli. To były symbole

nieskończoności, kropka z przecinkiem i zero.


Policjanci ze zdziwieniem patrzyli na moje malunki. Ta reguła

była im znana jeszcze ze szkolnej ławki, prawda bez

dodatkowych symboli i strzałek. Rozpocząłem swoje

pierwsze zajęcie. Tadeusz ledwo nadążał z

tłumaczeniem moich słów na polski.


- Każdy z nas dąży by być pierwszym we

wszystkim. Być pierwszym u swojej ukochanej dziewczyny,

pierwszemu wykonać strzał i pierwszym usiąść

w stołówce przy stole. Innymi słowy każdy chce

zredukować czas między pożytecznym i przyjemnym do

zera. - tu narysowałem pod literą T strzałkę

i zero.


- Wiadomo natomiast, że to jest możliwym w dwóch

przypadkach. Po pierwsze, przy szybkości V dążącej

do nieskończoności. Niestety nasze pragnienia nie zawsze

dorównują naszym możliwościom. Dlatego po

symbolu nieskończoności postawiłem kropkę z

przecinkiem i zero, co znaczy, że dopiero po dwóch

miesiącach trenowania zauważycie zmiany w szybkości

wykonania każdego prostego ruchu. Na przykład wyprowadzenie

lufy na linię oczu. Jeżeli za pierwszym razem zajmie to wam

powiedzmy minutę, ta za dwa miesiąca nauczycie się to

wykonywać w sekundę. Szybkość zwiększy się

sześćdziesięciokrotnie. To jest V dążące

do nieskończoności.


Na następnych ćwiczeniach będziecie mogli dalej

polepszać swoje wyniki w szybkości, ale tak wyraźnych

już zmian nie osiągniecie. Wytrenujecie robienie tego ruchu

w jedną dziesiątą sekundy, są mistrzowie, którzy

to zrobią w jedną dwudziesto piątą sekundy.

Oczywiście na świecie tacy fachowcy to wyjątek. Lecz

dla was to nie jest zasadniczo ważne, że przy pięciu

treningach tygodniowo będziecie mogli podtrzymać swoją

szybkość wykonania ciągle na tym samym poziomie, mniej

więcej przez dziesięć-piętnaście lat. To

określona niezmienna wartość, którą

oznaczyłem tu kropką z przecinkiem. Z biegiem lat wasza

szybkość reakcji zacznie spadać i dążyć

do zera. Jednak o tym nie będziemy teraz mówić,

kiedy to nastąpi przyjdzie czas aby zostawić służbę

w jednostkach specjalnych i pójść na emeryturę

niańczyć wnuki. Co z resztą w wieku trzydziestu pięciu

lat będzie całkiem niezłym zajęciem. Szczególnie

obok jakieś ładniutkiej dwudziestopięcioletniej

"babci".


Drugim przypadkiem, przy którym T dąży do zera to

droga S też dążąca do zera, a najlepiej równa

jemu. Właśnie mamy tu najważniejszą część

tej reguły - teorię najkrótszej trajektorii,

co jest podstawą podstaw nie tylko walki wręcz, ale i pracy

z bronią.


Jeśli zastosujemy ją do naszych karabinów, to

oznacza, że strzelać z nich musicie z tej pozycji, w której

zazwyczaj je nosicie, nie wyprowadzając lufy na linię oczu.


Możecie mi wierzyć lub nie, ale strzelać w tej

pozycji wcale nie jest trudnym. Oczywiście nie mówimy

tego samego o trafieniu. Trafić jest trudniej. W ten o to sposób

zbliżyliśmy się do drugiej magicznej formuły,

którą u nas w Rosji zna każde dziecko, bo jest

napisana prawie na każdym ogrodzeniu lub ścianie. A

najczęściej ją można spotkać wypisaną w

szkolnych toaletach.


Wprost na podłodze zacząłem pisać litery: "XY..."

Przed tym jak napisać trzecią literę zatrzymałem

się na moment. Widząc twarze policjantów domyśliłem

się, że wielu z nich bywało w Rosji i widziało

takie litery na ogrodzeniach. W oczach tych osób pojawiły

się wesołe iskierki. Kontynuowałem.


- W celu utajnienia lub z jakieś innej przyczyny końcówka

tej formuły pisanej na naszych ogrodzeniach wygląda nieco

inaczej. My możemy napisać to jak należy. Nie mamy nic

do ukrycia. Dopiszę trzecią literę "Z".

Mam nadzieje, że myśleliście o tej samej? Miałem

na myśli właśnie ją. W nawiasach jeszcze dodam

"T".


Teraz mamy trzy osie X, Y i Z, określające współrzędne

i małe przypomnienie o czasie "T". Żeby kula

trafiła w cel trzeba obliczyć czas, miejsce spotkania i

nadać trajektorię jej lotu. W warunkach miasta i przy

strzelaniu na małą odległość nie bierzemy

pod uwagę innych uwarunkowań, które mogą

wpłynąć na rezultat strzału (m.in. kierunek

wiatru, temperaturę powietrza itd.) Zaczniemy od trajektorii

lotu kuli, która jest określana pozycją lufy w

przestrzeni. Tą pozycję obieramy odnośnie trzech

współrzędnych X, Y i Z. Możemy dla treningu

wykorzystywać specjalne przyrządy.


Poprosiłem o podejście do mnie jednego z policjantów

z karabinkiem, na kolbie którego postawiłem jeden z

takich przyrządów. To było zwykłe pudełko

od zapałek. Chociaż w danym momencie to pudełko robiło

się wręcz czarodziejskim.


Wykreśliłem dwie litery z formuły na podłodze i

wytłumaczyłem o co chodzi. Jeżeli w ciągu dwóch

miesięcy będziecie spacerować dziesięć minut

dziennie po tej sali sportowej z pudełkiem zapałek na

karabinku, przy czym pudełko nie będzie spadać z

niego, to stopniowo wasze mięśnie zapamiętają tą

tak zwaną fizjologiczną pozycję. Pozycję

karabinka, kiedy lufa będzie umownie równoległą

do powierzchni ziemi, tzn. nie będzie pochyloną ani w dół,

ani na boki. Przy strzale na niedużą odległość

można przyjąć, że ziemia jest płaską.

To będzie znaczyło, że na odległość

prostego strzału (to odległość, na której

trajektoria lotu pocisku nie przewyższa wysokości celu)

kula z waszego karabinka nie przeleci nad celem. Dla karabinu

Kałasznikowa przy strzale na wysokość dorosłego

człowieka ta odległość stanowi około 600

metrów. W warunkach miejskich podobny dystans absolutnie

wystarczy.


Teraz jest niezbędnym nadać kierunek lufie odnośnie

ostatniej współrzędnej. Dla tej pracy wykorzystamy

kobiecą metodę, którą potocznie zwiemy

"strzelaniem oczami".


Nie od dziś wiadomo, że piękno ma zabójczą

moc. Lecz ta myśl jest abstrakcyjna, a to, że piękne

oczy to straszna broń to już myśl całkiem

konkretna. Szczególnie, jeżeli te oczy należą

do dziewczyny, która w ręku trzyma broń. I oprócz

tego potrafi jej używać, tzn. potrafi "strzelać

oczami".


Chyba raz w życiu każdy facet był w ten sposób

ostrzelany i poczuł na sobie efekt tej śmiercionośnej

i zarazem przyjemnej broni. Spróbujmy to opanować, do

tego potrzebujemy "boczne lusterko".


Na miejsce pudełka zapałek postawiłem nieduży

przyrząd na dwóch magnesach, za podstawą którego

służy przyciemnione szkło trzy na cztery centymetra

umocowane pod kątem czterdziestu pięciu stopni do linii

strzału. Na ścianie w sali narysowałem pionową

linię, obok której postawiłem liczbę 1.


Uczeń staje naprzeciw tej linii, a instruktor przy pomocy

bocznego lusterka naprowadza lufę karabinku celownikiem na tą

samą linię. Dalej rysujemy jeszcze kilka linii,

numerowanych kolejno 2, 3, 4.


Teraz na sygnał uczeń obraca się w wymaganym kierunku,

a instruktor sprawdza czy lufa skierowana jest na określoną

linię. Wówczas mięśnie szyi i ciała

zapamiętują tą pozycję, przy której

wizualnie oś jest złączona z linią celownika.

Znaczy to, że uczycie się strzelać tam, gdzie

patrzycie bez wyprowadzenia lufy na poziom oczu. To da nieco

zaoszczędzić czas, oczywiście nie dużo, ale to

pozwoli przeżyć w realnej walce. Ta metoda na dodatek

znacznie ułatwi korekcję strzału, wystarczy tylko

przenieść spojrzenie w potrzebny punkt i lufa waszego

karabinu też tam się obróci.


Dalej jeszcze udoskonalimy to ćwiczenie. Nad liniami można

powiesić głośniki, a uczniowi zawiązać oczy.

Podając dźwięk na różne głośniki

można go nauczyć strzelać w kierunku dźwięku.


Po coś narysowałem literę "T"? W

strzelaniu istnieje kilka zabawnych zasad. Na przykład, jedna z

nich polega na tym, że strzelać trzeba nie tam gdzie

aktualnie znajduje się przeciwnik, a tam, gdzie on będzie w

momencie spotkania z kulą. Co znaczy, że patrzeć też

będziecie w to miejsce.


Jest nieduża różnica pomiędzy prostym strzałem

i strzałem profesjonalisty, który nie strzela prosto w

głowę. W zależności od kierunku przemieszczania

się celu on strzela w prawe lub lewe oko. Jak to mówią,

żeby "skórki nie zepsuć". Nawet jeżeli

przeciwnik będzie miał idealny refleks i uchyli się

przed tą kulą, fala dźwiękowa od pocisku

przelatującego kilka centymetrów od głowy wywoła

mały wstrząs mózgu. Nieduży, ale wystarczający,

żeby spowolnić wszystkie jego reakcje, i skierować go

w wymaganym kierunku. Na spotkanie dwóch następnych kul.


Stara jak świat zasada. Skieruj wysiłek przeciwnika na taki

tor, aby nie miał innej możliwości niż pójść

w tą stronę, gdzie na niego czekają jeszcze dwa

pociski, jeden w pierś, jeden w brzuch.


Najważniejsze pamiętać żeby w odpowiednim czasie

zmieniać magazynek, mniej więcej po odstrzelaniu dwóch

trzecich trzeba wstawić nowy. Stary natomiast zwyczajnie

wyrzućcie, jeśli będzie później czas to

podniesiecie. Po walce, tego dobra będzie wokół pod

dostatkiem. Grunt to dożyć do tego momentu, a

przestrzeganie tej zasady zbawi was od chwili, kiedy nagle skończy

się amunicja. Bo w tym przypadku musicie nie tylko podłączyć

następny magazynek, ale i załadować nowy pocisk do

lufy. Niestety, to już poważna strata czasu, możliwie,

że i życia.


Trzeba zapamiętać - zawsze naładowana broń.

W magazynku nie mniej niż trzydzieści pocisków. W

przypadku braku bezpośredniego zagrożenia ataku

przeciwnikiem karabinek zabezpieczyć.


Ćwiczyliśmy z chłopakami jeszcze przez godzinę.

Tadeusz już nie wyglądał na smutnego. Praca z bronią,

formuły, seria trzech strzałów brzmiały dla

niego znajomo i bardziej zrozumiale niż walka na dystans i atak

energetyczny. Na dodatek tu nie było żadnych czarów,

no prawie nie było.


Starłem szmatką wszystkie swoje formuły napisane na

podłodze, na tym zajęcie uważałem za skończone.

Umówiliśmy się na spotkanie w następną

sobotę i poszedłem poszukać sali gdzie prowadziła

swoje treningi Anusia. Długo nie szukałem, bo pani

instruktorka już czekała na mnie obok drzwi do

przebieralni.


- Ależ uwielbia pan Siergiej szokować naszych biednych

policjantów. Znów pokazywał im pan swoje

szamańskie triki?


Skromnie spuściłem oczy, bo szamani w ogóle są

bardzo skromni i bardzo mili.


- Proszę o ułaskawienie, księżniczko. Tylko

odrobinkę im pokazałem, lecz starałem się

przestrzegać wymaganej etykiety.


- I znów pewnie nie wyszło? - w oczach Ani pojawiły

się wesołe iskierki.


Skłoniłem głowę jeszcze niżej. W moim głosie

było słychać szczerą skruchę.


- Nie wyszło. Znów.


Anusia w odpowiedzi uśmiechnęła się ze

zrozumieniem. Wyszliśmy nie spiesząc się z komendy, a

już dziesięć minut później właścicielka

Audi wiozła mnie poza miasto. Weekend postanowiliśmy

spędzić w niedużym domku myśliwskim znajdującym

się około dwadzieścia kilometrów od Wrocławia

nad brzegiem bardzo malowniczej rzeczki Widawy. To był wspaniały

pomysł - spędzić weekend na łonie natury.

Obok najpiękniejszej dziewczyny świata. Już nie

pamiętam, komu z nas pierwszemu przyszedł do głowy

taki pomysł, to nie ma znaczenia. Znaczenie ma tylko fakt, że

byliśmy razem, a przed nami była jeszcze cała sobota i

niedziela.


Domek okazał się nie takim malutkim jak mówiła

gospodyni, wyglądał całkiem porządnie. Parterowy

i bardzo przytulny, z olbrzymim pokojem gościnnym, jadalnią

połączoną z kuchnią, gabinetem z rozwieszonymi po

ścianach trofeami myśliwskimi. Była tam nawet mała

biblioteka ze starymi fotelami i kominkiem, z obrazami i gobelinami

na ścianach. Dwie sypialnie, sauna i dwie łazienki. Pokoje

były umeblowane nie tylko w dobrym i wyszukanym guście, ale

i z miłością. W każdym szczególe

interieuru wyczuwało się ciepło Anusi i cząstka

jej duszy i niepowtarzalną atmosferę rodzinnego ogniska,

domu, w którym kochają i zawsze czekają na ciebie.

Wręcz bajkowe wrażenie! Nawet sobie nie jesteście w

stanie wyobrazić jakie to jest wyjątkowe uczucie.


Postanowiliśmy urządzić dzień z winem i banią

(rosyjska łaźnia). Żadnych podrywań, żadnych

rąk. Anusia zaproponowała by wykąpać się we

Włodawie, pamiętając moje przyzwyczajenie "zaliczać"

różne wodne zbiorniki. Niby pies znaczący swój

teren zawsze starałem się przepłynąć dowolną

rzekę, jezioro bądź staw, jak tylko znajdowałem

się w pobliżu. Nigdy nie myślałem o celu tego

zajęcia. Po prostu włączał się refleks i

nienależyte wychowanie.


Wszystkiemu był winien mój trener Władimir

Wiaciesławowicz Gorłow, który był w niedalekiej

przeszłości mistrzem w wojsku w pływaniu i mistrzem w

wieloboju. Był wyjątkowo utalentowanym sportowcem i bardzo

przesądnym człowiekiem. Lepiej nie mówić ile

kosztowały nasz zespół czarne koty! Jeżeli

podczas treningu na swojej drodze mieliśmy nieszczęście

napotkać to biedne stworzenie, żeby uniknąć uroku

trener dorzucał nam dodatkowo kilka kilometrów. Pod

warunkiem, że to był tylko jeden czarny kot. A jeśli

dwa lub trzy? W ten oto uroczy sposób nasz krótki bieg

na dziesięć-piętnaście kilometrów był

zwiększany o kilka długich kocich odcinków po dwa

kilometry na jedno napotkane przez nas zwierze.


Prawdę mówiąc po kilku miesiącach naszych

treningów czarne koty nie wiedzieć czemu zniknęły

z naszej drogi. Widoczne te mądre stworzenia wyczuły

szóstym zmysłem, że lepiej nie trafiać na tych

sportowców. Bo inaczej można ściągnąć

nieprzyjemności na swój koci ogon.


Drugim wrednym zwyczajem naszego trenera było przekonanie, że

każdy zbiornik wodny stworzony jest po to, aby go przepłynąć.

Szczególnie to przekonanie w nim wzmocniło się,

kiedy po jakiś tam zawodach nasz zespół postanowiono

przygotować do pływania w pełnym umundurowaniu i z

bronią.


Różnicy pomiędzy zwykłym pływaniem a

wojskowym praktycznie nie ma. Tak samo trzeba przepłynąć

dystans na czas. Jedynym problemem napotkanym przez nas była

konieczność zmiany stylu pływania z wolnego na

pływanie żabką. Dlatego, że w wojskowym pływaniu

niezbędny jest właśnie ten styl, przy tym wykonywany

nieco inaczej, bardziej przypominając nurkowanie niż

pływanie. Jeszcze problemem był uniform wojskowy, za pasem

mieliśmy przymocowane buty, na plecach karabin. Cały

ekwipunek uczestniczył razem z nami w tych zawodach, co jest

oczywiście zrozumiałym dla wojska.


Po tym jak trener rozpoczął nasze przygotowanie do bardzo

ważnych zawodów Moskiewskiego Okręgu wojskowego w

pływaniu napotkaliśmy nie mniej poważny problem ze

zbiornikami wodnymi. Zmuszał nas aby pokonywać wszystkie

napotkane wodne przeszkody, bądź to strumyk, rzeka,

jezioro. Przy tym przepływać przez rzekę było

najłatwiej, najważniejsze było znaleźć

odpowiednie miejsce i poddać się prądowi, który

sam bez dodatkowego wysiłku wynosił pływaka na brzeg

przeciwny.


Wielka szkoda, że nie napotkaliśmy na naszej drodze żadnego

morza czy oceanu, bo wówczas mięlibyśmy możliwość

odpłynięcia od naszego trenera za granicę, żeby

więcej nas nie męczył.


Trener całkowicie nas przekonał, że przodkiem

człowieka była wcale nie głupia małpa, a mądry

i wesoły delfin. Jednak to było już później,

po naszym zwycięstwie w tych zawodach w pływaniu i

rozpoczęciu przygotowań nas do zadań pływaków

bojowych. Wówczas zamiast karabinów nosiliśmy na

pasach ładunki wybuchowe czy ich imitacje z ołowiu. Właśnie

wtedy trener odkrył przed nami tą wielką tajemnicę

wszystkich pływaków.


Okazuje się człowiek nie może utonąć, bo był

delfinem w poprzednim życiu i wyszedł z morza. Człowiek

potrafi żyć w wodzie, tylko trzeba przypomnieć sobie

jak. Utonięcie jest trudnym. W organizmie człowieka w

płucach i nawet we krwi jest rozpuszczone tyle tlenu, że

trzeba naprawdę się postarać by utonąć. Lub

spanikować, bo żeby utonąć trzeba starannie

wycisnąć z siebie cały tlen. Do ostatniego tchu, co

nie jest łatwym zadaniem. Tak mówił nam nasz trener,

a my mu wierzyliśmy.


Czasami miewaliśmy zwątpienia co do jego szczerości.

Na przykład, kiedy latem tu i ówdzie w gazetach i w

telewizji mówiono ile osób utonęło. To

mimowolnie zmuszało nas by poddać w wątpliwość

słowa trenera. Kiedyś nie wytrzymałem i zapytałem

go.


- Władimir Wiaciesławowicz, a co z tymi co utonęli?


Na chwilę, ale tylko na jedną chwilę on się

zastanowił i następnie dał odpowiedź.


- Widocznie oni nie wiedzieli o tym, że utonąć nie da

się. Lub nie mieli dobrego trenera. W pływaniu.


No cóż, komentarze są zbędne. Jeżeli

trener tak powiedział, znaczy się tak i jest. I my znów

pokonywaliśmy strumyki i kałuże, forsowali rzeki i

jeziora. Z czasem to weszło nam w krew. Znając to moje

przyzwyczajenie Anusia zaproponowała mi aby popłynąć

na drugi brzeg Widawy. Oczywiście odmówić jej nie

mogłem.


Przed domkiem była niewielka piaszczysta plaża. Jak na tak

piękny letni wieczór zdziwiła mnie jej pustka i nie

wytrzymałem by nie zapytać.


- A gdzie są plażowicze?


Teraz z kolei zdziwiła się Anusia.


- Panu Sierioże jednej mnie jest za mało? Jeszcze potrzebny

jest ktoś?


- Ależ skąd, pani Aniu! Oprócz pani nikogo nie

potrzebuję w tym życiu. Tylko jakoś dziwnie, taka

przytulna plaża, a nikogo tu nie ma oprócz nas.


- To prywatna plaża, - odpowiedziała Anusia.


- Zabawnie, a jeżeli to nie sekret to czyja?


Anusia skromnie opuściła oczy.


- Moja. Czyja jeszcze może być?!


Niezwykła sprawa jak dla mnie. Prywatna plaża w prywatnej

własności. Jednak postanowiłem nie zawracać sobie

głowy dziwnymi polskimi zwyczajami, bo miałem czym zająć

się tego wieczoru. Przecież obok mnie była

najpiękniejsza i najbardziej upragniona kobieta na świecie.

Popływaliśmy sobie w rzece, pobawiliśmy się w

berka.


Chociaż woda była ciepłą jak zupa, odrobinę

zmarzłem. W 1987 roku, podczas operacji wywiadowczej w górach

na północy Afganistanu śmigłowce pomylili

miejsce naszego desantu. Zrzut grupy zrobiły bezpośrednio

obok punktu docelowego i zamiast wyjść na miejsce dopiero o

wschodzie słońca całą noc przesiedzieliśmy w

tym miejscu pod ostrzałem braci-mudżahedinnów.

Oczywiście operacja była klęską, bo wróg

był uprzedzony o naszym zjawieniu się przez ten błąd

pilotów. Nasze ubranie nie uwzględniało długiego

nocnego siedzenia w górach, a wyciągnąć nas

stamtąd udało się z wielkim trudem dopiero dnia

następnego. Najbardziej przykrym był fakt, że zrzucono

nas na lodowiec.


Całą noc próbowaliśmy zbudować z kawałków

lodu coś podobnego do stanowiska karabinowego. Przeciwnik nie

dawał nam spokoju i próbował ogrzać swoim

ogniem, całą noc ostrzeliwując naszą pozycję.

Jednakże na atak odważyli się dopiero rano, o

wschodzie słońca.


Nie patrząc na tak sprzyjające warunki na ten czas już

cała moja grupa miała odmrożenia. Od tamtego

wydarzenia mnie ciągle marzną ręce. Szczególnie

podczas deszczu, nawet latem. I zawsze mi jest zimno w wodzie, nawet

jeżeli jest ciepła jak zupa.


Anusia domyśliła się wszystkiego sama. Zmarzniętego

smoka widziała po raz pierwszy, chociaż kiedyś

słyszała coś o zamarzniętych mamutach w lodowcach

na północy. Dlatego od razu po powrocie poszliśmy

ogrzać się do sauny, gdzie przyszła mi do głowy

ciekawa myśl. Pomyślałem, że jednak być

małym i fajnym smokiem jest lepiej niż dużym i głupim

mamutem. Małego smoczka nawet w epoce lodowcowej mogą

ogrzać ciepłem i miłością, nie dadzą

zginąć z zimna. Przynajmniej ogrzeją w saunie.


Po pustynnej plaży sauna we dwójkę wydawała się

prawdziwym rajem. Zasmucił mnie tylko fakt, że jak zawsze

zagoniono mnie do pracy. Nie zdążyłem nawet usiąść

na ławce jak usłyszałem nagle:


- Jeżeli chcesz szybciej się ogrzać to trochę

popracuj, - i Anusia wyciągnęła w moją stronę

mały gliniany garnuszek z miodem, a sama położyła

się na ławce.


Ale dlaczego pracą? Znam bardziej przyjemne sposoby ogrzania

się. W naszym plemieniu nawet małe dziecko wie, że

jeśli jeden Indianin może zamarznąć pod kołdrą,

to razem z ukochaną dziewczyną nie zamarznie nigdy. Już

otworzyłem usta, aby ogłosić tą myśl, kiedy

zauważyłem, że mnie nie słuchano. Znów

byłem aniołem młodszym w raju, jak zawsze bez żadnych

praw, same obowiązki. W pokorze zacząłem smarować

Anusię miodem, która od razu się zrobiła taką

słodką i lepką, że nie wytrzymałem i

pocałowałem jej policzek. Jakże ja ją kocham!


Anusia słodko przeciągnęła się na ławce

i wymówiła tylko jedno słowo:


- Baunty.


W przetłumaczeniu na język smoczy to powinno było

znaczyć, że jej jest dobrze. I że też mnie kocha.

Po kilku minutach poszliśmy pod prysznic, gdzie również

mieliśmy zajęcie.


Później była kolej na lekką kolację.

Wypiliśmy trochę austryjackiego piwa z krewetkami, trochę

pogrzebaliśmy w olbrzymim talerzu z owocami morza. I

nacałowaliśmy się co niemiara.


Następnie trochę potańczyliśmy i Anusia

przytuliwszy się do mnie wyznała, że niezbyt się

czuje.


- Co się stało, kochanie? Co cię boli?


Smutnie uśmiechnęła się i pokazała ręką

na serce.


- Boli tutaj. Mnie wydaję się, że zakochałam się

w tobie.


- No cóż, to nie jest straszne. Wiem, czym mogę

pomóc pięknej pani. Musi pani iść do łóżka.


Moja mała dziewczynka zgodziła się z tym, że

chore powinny leżeć w łóżku. Zgodziła

się co prawda pod jednym warunkiem, że ja będę

leżeć obok. Oczywiście nie mogłem ją

pozostawić sam na sam z chorobą. Wziąłem ją

na ręce i zaniosłem do najbliższej sypialni.


- Jeżeli pani zachorowała na miłość, to i

leczyć też trzeba miłością. Według

zasady podobne podobnym. Jednak na początek muszę zdjąć

ubranie.


Anusia nie stawiała oporu, więcej już nie była

smutną, jej oczy promieniowały miłością.


- Pan jest lekarzem. Ciało należy do pana, proszę

robić z nim co pan tylko zechce.


Po saunie nie miała na sobie zbyt wiele ubrań, jedwabny

szlafroczek i kapcioszki. Byłem najbardziej szczęśliwym

smokiem na świecie...


Jest to nadzwyczajne, kiedy noc z ukochaną trwa całą

wieczność. I kiedy ta wieczność jest bajecznie

piękną. Długo gadaliśmy o niczym, a później

całą noc kochaliśmy się. Kiedy nareszcie

usnęliśmy to nasz sen był bardzo słodki. Gdzieś

za ścianą wywodził swoje melodię świerszcz,

a za oknem leniwie poruszała liśćmi stara duża

brzoza. Razem to wszystko przypominało czarujący,

niebiański sen.


A później był poranek. Anusia obudziła się

pierwszą, przeciągnęła się rozkosznie

ukazując swoje piękne ciało i wyślizgnęła

się z pod kołdry. Słodka i nadal śpiąca. Na

bosaka nie ubierając się podeszła do okna i zajrzała

za zasłonę.


- Jaką dziś mamy pogodę na planecie Ziemia?- spytałem

z pod kołdry.


- Pada deszcz, śnieg, grad. Błyska, grzmi. -

odpowiedziała i szybko wróciła do mnie pod kołdrę.


Zza zasłony zdradziecko wyglądał mały słoneczny

promyk. Na dworze był cudny poranek, lecz jeśli Anusia

powiedziała, że tam koszmarna pogoda, nie mogłem jej

nie zaufać. Tym bardziej kiedy wślizgnęła się

z powrotem pod kołdrę dłonie i stopy miała

lodowate. Postanowiłem je ogrzać pocałunkami, a

ukochana jeszcze mocniej przytuliła się do mnie. Głaskałem

jej ramiona i po raz któryś podziwiałem jedwabistą

skórę.


- Jak pani zdrowie? Jak się pani czuje?


Uśmiechnęła się, a w jej oczach zobaczyłem

tyle czułości i miłości, że nawet serce mi

zamarło. Boże, jaka ona cudowna!


- Dziękuje, dobrze.


- Znaczy się pani Anusia już więcej nie jest chora na

miłość? Nie kocha mnie?


Pani łaskawie kiwnęła głową w odpowiedzi.


- Kocha, kocha. Jak można nie kochać takiego fajnego

smoka?!


Pocałowała mnie i położyła swoją głowę

na to miejsce, które w żartach nazywała klateczką.

Gdzieś w mądrych książkach wyczytała, że

u smoków klatą zwie się ta część

ciała, która jest pomiędzy głową a

brzuchem. To określenie bardzo sobie upodobała i często

go wykorzystywała. Szczególnie kiedy poznawała inne

części smoka. Ona kochała smoka, a on bardzo kochał

ją.


Za obopólną zgodą postanowiono przenieść

poranek na popołudnie. A śniadanie na podwieczorek. To nie

jest trudnym dla prawdziwych czarodziejów, którzy

zdążyli przegryźć parę rożków

francuskich, kilka kawałków żółtego sera

i napić się zielonej herbaty.


Wróciliśmy do Wrocławia dopiero późnym

wieczorem. Wypoczęci, zakochani i szczęśliwi. Nasze

oczy zdradziecko błyszczały, jak u każdego zakochanego

na tej planecie. Niby mały słoneczny promyk, który

przez zasłonę zajrzał do pokoju, odbija się w ich

oczach. Lub sami zakochani stają się podobni słońcu.


ROZDZAIŁ

XIV


Z kursantami od poniedziałku przystąpiliśmy do nauki

podstawowej części z kursu przygotowawczego w oficerskiej

szkole, mianowicie do zapoznania się z taktyką działań

grup specjalnych wywiadu wojskowego.


Te grupy przeznaczone są do wykonania zadań specjalnych na

tyłach przeciwnika. Masowy desant tych grup na tyły zaczyna

się mniej więcej w miesiąc przed ogłoszeniem

wojny. Lub przed rozpoczęciem działań wojskowych.

Jednak w odróżnieniu od grup wywiadowczo-dywersyjnych i

oddziałów wywiadu wojskowego specjalizujących się

na dostarczeniu wzorców techniki i broni przeciwnika,

zniszczeniu punktów dowodzących i sztabów,

niszczenia mostów i dużych węzłów

komunikacyjnych, grupy do zadań specjalnych zajmują się

nie tylko tym. Podstawowym zadaniem tych jednostek po ich uformowaniu

się w wojsku, było przejęcie i zniszczenie broni

jądrowej i środków jej transportu. Lecz później

ten wachlarz poszerzono dodatkowo o organizację ekologicznych i

przemysłowych katastrof, dywersje na dużych obiektach

przemysłowych, na elektrowniach zwykłych i atomowych. No i

jeszcze likwidacja niepożądanych osób, organizacja

ogólnego ruchu oporu itd.


Pojawiają się niby zjawy, wykonują swoje zadania i

znikają bez śladu, a komisje państwowe utworzone do

rozpatrzenia przyczyn awarii lub katastrofy rozkładają

ręce. Wówczas za podstawową przyczynę danych

wydarzeń nazywają czynnik ludzki, niedbałość

w obsługiwaniu, błędy przy projektowaniu obiektu. Może

temu winnym jest zmęczenie materiału lub coś innego.

Cokolwiek to nie było, nie ma to nic wspólnego z realną

przyczyną, o której nigdy się nie dowiedzą. Bo

na tym polega specyfika pracy grup do zadań specjalnych.


Pracują te grupy razem z agentami wywiadu. Z rezydentami

mającymi możliwość całkiem legalnie zjawić

się na potrzebnym obiekcie. Lub zebrać o nim niezbędną

informacje. Grupa do zadań specjalnych tą informację

tylko zrealizuje.


Dla nikogo nie jest tajemnicą, że podobne jednostki to as

z rękawa, który wykorzystywany jest jeszcze przed

rozpoczęciem gry. W ten sposób wygrywają wojny

jeszcze przed ich rozwiązaniem.


Podstawą taktyki bojowego wykorzystania jednostek do zadań

specjalnych jest nie tylko siłowy wpływ na przeciwnika, ale

i umiejętność budowania łańcuchów

przyczynowo-logicznych w zależności od potrzeby

ukierunkowując wroga w wymaganym kierunku (zasada naprowadzenia

go na odpowiedni tor działań). Nie pozostawiając przy

tym żadnych śladów swojej obecności i śladów

swojej pracy.


Istnieje nieskończona ilość sposobów

realizacji tej taktyki. Jeden z najbardziej rozpowszechnionych to

wykorzystanie systemów binarnych, kiedy dwa absolutnie

bezpieczne osobno komponenty po złączeniu stają się

śmiercionośną bronią.


Na przykład prąd i woda. Prąd elektryczny oczywiście,

nawet nie sam prąd, wystarczą przewody elektryczne. I tylko

odrobina wody. Przykład prymitywny, ale bardzo wizualny.


Niektóre rodzaje stosowanych w rolnictwie organicznych i

mineralnych nawozów połączone ze sobą mogą

być podobnym przykładem. Zupełnie bezpieczne osobno

stają się razem mocną zatruwającą mieszanka.


Można wykorzystać magazyny amunicji i fajerwerków

znajdujące się obok poważnych obiektów

przemysłu chemicznego i dużych węzłów

transportowych podczas przemieszczania się tam pociągów

z paliwem lub jakimś jeszcze bardziej interesującym

ładunkiem.


Nawet nie trzeba daleko chodzić, weźmy przykład z

codzienności. Wasz mąż wyjeżdża w delegację

(lub ma zamiar odwiedzić swoją sekretarkę). Dobrze go

nakarmcie przed daleką podróżą.


Chyba pamiętacie o tym, że droga do serca mężczyzny

prowadzi poprzez żołądek, lecz nie każda pamięta,

że ta droga może być tak nowoczesną autostradą

jak i drogą gruntową. Oprócz tego na tej drodze

można spotkać nie tylko piękne krajobrazy, ale i

bariery z posterunkiem policyjnym.


Po prostu dobierzcie do przygotowania waszych dań te produkty,

które pomogą wam trochę polepszyć wyżej

wspomnianą drogę. Każda droga może zaprowadzić

jak do raju tak i do piekła. Wszystko znajduje się w

waszych rękach. Wszyscy dobrze wiedzą, że produkty

bywają smaczne i pożyteczne, bywają słodkie i

odżywcze. A bywają produkty zgodne i niezgodne w połączeniu

ze sobą.


Wystarczy dobrać odpowiednią kombinacje. Przy jednorazowym

spożyciu niezgodnych produktów na trawienie ich potrzebna

jest znacznie więcej energii niż przy osobnym ich

spożywaniu. Przy tym ta różnica może być

na tyle znacząca, że waszemu małżonkowi nie

pozostanie ani sił ani chęci na dodatkowe zajęcia. I

inne głupoty. Oprócz oczywiście medytacji w

samotności z gazetką w ręku w miejscu wszystkim dobrze

znanym.


Kiedy natomiast on wróci na łono rodziny znów

można będzie go nakarmić. Za dobre zachowanie. Prawda

już całkiem innym jedzeniem i w innym celu. Wystarczy mu

odpoczynku, niech trochę teraz popracuje.


W każdym żarcie jak wiadomo jest tylko część

żartu. To co teraz opowiedziałem żartem nie jest. To

całkiem poważna rzecz i jeżeli wątpicie w to, to

przyczyna może być tylko jedna. Brak informacji na ten

temat.


Oczywiście utrzymać męża w rodzinie przy pomocy

różnorodnych dań nie da się. Dlatego będą

potrzebne prawdziwe czary, które zazwyczaj ludzie zwą

miłością. Czasami namiętnością. A

czasami niemożnością żyć bez siebie

nawzajem.


Mówiliśmy o tym, że droga do serca mężczyzny

prowadzi poprzez jego żołądek. Droga może być

nowoczesną dobrze urządzoną, z dobrą nawierzchnią

i pięknymi kempingami na poboczu. Oczywiście dlatego

niezbędne są pieniądze.


Lecz istnieją rzeczy, które nie można kupić.

To jest po prostu niemożliwe. To zachód słońca.

Tęcza po deszczu. Wesoły słoneczny promyczek w waszym

aucie. Tego nie kupicie za żadne skarby. Ale jeśli droga,

którą jedziecie jest rozbita, cała w nieprzejezdnym

błocie, brudna i nędzna, to wątpię czy zachód

słońca i tęcza dostarczą wam radości.


Dlaczego ja to wszystko opowiadam? To jest łatwo wytłumaczyć.

Bo miłość jest twierdzeniem, które trzeba

udowadniać każdą chwilą. Chyba te słowa

powiedział Archimedes, aczkolwiek mogłem coś pomylić.

Pewno jest jedno - te słowa należą do wszystkich

zakochanych.


Miłość to słońce, to tęcza po deszczu,

to słoneczny promyk w waszym aucie. Ale żeby to wszystko

cieszyło was trzeba drogę, którą jedziecie,

otoczyć opieką i uwagą, dbaniem i troską.

Codziennie. I każdą chwilą.


Mieć na to pieniądze nie jest podstawowym warunkiem,

chociaż one oczywiście bywają przydatne. Ich obecność

likwiduje wiele problemów, lecz ich brak też nie powinien

was powstrzymywać. Pamiętajcie, że człowiek,

który chcę coś osiągnąć szuka drogi i

środków, a który nie chce - przeciwności

i wymówki.


Co znaczy, że trzeba dbać o pokrycie nawierzchni, budować

nowe kampingi na poboczu i stacje paliwa, odrobinę pilnując

jakości tego paliwa. Innymi słowy zgodność

produktów to też jak paliwo, różne rodzaje

którego mogą zauważalnie wpłynąć na

prace waszego silnika. Dokładnie tak samo odżywianie może

wpłynąć na zachowanie waszego ukochanego. Możecie

wykorzystać tą wiedzę, a możecie nie. To wasza

sprawa. Jednak znać te zasady musicie, żeby wasza droga

była długą i gładką, interesującą,

a najważniejsze szczęśliwą. Jest na wschodzie

takie życzenie, które w przetłumaczeniu z farsy

brzmi mniej więcej jak "Nie opuszczaj rąk!" Co

znaczy nie znużyć się pracą nad własnym

szczęściem. Odwagi, nie leńcie się!


Jaki to wszystko ma stosunek do taktyki działań grup do

zadań specjalnych? Bezpośredni. Takie grupy specjalizują

się właśnie w takich drobnostkach, dlatego że

równowaga w świecie jest zbyt kruchą. I najmniejsze

wtrącenie się w jakiś ustalony system bardzo często

doprowadza do katastrofalnych następstw. Przecież dobrze o

tym wiecie sami.


Pół dnia uczyliśmy się z kursantami podstawy

takiego wtrącania się. Te drobnostki, które mogą

ruszyć w ruch łańcuchy przyczyn i następstw

pewnych zdarzeń, prowadzących do zrujnowania nie tylko

obrony, ale i gospodarki każdego kraju.


Niestety dawno minęły te czasy, kiedy wojna była

następstwem polityki państwa i prowadzona innymi środkami.

Teraz wojny wygrywa się nie na polu walki, a w instytutach

naukowych i gabinetach urzędników.


Jeszcze z dziesięć lat temu na stanie amunicji grup do

zadań specjalnych były przenośne fugasy jądrowe

wagi około trzydziestu kilogramów. Żołnierze

tych jednostek poznawali podstawy zastosowania metodyk sejsmicznych,

kiedy do zrobienia dywersji na obiekcie jądrowym nie trzeba było

przenikać na jego teren. Wymagana była tylko mapa

geologiczna, prognoza tektoniczna odnośnie zmian i deformacji

różnych warstw kory ziemskiej w tym rejonie. I nieduży

ukierunkowany podziemny wybuch jądrowy, epicentrum którego

znajdowałoby się poza chronionym terytorium danego obiektu.

A w jakiejś jaskini na przykład lub w opuszczonej sztolni,

lub w jednej z warstw cieków wodnych. Lub jeszcze gdzieś

tam.


Wszystko to jest bardzo łatwe. Naturalnie oprócz tego

były opracowywane metody sposobów zmian klimatycznych i

wykorzystania broni geofizycznej. Może to wam wydawać się

jakaś mało realną fantastyką. Lecz to nie jest

tak.


Rozpatrzmy taką sytuacje. Mieszkańcy jednego miasta

Willaribo lubią świętować,

lubią zabawę, po której muszą zmywać sporo

naczyń, bo święto musi być obfitym nie tylko w

zabawę, ale i żarcie. Żeby zabawa była udaną

musi być na świeżym powietrzu. Do czego niezbędna

jest ładna pogoda. Żeby niepogoda nie zepsuła święta

mieszkańcy Welloribo rozpędzają chmury deszczowe. W

tym celu istnieją dosyć proste i rozpowszechnione

działania. Na przykład, rozproszenie z samolotów

różnych reagentów wiążących cząstki

wody. Te reagenty można również dostarczyć w

rejon zastosowania przy pomocy niedużych rakiet.


Zakładamy, że do miast Willaribo i Willabadżo deszcze

nadchodzą z jednego kierunku, zazwyczaj ze strony morza lub

oceanu. Przy tym miasto Willaribo znajduje się pomiędzy

morzem i Willabadżo. Co się wydarzy w tym przypadku? Częste

świętowania jak też następstwo rozpraszania chmur

doprowadzą do sytuacji, kiedy mieszkańcy Willabadżo

nie będą już potrzebować żadnych środków

do zmywania naczyń. Dlatego że w ich dużych kotłach

nie będzie co gotować. Ciągła susza na polach

otaczających miasto spowoduje nieurodzaj rok po roku. Zresztą

nawet zabraknie wody do zmywania.


Możecie to uważać za żart. Zgadzam się z

wami, ale pamiętajcie, że w każdym żarcie może

być część prawdy. Szczególnie jeżeli

to dotyczy nie wymyślonych miast, a zupełnie realnie

istniejących państw, ekonomika których w poważnym

stopniu zależy od rolnictwa. Jeśli zbyt długo panuje

susza, a nadzieja pokładana jest tylko w niebiańskiej

kancelarii i modlitwie o chociaż jeden deszcz, bo wszystkie

pozostałe środki zawiodły, to możecie sobie

wyobrazić w jakim stanie jest taka gospodarka. Uwierzcie mi, w

podobnej sytuacji znajduje się nie jedno państwo.


Oczywiście na wyposażeniu grup specjalnych nie ma ani

rakiet ani samolotów. Chociaż dla zapewniania grupie

działań mogą być wykorzystane i satelity i

samoloty, artyleria i flota morska, wszystko co będzie

niezbędne. Jednak grupy do zadań specjalnych nie

wykorzystują w swojej pracy geofizycznej broni. Aczkolwiek

działają często według pokrewnych metod.


Podobne działania były popularne jeszcze z dziesięć

lat temu. Teraz uważa się za bardziej efektywne zupełnie

inne sposoby wpływu na przeciwnika.


Po to żeby zniszczyć gospodarkę jakiegoś państwa

dziś wystarczy przekupić kilka ważnych urzędników

czy polityków, aby wsparli przyjęcie potrzebnych ustaw

lub rozporządzeń. Dlatego żeby zniszczyć kilka

dziesiątków milionów mieszkańców tego

czy innego kraju dziś wystarczy wyrzucić na ich wewnętrzny

rynek nowe rodzaje narkotyków. Zrobić modną miłość

jednopłciową lub niemodnym rodzenie dzieci. Ogłosić

starsze osoby darmozjadami, a młodzież odciągnąć

od realnego życia w wirtualny świat internetowy.


Myślicie, że to są wszystko drobiazgi nie warte uwagi?

Niestety na tle następstw zastosowania tych metod każde

nawet najbardziej poważne specjalne operacje wojskowe wyglądają

jak dziecięca zabawa. Zwykłą bzdurą.


Jednakże tymi bzdurami ktoś musi się zajmować.

Właśnie tym zajmowaliśmy się z kursantami do pory

obiadowej. I dopiero wieczorem miałem przejść do

naprawdę poważnych zajęć.


Wieczorem była lekcja z masażu dla uczennicy Anusi, która

miała piękne imię Maja. Najpierw we trójkę

zjedliśmy lekką kolację. Trochę pogawędzili

o niczym i zapytałem jaki rodzaj masażu interesuje Maję

najbardziej. Zabawne, ale ją interesował każdy rodzaj.

Od skończenia kursu minęło tak niewiele czasu, że

Maja nie potrafiła czegoś poważnie się nauczyć.

Dziewczyna jeszcze nie zdecydowała jakim konkretnie kierunkiem

masażu chce się zajmować dalej. Zresztą brakowało

jej przede wszystkim praktyki.


Odkryłem dla siebie już dawno jedną prostą

prawdę. Żeby stać się dobrym specjalistą w

poważnych zagadnieniach trzeba zaczynać od najprostszego.

Masaż to zadziwiająca i bajkowa planeta bez końca i

krańca, w której istnieje wiele prostych ruchów i

prawdziwych czarów. Lecz naukę tej planety zaczyna się

od podstawowych prostych rzeczy. Od pierwszego kroku, od pierwszego

ruchu, od pierwszego pacjenta.


Zaproponowałem by Maja określiła w czym chce się

specjalizować. Wydało mi się, że masaż dla

dzieci najbardziej by jej odpowiadał. Na dodatek taki masaż

ma zawsze popyt i bezrobocie masażystom dziecięcym nigdy

nie grozi. Była jeszcze jedna przyczyna, ze względu na

którą doradzałem jej zacząć od masażu

dzieci. Była przyszłą matką, a to znaczy, że

jej samej z biegiem czasu ta wiedza może się przydać.

Nikt lepiej od mamy nie potrafi pogłaskać i wypieścić

dziecka, a w każdym z nas zawsze pozostaje coś z dziecka,

każdy człowiek chce żeby go pogłaskano i

popieszczono. Ile byś nie miał lat i jak byś nie był

dorosłym, gdzieś zawsze głęboko siedzi w nas to

pragnienie.


Z tych, którzy umieją pogłaskać i popieścić

wychodzą najlepsi masażyści na świecie. To nie

zależy od tego ile mają dyplomów czy certyfikatów.

To zależy tylko od tego czy masz wielkie i kochające serce.


Jednak odrobinę pomyliłem się. Mamą Maja nie

spieszyła się zostać. Na razie swoich dzieci nie

miała, a instynkt macierzyński jeszcze w niej się nie

obudził, co oznacza, że stosowanie masażu dziecięcego

szło u niej z głowy a nie od serca. Wyznała również,

że jej mąż dużo pracuje, i musi przeważnie

praktykować na koleżankach, szczególnie na tych,

które już rozstały się ze swoimi mężami.


No cóż, tę niszę w sztuce masażu można

uważać za dosyć interesującą i bardzo

poszukiwaną. Kobieta potrzebuje po rozwodzie pomocy jak nikt

inny. I jeżeli Maja ma wiele koleżanek w podobnej sytuacji,

dlaczego by jej nie wybrać właśnie takiego kierunku?

Tym bardziej, że jedną z tych koleżanek była

najpiękniejsza dziewczyna świata, mianowicie pani Anusia.


Dla nikogo nie jest tajemnicą, że rozwód dla każdej

kobiety to poważny uraz psychiczny. Żeby ta trauma nie

przeszła w stadium chroniczny i nie zatruła całe

następne życie bardzo jest ważnym, aby pomoc nadeszła

w odpowiednim czasie. Innymi słowy, jak najszybciej.


Byłem przekonany, że zaczyna się ta pomoc jak i każdy

mój seans od filiżanki herbaty, przy której można

się dowiedzieć o pacjencie znacznie więcej niż

podczas zabiegu. Przy herbacie jest on bardziej otwartym i rozmownym.

Na Wschodzie istnieje tradycja "braterstwa chleba", to

znaczy, że jeśli podzieliłeś się kawałkiem

swego placka i zjadłeś połowę, stajesz się

jego "chlebnym bratem". Takie braterstwo może być

mocniejsze nawet od pokrewieństwa. Więc i filiżanka

herbaty zbliża was do pacjenta i daje poczucie przynależności

do wspólnoty duchowo bliskich sobie ludzi. Bez takiej

powstałej bliskości cała dalsza praca po prostu nie ma

sensu.


Na dodatek herbata zdejmuje napięcie, rozluźnia mięśnie,

po czym wykonywać masaż będzie znacznie łatwiej.

Prawdę mówiąc do masażu jeszcze mamy bardzo

daleko. Na razie podczas rozmowy możecie przystąpić do

wstępnego diagnozowania. Na podstawie wyglądu tęczówki

oka możecie określić stan wątroby, po wyglądzie

paznokci i skóry - stan płuc. Po kolorze skóry

stan nerek i serca.


Wówczas zaczynając od następnego spotkania możecie

dodać do herbaty zioła. To też pomoże wam w

waszej pracy. W zależności od stanu organizmu pacjenta

możecie dodać do imbryczka gałązkę mięty

lub dziurawca, kwiatostan lipy czy liść brzozy. Możecie

mi wierzyć, to nie będzie zbędnym.


Przed tym jak przystąpić już bezpośrednio do

masażu trzeba pamiętać, że każdy masażysta

ma trzech przyjaciół, którzy mu zawsze pomogą

w pracy. Mają na imię słońce, powietrze i woda.

To znaczy, że zaczynając od pierwszego seansu pacjenta

powinno się przyuczać do kąpieli powietrznych i

słonecznych. Seans masażu natomiast lepiej zacząć

od prysznica.


Prawdę mówiąc w Moskwie zamiast prysznica wolałem

wykorzystywać "Kąpiel Kleopatry", tzn. wanna z

wodą, oliwą, miodem, naparami ziół i kwiatów

bardziej przypadła mi do gustu niż zwykły prysznic.

Zresztą moje pacjentki też wolały taki zabieg. Jednak

do cudzego klasztoru ze swoim zakonem się nie chodzi. Dlatego

dzisiejszy masaż rozpoczęliśmy od wzięcia tuszu.


W cztery ręce i dwie gąbki razem z Mają umyliśmy

Anusie, nie żałując ani własnych sił ani

żelu do mycia. Potem można było przystąpić

do podstawowej pracy, do diagnozowania.


Szczególną uwagę przywiązuje do badania

dotykiem wewnętrznych organów, oceny stanu naczyń

krwionośnych i węzłów limfatycznych. Zwracam

uwagę na stan skóry, stan ciepłoty organizmu i tonus

mięśni.


Na cztery ręce dokładnie popracowaliśmy nad plecami

Ani. Ramiona, ręce, biodra, pośladki. Pracować we

dwoje było znacznie weselej, a jej było przyjemniej. Na

ustach pojawił się zadowolony uśmiech, pełen

błogości.


Później kilka minut robiliśmy masaż twarzy,

następnie poświęciłem trochę uwagi punktom

akupresury, a Maja przystąpiła do masowania piersi. Miała

sprawdzić czy nie pojawiło się jakiś guzków

w tkance mięsnej. Przy masowaniu brzucha - brak guzków

i stwardnień na ściankach naczyń.


Analogiczne zmiany potrafi wywołać rozwód, to nie

tylko następstwo traumy psychologicznej, ale i spadek

ruchliwości, zmiana trybu życia. Tam gdzie zmniejszana jest

aktywność mięśniowa zmniejsza się i

aktywność przepływu krwi i limfy. Naczynia tracą

swoją elastyczność i siłę. Na ich ściankach

mogą pojawić się mikro pęknięcia i jako

rezultat przeróżne stany zapalne. Żeby temu zapobiec

jest wymagana szczególna dokładność w masowaniu

każdego centymetra skóry, każdego mięśnia

i każdego naczynia.


Po pierwszym seansie pozostaje najprostsze. I najważniejsze.

Kontrolować i formować niezbędne zmiany w stanie

organizmu waszych pacjentek. W ich skórze, mięśniach,

organach wewnętrznych. I jako następstwo w ich nastrojach i

duszy.


Tak naprawdę najciekawsze zaczyna się dopiero po skończeniu

kursu masażu. Mniej więcej po dziesięciu-piętnastu

seansach. To tak zwany okres następstw. Kiedy u dziewczyn

pojawia się pragnienie by ruszać się, żyć,

kochać. One tracą zbędną nadwagę, skóra

ich zaczyna się świecić, a oczy napełniają

się zadziornym czarującym ogniem. Wówczas do nich

dociera, że to był po prostu masaż, a coś

bardziej znaczącego. To były czary, najprawdziwsze w

świecie. Teraz im pojawił się anioł-stróż,

a znaczy to, że one nigdy nie będą więcej

samotnymi.


Najważniejszym po rozwodzie nie zostać sam na sam ze swoimi

problemami i myślami. Uprawiajcie gimnastykę, pójdźcie

do fryzjera, a najlepiej do masażysty. Przeczytajcie nową

książkę, pójdźcie na jakąś

wystawę.


Najważniejsze postarajcie się wyglądać jak

najlepiej, dbajcie o wasz wygląd. Żeby nikomu nawet nie

przyszło do głowy, że przepłakałyście

całą noc. Jeśli nie potraficie uporządkować

myśli w swojej głowie, zróbcie co najmniej porządek

w szafie lub wyglądzie.


Trzeba pamiętać, że to tylko sprawdzian losu, który

pozwoli być bardziej doskonałą, a to znaczy bardziej

upragnioną dla mężczyzn. Załóżcie

nową sukienkę, wyprostujcie ramiona i trzymajcie głowę

wysoko. Wówczas zachwycone męskie spojrzenia dadzą

wam olbrzymie wsparcie emocjonalne, którego tak jest potrzebne

w tym momencie.


Nasza lekcja przeciągnęła się do późnego

wieczora, lecz Anusia nie miała nic przeciwko temu. Mężnie

znosiła wszystkie nasze głaskania, wyciskania,

rozgniatania, rozcierania, poklepywania i inne wspomagające

chwyty. Z jej ust nie znikał zadowolony uśmiech. Wydawało

się, że wpadła w lekką drzemkę, a tym czasem

na jej ustach zatrzymał się lekki i ledwo zauważalny

uśmiech. Patrząc na nią zaczynałem jej zazdrościć

i pomyślałem, ze trzeba chyba kiedyś choć raz

pójść samemu na masaż. Moje pacjentki wynosiły

zawsze same przyjemne wspomnienia po takim seansie, a im ufałem.

Jednak samemu spróbować jakoś nie wyszło. Do

tego momentu. Ku memu dużemu zdziwieniu Anusia znalazła

siły by wyjść ze swojej drzemki i stanu błogości,

w którym znajdowała się i rozkazującym głosem

przerwała naszą lekcję. Powiedziała, że na

dziś ma dosyć i że byłem bardzo dobrym

nauczycielem, co potwierdziła Maja. Obie doszły do wniosku,

ze zasłużyłem swoim poświęceniem na małą

nagrodę. A później pokazywały mnie czego

dzisiaj nauczyły się, tzn. masażu dla rozwiedzionych

lub po prostu dla bardzo samotnych mężczyzn.


Z nich były bardzo dobre uczennice, wiele z tego co pokazywały

widziałem po raz pierwszy, ale powiedzieć, że mi to

nie spodobało się nie mogę. Spodobało się.

Jeszcze jak spodobało się!


Całą wieczność kąpałem się w

falach rozkoszy i błogości. Tylko jedna myśl pulsowała

w mojej zasypiającej głowie, myślałem o tym, że

kiedyś trzeba będzie znów powtórzyć

wszystko czego nauczyły się. Przecież trzeba utrwalić

ten materiał! Byłem gotów wystąpić w roli

manekina, na którym można było potrenować...


Następnego dnia po swoich lekcjach w wojskowej szkole zjawiłem

się po raz kolejny na trening samoobrony.


Na początku przypomniałem dziewczynom, że atakujący

zazwyczaj dąży do przekroczenia ich tak zwanej strefy

komfortu psychicznego, aby zbliżyć się i zastraszyć

swoją ofiarę paraliżując ją lękiem. W

podobnej sytuacji ważnym jest nie stać się bezwolnym.

Na początek dobrze by było nauczyć się robić

prawidłowy wydech. Jeśli oddychacie znaczy to, że jest

łatwiej obronić się. W tym celu trzeba umieć coś

mówić w odpowiedzi, kiedy jesteście wystraszeni:


- Bardzo strasznie, ale nie mam czasu.


- Przepraszam, lecz bardzo się spieszę i może pomówmy

o tym później, dobrze?


- Tu mój numer telefonu (podajecie dowolny 123-456-789),proszę

zadzwonić jutro.


Dopóki nie ma wyraźnego zagrożenia przemocą nie

jest istotnym co powiecie w takiej sytuacji. Ważne tylko, żeby

wasze słowa nie stały się dialogiem, bo przegadać

przestępcy się nie uda. Nie próbujcie również

wystraszyć napastnika. Wystraszony napastnik i wystraszona

ofiara to może być zbyt nieprzewidywalną i wybuchową

mieszanką. Nie trzeba zachowywać się arogancko w

stosunku do niego, postarajcie się być spokojną i

uprzejmą. Pamiętajcie, że prawidłowa rozmowa w

sytuacji krytycznej może być bardziej efektywną niż

dowolny chwyt obronny.


W przypadku bezpośredniego zagrożenia można również

coś mówić. Ale najlepiej w myślach, niech wasz

mózg pracuje. I koniecznie trzeba postarać się w

momencie ataku coś krzyknąć w odpowiedzi (na przykład

w Moskwie później Siergiej będzie uczyć swoje

uczennice w momencie ataku mówić następne słowa:

"Bone chance", życzyć przeciwniku powodzenia po

francusku). Ten krzyk pomoże oszołomić waszego

napastnika i wykonać uderzenie bardziej skutecznie. Cios trzeba

robić w najbliższy wrażliwy punkt dowolną częścią

ciała.


Nie starajcie się podczas treningu zapamiętać

wszystkie pokazywane chwyty, bo w stresie najbardziej skuteczne

chwyty natychmiast gdzieś wyparowują z głowy.

Pamiętajcie ulubioną strategie Czań-szańskiego

węża starożytnych Chińczyków: "Kiedy

go biją po głowie on uderza ogonem, kiedy biją po

ogonie - bije głową. Kiedy biją w środek

wąż uderza i głową i ogonem jednocześnie".

Dlatego bijcie dowolną częścią ciała w

najbliższy wrażliwy punkt napastnika. Trzeba bić od

serca i po najkrótszej trajektorii. Następnie powinniście

wykonać dobijający cios, który pozwoli uzyskać

nieco więcej czasu, żeby zdążyć odejść

od napastnika na bezpieczną odległość lub zawołać

kogoś na pomóc. Wszystko jest proste: słowo,

działanie (uderzenie w czuły punkt) i cios dobijający.


Po rozgrzewce i pracy nad chwytami uwalniającymi zamocowałem

na ściance gimnastycznej kilka standartowych kartek papieru.

Naprzeciw każdej z dziewczyn na wysokości nieco wyżej

niż półtora metra. Przed nimi rozłożyłem

kilka absolutnie zwyczajnych przedmiotów: klucze, zapalniczki,

monetę o nominale 20 zł z 1986 roku. Ćwiczenie było

nietrudnym. Z odległości pięciu kroków trzeba

było trafić nimi w kartkę papieru. Nie było w tym

nic skomplikowanego.


Wiedziałem, że w ciągu następnych dwóch-trzech

tygodni kobiety opanują tą technikę. Dlatego od razu

pokazałem im drugie ćwiczenie. Kiedy już nauczą

się trafiać do kartek powinny potrafić przebić tą

kartkę monetą lub kluczami. Trzecie natomiast ćwiczenie

polegało na tym, że zamiast kartki papieru wieszano gazetę

złożoną na cztery razy. Rozmiar wychodził podobny

do pokazywanej kartki, ale przebić już było znacznie

trudniej.


Standardowa kartka A4 zaznaczała głowę napastnika.

Monetka lub klucze w ręku trenowanej osoby pozwolą wyłączyć

go na sześć-osiem sekund. Co znaczy, że pojawi się

dodatkowa możliwość do następnych działań.

W każdym przypadku te sekundy dają szansę na ratunek,

nie wykorzystać go byłoby głupotą.


Oczywiście niektóre rzeczy rodzą się w

improwizacji. Ale jak wiadomo dobra improwizacja jest wynikiem

starannego przygotowania. Dlatego niektóre rzeczy trzeba

jednak wytrenować wcześniej. Przez około pół

godziny dziewczyny rzucały klucze, zapalniczki, monety do

kartek. Miały po prostu poczuć ten ruch i trochę

rozgrzać nadgarstki.


Po czym popracowaliśmy nad kilkoma chwytami obrony przy pomocy

torebki damskiej. Kiedy dziewczyny od serca młóciły

nimi manekiny stałem z boku i obserwowałem je. Teraz mi

było przyjemnie patrzyć nie tylko na Anusię, ale na

jej uczennice również.


W tym momencie zrozumiałem jedną prostą prawdę,

do której mnie zachęciły władze miasta

Wrocławia ze swoim obowiązkowym programem samoobrony dla

kobiet. Do mnie dotarło, że dziewczyny koniecznie muszą

poznać te chwyty w niezależności czy przydadzą

się czy nie. Takie treningi stają się dobrą

szkołą nie tylko do obrony własnej. Kobiety poznają

się, rozmawiają ze sobą, uprawiają sport i

wzmacniają zdrowie. Po czym spotykają się przy wyjściu

ze swoim przyjacielem czy mężem i idą razem do

kawiarni czy do kina, do domu czy do przyjaciół. Kochają

się czy zwyczajnie tylko rozmawiają ze sobą. Lecz jest

im razem ciekawie. I dobrze.


A jeszcze zrozumiałem, że bezpieczeństwo dziewczyny w

pierwszej kolejności zależy nie od tego czy zna ona chwyty

obrony czy nie. I czy umie ich wykorzystywać. Wyraźnie tego

nie wystarczy! Dlatego że bezpieczeństwo nie jest sprawą

osobistą. To jest sprawa ogółu. Niewolno być

samemu, was musi ktoś kochać i spotykać po pracy. I do

windy trzeba wchodzić z ukochaną, a nie nieznajomą

osobą. I ukochany musi wam dawać nie tylko kwiaty i

prezenty, ale i poczucie bezpieczeństwa i pewności siebie.

Zawsze i we wszystkim. Tylko wówczas można będzie

uważać, że kurs osiągnął postawiony

cel, że was czegoś tam nauczono. I coś otrzymaliście

w prezencie na całe życie, coś bardzo ważnego.

Nauczono was nie tylko kochać same siebie, lecz i tych którzy

znajdują się obok. Troszczyć się o nich, aby oni

zatroszczyli się o was. Nigdy nie wolno zaniedbywać

ukochanej osoby.


EPILOG


I tak przy rozmowie noc minęła niezauważalnie.

Dopiliśmy z Siergiejem jego wino śliwkowe. Jednakże

przykrym było to, że musieliśmy się żegnać.

Za oknem już wschodziło słońce. Zaczynał się

nowy dzień, który przynosił nowe zmartwienia i

problemy. Trzeba było zbierać się do pracy. Siergiej

jechał do swego Centrum Zdrowia na Twierskoj, a ja do swego

gabinetu masażu.


Odprowadziłem go na dół, Siergiej podszedł do

nowiutkiego srebrnego Volkswagena, który dostał w

podziękowaniu od jednej ze swoich pacjentek. Póki

rozgrzewał silnik zadałem mu pytanie, które mnie

nurtowało.


- Sierioża, co się stało ze zdrajcą?


- Z tym-to? Nic. Zmarł. Tego dnia kiedy go po raz pierwszy

spotkałem w niedużej kawiarni niedaleko kina, wykonałem

"śmiercionośny dotyk". Na wszelki wypadek jeśli

wymyśli żeby znów nam zwiać. Po tym spotkaniu

pozostało mu żyć niedługo. Aczkolwiek wiedziałem,

że nie jest to sprawiedliwe. Nie mógł on umrzeć

śmiercią z jakieś zwykłej przyczyny. Coś w

rodzaju niewydolności nerek czy zawału serca. To nie było

ani prawidłowym ani sprawiedliwym w stosunku do pamięci

żywych i zmarłych, do pamięci tych, kto dostawał

powiadomienia o śmierci swoich bliskich. Na to nie pozwalało

mi moje sumienie. Według zamysłu zdrajca powinien był

umrzeć w parę dni po moim wyjeździe z Polski, żeby

nie padło żadnych podejrzeń na moją osobę.

Taki miałem rozkaz. Złamałem go...


Siergiej opowiedział, że wtedy na strychu Anusi znalazł

dwa druty do robótek ręcznych. I kiedyś wieczorem,

kiedy ukochana słodko spała wyszedł na spacer. Jeden z

drutów wyrzucił do ciemnych wód Odry, a drugi

włożył do kieszeni kurtki. Wiedział, że

mniej więcej o tej porze zdrajca odprowadza swoją kobietę

do taksówki, po kolejnym wieczorze miłości.


Kiedy taksówka odjechała, Siergiej podszedł to tego,

kto był kiedyś człowiekiem. To był tak zwany

"krok tygrysa", bezdźwięczny i paraliżujący

lękiem. Widać było jakby ze zdrajcy momentalnie uszło

powietrze. Nawet nie widząc jego oczu można było

domyśleć się, że w nich zastygło

przerażenie. I zrozumienie, że zapłata jest

nieunikniona. To była godzina wyrównania rachunków.


Drut lekko przeszedł pomiędzy żebrami, trafiając

dokładnie w serce. Siergiej mógłby wybrać i

inny rodzaj broni, właściwie on sam był bronią.

Jednak stalowy drut był wizytówką desantu

powietrznego armii radzieckiej. To była broń zwycięstwa

sprawiedliwości. On pomógł przysiąść

zdrajcy na najbliższą ławeczkę, ten był przy

życiu jeszcze kilka minut. Nie czekając na jego agonię,

która była nieuniknioną Siergiej nachylił się

do jego ucha i bardzo cichym szeptem wymówił kilka słów:


- Wahid pozdrawia. Bądź

przeklęty.


Wahid był kierownikiem HAD, afgańskiej

służby bezpieczeństwa w prowincji Parwan. To właśnie

jego chłopców wydał mudżahedinnom zdrajca,

których następnie własnoręcznie i bezlitośnie

zgładził. Siergiej ostatni raz spojrzał w oczy

zdrajcy. Ten nadal oddychał, ale źrenice stawały się

coraz szersze.


Siergiej wracał z powrotem wzdłuż brzegu Odry, kilka

minut postał przy balustradzie. Długo patrzył jak

ciemne wody rzeki pluskają przy granitowych schodach. W tych

wodach znalazł się również i drugi drut.


Gdzieś wysoko w niebie nadal świeciły gwiazdy Mlecznej

Drogi. Patrzyły z wysokości na Ziemię, na ludzi.

Chłodne i obojętne w stosunku do ich trosk i zmartwień.

Gwiazdy odbijały się na powierzchni wody i znikały w

falach. Za kilka minut na niebie miał pojawić się

księżyc. Życie toczyło się dalej, a to

znaczy trzeba było żyć dalej. Siergiej ostatni raz

spojrzał na wodę. Następnie skierował się w

stronę ulicy Zegadłowicza. Do domu pani Anusi.